Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε μόνοι. Της θάλασσας μπλε και πράσινο στα μάτια μας ακίνητο και ανοιχτό παγώνι˙ στο τόξο του ορίζοντα η ρόδινη ζώνη. Χαρά σ’ εκείνον που καθώς τ’ αόρατο τριζόνι δεν καταδικάστηκε να πετύχει. Τί ευτυχία να τον περιζώνει ενώ αδιάκοπα η σφύρα του θανάτου χτυπά του ήλιου το αμόνι… Έχουμε δει […]
Ποίηση
Στέλλα Πετρίδου | Χίλια μίλια μακριά
Να στρώνει η νύχτα τα πανιά της σε μαγική ακρογιαλιά και να δροσίζεται στης μοναξιάς τη λήθη διψασμένη. Χάδι απαλό να λούζεται, μελωδική σιγή και στ’ ουρανού το απέραντο σ’ αγνάντεμα να αφήνεται δοσμένη με κάλεσμα ερωτικό, με βλέμμα ηλεκτρισμένο, τον έρωτα τον ποθητό της ζητώντας κείνον τον τρελό και με φεγγάρι ολόγιομο σε […]
Ελευθέριος Αχμέτης | Μέρες του Ιούνη
Κλείσε το παράθυρο, έχει πάλι αέρα απόψε. Δεν έχει καλοκαιριάσει ακόμα, μην μαζεύεις τα πούπουλα που πέφτουν από το σώμα μου, τα σκορπώ όλη την ημέρα άλλωστε στους δρόμους. Κλείσε το παράθυρο, έχω να σου πω. Δεν θέλω να μ’ ακούσουν. Σε αυτό το δωμάτιο, χρόνια τώρα τα μάτια σου με ταξίδευαν τα χείλη σου […]
Ντέμης Κωνσταντινίδης | Δύο ποιήματα
[Επιτροπή] Με το βιβλιάριο στα χέρια, περίμενα τη σειρά μου. ―Είδα πώς ανεβαίνατε, πάσχετε από τη μέση σας; η κοπέλα απέναντί μου, με τα μακριά μαλλιά και το καλοσυνάτο βλέμμα. ―Ναι, πρέπει να παρατείνω την αναρρωτική, εσείς; ―Σπονδυλοδεσία. Δούλευα στον Αρβανιτίδη, στα σαλάμια. [Φρούτο εποχής] Ούτε καρπούζι μας περίσσευε ούτε μαχαίρι. Όλο κι […]
Θωμάς Γκόρπας | Αναπόληση
Θα καταργήσω τον ουρανό θα καταργήσω τη γη και θ’ αφήσω μόνο ένα ουζερί για ένα πιοτό για ένα τραγούδι για ένα χορό κ’ εσύ να περνάς απ’ έξω.
John Ashbery | Αυτοπροσωπογραφία σε κυρτό κάτοπτρο [Απόσπασμα]
Όπως το έφτιαξε ο Παρμιτζιανίνο, το δεξί χέρι Μεγαλύτερο από το κεφάλι, να ορμάει στον θεατή Και ύστερα να αποτραβιέται αβίαστα, σα να θέλει να προστατεύσει Αυτό που διατρανώνει. Μερικά μολύβδινα πλαίσια τζαμιών, Παλιά δοκάρια, γούνα, πλισαρισμένη μουσελίνα, ένα κοραλλένιο δαχτυλίδι Ενώνονται σε μια κίνηση που στηρίζει το πρόσωπο, καθώς κολυμπάει Μπρός – πίσω όπως […]
Federico García Lorca | Γκασέλα του απροσδόκητου έρωτα
Κανείς δεν ένιωθε το άρωμα από τη σκοτεινή μαγνόλια της κοιλιάς σου. Κανείς δεν ήξερε πως τυραννούσες ένα κολίβριο του έρωτα ανάμεσα στα δόντια σου. Χίλια αλογάκια περσικά κοιμόντουσαν επάνω στου μετώπου σου τη φεγγαρόλουστη άπλα, όταν εγώ τέσσερες νύχτες σφιχταγκάλιαζα τη μέση σου που οχτρεύεται το χιόνι. Σε γύψο ανάμεσα και γιασεμιά, το βλέμμα […]
Διονύσης Μαρίνος | Του πατέρα I
Ήρθε ένα γράμμα˙ στη θέση του παραλήπτη εσύ φίλος σου παλιός από τα Ταμπούρια που σε θυμήθηκε για τις δημόσιες υπηρεσίες υπάρχεις ακόμα, χρειάστηκε να υπογράψω «θανόντος πατρός» να αποποιηθώ τις μυρωδιές σου όλες και το αντίδωρο των μαλλιών σου στον νιπτήρα ανοίγω το παράθυρο για να φύγεις κι ο αέρας εναντίον Διονύσης Μαρίνος – […]
René Char | Φύλλα του Ύπνου
Σελίδα [25] 5 Δεν ανήκουμε σε κανέναν εκτός από το χρυσαφί σημείο αυτής της άγνωστης σε μας λάμπας, της απρόσιτης για μας λάμπας που κρατάει ξάγρυπνα το κουράγιο και τη σιωπή. Σελίδα [31] 15 Τα παιδιά βαριούνται την Κυριακή. Ο Σπουργίτης προτείνει μια εβδομάδα είκοσι τεσσάρων ημερών για να κομματιάσει την Κυριακή. Δηλαδή […]
Γεώργιος Σουρής | Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ
Ἂν καὶ δὲν πιστεύω πὼς θὲ νὰ πεθάνω, ἂν καὶ μὲς στὸ ἄνθος εἶμαι τῆς ζωῆς μου, διαθήκη ὅμως σκέπτομαι νὰ κάνω, γιὰ νὰ μὴ μὲ τύπτει ἡ συνείδησίς μου. Ποιός γνωρίζει τάχα τί μοῦ ξημερώνει! ἐνῷ πᾷς στὸ δρόμο ξένοιαστος… τί φρίκη! ἅμαξα ἢ κάρρο σὲ καταπλακώνει, κι’ ἔτσι ξεμπερδεύεις δίχως διαθήκη. Πένα στὴ […]