Δεν πέθανα. πάντα είναι απόγευμα, όταν τελειώνουν τα ταξίδια. Το φθινόπωρο βαθαίνει. Επιπλέει ακόμα ο διπλανός μου; Όσο υπέροχο κι αν είναι το φεγγάρι, το σκουλήκι δουλεύει μυστικά στην καρυδιά. Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας Matsuo Bashõ – Μόνο τα όνειρά μου συνεχίζουν – Ερατώ, 2002
Ποίηση
Samuel Beckett | Πιες μονάχος
πιες μονάχος φάε κάψε συνουσιάσου ψόφα μόνος όπως και πριν οι απόντες είναι νεκροί οι παρόντες βρομούν ξεστραβώσου κοίτα τις καλαμιές που ερεθίζονται ή τους βραδύποδες δεν αξίζει τον κόπο υπάρχει ο άνεμος και η αγρύπνια Μετάφραση: Γιώργος Βίλλιος
Νίκος Καρούζος | Ρομαντικός επίλογος
Μη με διαβάζετε όταν δεν έχετε παρακολουθήσει κηδείες αγνώστων ή έστω μνημόσυνα. Όταν δεν έχετε μαντέψει τη δύναμη που κάνει την αγάπη εφάμιλλη του θανάτου. Όταν δεν αμολήσατε αϊτὸ την Καθαρή Δευτέρα χωρὶς να τον βασανίζετε τραβώντας όλο ένα το σπάγγο. Όταν δεν ξέρετε πότε μύριζε τα λουλούδια ο Νοστράδαμος. Όταν δεν πήγατε τουλάχιστο μια […]
Αντώνης Τσόκος | Αδίστακτα απογεύματα
Καταψηφίζαμε τον ήλιο. Ασταμάτητα. Ώσπου έδυε απ’ το θρόνο του. Φορούσαμε τ’ αδίστακτα απογευματινά χαμόγελά μας, ρυθμίζοντας τους χτύπους της καρδιάς στο αυτονόητο. Ανοιγοκλείναμε τα καλοκαιρινά μας μάτια με ένταση πρωτόγονη, προσβάλλοντας βάναυσα τη σιωπή των ενηλίκων. Είχαμε όλοι γεννηθεί απόγευμα, έξω από ένα ψυγείο με ΑΣΤΥ παγωτά. Οι ανάσες μας, μύριζαν γρανίτα λεμονιού. Στα […]
Saint-John Perse | Νυκτερινό
Ιδού ώριμοι αυτοί οι καρποί ενός σκιόφοβου πεπρωμένου. Από το όνειρό μας καταγόμενοι, από το αίμα μας θρεμμένοι και στοίχειωναν την πορφύρα των νυκτών μας, είναι οι καρποί μακρινής φροντίδας, είναι οι καρποί μακρινής επιθυμίας, υπήρξαν οι μύχιοι συνένοχοί μας και συχνά πλησίοι της ομολογίας, μας έσυραν για το δικό τους σκοπό έξω απ’ την […]
Pablo Neruda | Farewell
Μέσ’ από το δικό σου βάθος, και γονατισμένο, ένα παιδί, θλιμμένο όπως εγώ, μας βλέπει. Απ’ τη ζωή αυτή που στις φλέβες του θα καίει θα ‘πρεπε να δεθούνε οι ζωές μας. Μέσα απ’ τα χέρια αυτά, παιδιά των χεριών σου, θα ‘πρεπε να σκοτώσουν τα δικά μου χέρια. Απ’ τα ανοιχτά του μάτια μες […]
T. S. Eliot | Στίχοι για κουτσομπολιό και τον Mirza Murad Ali Beg
Πόσο πληκτικό να συναντάς τον κ. Eliot! Με το γραφειοκρατικό του στυλ, Με το μέτωπο το τόσο βλοσυρό Με το στόμα του το τόσο αυστηρό Με την κουβέντα του, τόσο προσεκτικά Περιορισμένη στο Ό,τι Ακριβώς, Στο Εάν, στο Ίσως και στο Αλλά. Πόσο πληκτικό να συναντάς τον κ. Eliot! Μ’ έναν κόπρο κολοβό Κι ένα […]
Arthur Rimbaud | Μια εποχή στην κόλαση
ΠΡΩΙΝΟ Μήπως κι εγώ δεν είχα κάποτε νιάτα ζηλευτά, ηρωικά, μυθικά, που θ’ άξιζε να χαραχτούν με χρυσά γράμματα – που τέτοια τύχη! Τι αμαρτίες, τι σφάλματα πληρώνω με την τωρινή μου κατάντια! Εσείς που λέτε πως υπάρχουν κτήνη που κλαίνε με αναφιλητά, άρρωστοι που δεν ελπίζουν και νεκροί που βλέπουν εφιάλτες, μιλήστε, αν σας […]
Κική Δημουλά | Πένθος στην πλατεία Κυψέλης
Τέλη Μαΐου Πήρε φωτιά το μεσημέρι, θύμα του ήλιου Λαμπάδιασε η αδειανή πλατεία και η στοχαστική ερημία της, το καφενείο και το πάθος των θαμώνων του, τα σπίτια και οι στεγασμένες περιπτώσεις τους, το επιπλοποιείο και η τραπεζαρία του -τραπέζι κι έξι πολυθρόνες, να επιπλωθεί η ανία με «δόσεις», μεγάλες ή μικρές ανάλογα -, και, […]
Nazim Hikmet | Οι μωβ βιολέτες, οι πεινασμένοι φίλοι και το παιδί με τα χρυσά μάτια
Άντε λοιπόν, ποιητή Κάτι έχουμε και μείς να πούμε για τον έρωτα Κάτι γνωρίζουμε και μείς για δαύτον. Το καλοκαίρι πέρασε μπροστά στη μύτη μας Βγάζοντας τρελές κραυγές μεγαλόφωνες σαν ένα κίτρινο τρένο με ξύλινα βαγόνια μυρίζοντας ιδρώτα, σάρκα και ταμπάκο. Και τι να πεις που εγώ ήθελα να το δω να φτάνει όπως εκείνη […]