Ποίηση

Ο ήχος της λάμας ενός μαχαιριού φτιασιδωμένου με εφιάλτες θολερούς καρφώθηκε σε μια καρδιά που κρατάει μέσα της δάκρυα και λυγμούς πίκρες, χαρές κι ανασασμούς. Αδιέξοδοι οι δρόμοι της νύχτας φιλοξενούν τις στάλες των ματιών μας. Μια φιγούρα που έρπει η θλίψη αναμένει ν’ ανταμώσει κάποια σημάδια ευτυχίας. Οι ώμοι γέρνουν απ’ τα δυσβάσταχτα χρέη […]

[Η προίκα] Σας στέλνω πεταλούδες από δάκρυα και το θρόισμα μιας σημαίας στον άνεμο. Το τρίξιμο της άδειας κούνιας στο πάρκο και την αγωνία του απότιστου κρίνου. Εσωκλείω ένα λιοντάρι σε αφίσα (που δεν βρυχήθηκε ποτέ) κι ένα κλωνάρι ανέραστης Αγγελικής που άνθισε χωρίς να μοσχοβολήσει. Αυτή ήταν η προίκα μου. Ας την πάρει όποιος […]

[Η Λαίδη Θάνατος στο στέκι μου] Όσο κι αν πιω τού σκοτωμού Δε λέει να φύγει η σπιτωμένη θλίψη Να πάει στα θυμαράκια τού αγύριστου ή έστω Στο φτου κι απ’ τήν αρχή μιας σκέψης παλιάς Ότι το τέλος μου κάποτε θα κάνει το θόρυβο Μιας σταγόνας που πέφτει από ψηλά στο δάπεδο Τον νωχελικό […]

Θυμωμένοι ακόμα οι αγέρηδες αγνοούν τα δάκρυα που τρέχουν στον καμβά της ζωής. Αλλοπρόσαλλα συμβάντα καθορίζουν τις στιγμές μας. Στα όμορφα τοπία υψώθηκαν τα κάγκελα της άρνησης. Αναζητούμε τη χαμένη μας γη με χέρια ανασηκωμένα και τυποποιημένες ικεσίες. Μέσα στις παλάμες μας τριγυρίζουν οι πράξεις που δε έγιναν, που απλώς χάθηκαν ανάμεσα στα ροζιασμένα μας […]

Τι φλογερή είναι η στιγμή Όταν στου πόνου τη ρωγμή Αγγίζω πάλι τα φιλιά Και γίνομαι διαβάτης. Του έρωτα κάνω προσευχή Πότε μην χάσει τη πνοή Είναι της ζήσης ο ρυθμός Της μέθης ο προστάτης. Τώρα που λιώνει το κορμί Τώρα που θέλει το φιλί Δεν ξέρω πώς να σου το πω Του σ’ αγαπώ […]

Ι Σε όλα σου θνητός Κυρίως στο φρόνημα Της πρώτης νιότης μονομάχος Στα ύστερα διαιώνιος σκλάβος Ευάλωτος στους πολυμάχαιρους Καταχωμένος στο σύσκιο του περίστυλου Ασθμαίνεις Περίφοβος απ’ τις φωνές Εικονικών ανθρώπων Που συνταράσσουν το αμφιθέατρο Με μάτια άγριου ζώου Έντρομα Φωσφορικά Πώς να βγεις; Θα πολεμήσεις; Στέκεις δίβουλος Καταμεσής μιας ζούγκλας Άνθρωπος   ΙΙ Πλανήθηκα […]

[Το Σύνδρομο του Σκαντζόχοιρου]                           28.                   Θ’ ανοίξει η τύχη παίζοντας χαρτιά Και παίζοντας ζάρια Παίζοντας μισή ζωή κορόνα γράμματα [Όπως πάνω στα σκατά Των ξένων βασιλέων Που λάτρεψαν οι μουρόχαυλοι Τού έθνους και τής […]

Το χωριό ένας κόμπος που μ’ έσφιγγε. Δε θα γινόταν πόλη ποτέ. Μοιάζει με νάνο που γέρασε χωρίς να ψηλώσει. Τώρα η πόλη πλέκει δίχτυα γύρα μου. Σφίγγει τα πλευρά, στενεύει τα πόδια. Η πόλη δεν είναι το χωριό που τη ζήλευε, μα ένας κόμπος ζορίζει πάλι το λαιμό μου.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος […]

Το ποδοβολητό στο νήμα του χρόνου συνεχίζεται. Οι αυτόχειρες των συμβιβασμών κείτονται στα λευκά τους σεντόνια. Κατά “συνθήκην” έρωτες ιριδίζουν σ’ ένα φως χλιαρό κι απόκοσμο. Με βουλοκέρι σφράγισαν τις χαμένες ανάσες και το πέταγμα στον έναστρο ουρανό. Στο λατομείο της καρδιάς το αίμα τινάζεται, ομολογεί αλήθειες. Ακολουθώ την τρικυμία, το φτερούγισμα της ψυχής, την […]