Τον ύπνο θέλω εγώ να κοιμηθώ των μήλων να ξεμακρύνω από την τύρβη των κοιμητηρίων. Τον ύπνο θέλω εγώ να κοιμηθώ εκείνου του παιδιού που επιθυμούσε μες το πέλαγο να κόψει την καρδία του. Δεν θέλω να μου ξαναπούν πως οι νεκροί δεν χάνουν το αίμα τους και πως το σάπιο στόμα τους νερό ζητάει […]
Ποίηση
Jules Supervielle | Χτες και σήμερα
Όλο το δάσος καρτερά να κατεβάσει το άγαλμα το σηκωμένο χέρι του. Αυτό θα γίνει σήμερα. Χτες είχανε σκεφτεί πως αυτό θα γινόταν χτες. Σήμερα βεβαιωθήκανε, κι οι ρίζες ακόμα το ξέρουνε Αυτό θα γίνει σήμερα. Ηχώ – Εκδόσεις γνώση, 1982 Μετάφραση: Ανδρέας Καραντώνης
Cesare Pavese | Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου
Ο θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου – αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει απ’ το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος, κρυφός, σαν μια παλιά τύψη ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου θα ναι μια άδεια λέξη, κραυγή που έσβησε, σιωπή. Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό όταν μονάχη σκύβεις στον καθρέφτη. […]
Ρίτα Μπούμη-Παπά | Υπόγειο
Τους ήλιους δεν εμέτρησες που σε ζητήσαν τόσα χρόνια πού είσαι κόρη με τα γαλάζια τσίνορα; Σ’ έκρυψε στο φουστάνι της η μαραμένη γυναίκα πέντε χειμώνες σ’ έθαψαν με χιόνι λασπερό. Βαθιά στη γη υποτάχτηκες όπως μια ρίζα ψηλά τεντώνεσαι για να καλημερίσεις ένα λουλούδι που βασιλεύει στον καιρό του διψά η καρδιά σου για […]
T. S. Eliot | Ραψωδία σε μια νύχτα με αγέρα
Μεσάνυχτα Ως πέρα εκεί που αγγίζει ο δρόμος Πιασμένα στης σελήνης κάποια σύνθεση, Ξόρκια ψιθυρίζοντας του φεγγαριού Της μνήμης διαλύονται τα στεγανά Κι όλες οι ξεκάθαρες της σχέσεις, Οι αποκλίσεις κι οι ακρίβειές της. Κάθε φανάρι που προσπερνώ του δρόμου Σαν τύμπανο χτυπά καταστροφής Κι απ’ τα σκοτεινά μεσοδιαστήματα Τα μεσάνυχτα ταρακουνούν τη μνήμη μου […]
Γεωργία Τριανταφυλλίδου | Δανεικά αγύριστα
ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΛΗ (νά εἶναι ἢ νά μήν εἶναι;) I. Τοῦ εἶπα πώς ἒπρεπε νά κρυφτῶ. Ἐκεῖνος ἀπάντησε πώς ἒτσι εἶναι, πώς πρέπει νά κρύβουμε τά μάτια. Καί τοῦ εἶπα πώς ἒπρεπε νά κοιμηθῶ. Ἐκεῖνος ἀπάντησε πώς ἒτσι εἶναι, πώς πρέπει νά κοιμίζουμε τά ὂνειρα. Τοῦ εἶπα πώς ἒπρεπε ν’ἀνάψω φῶς καί νά ντυθῶ. Ἐκεῖνος ἀπάντησε […]
Κώστας Ουράνης | Ζωή
Κάποιες φορές, σα βράδιαζεν αργά στην κάμαρά μας, τ᾿ ωχρὸ κεφάλι γέρνοντας στην αγκαλιά μου απάνω και με θλιμμένο ανάβλεμμα στυλὰ κοιτάζοντάς με, «θα με ξεχάσεις;» ρώταγες «καλέ μου, σαν πεθάνω;» Δε σ᾿ απαντούσα. Τη φωνή την πνίγαν οι λυγμοί μου, κι᾿ έσφιγγα με παροξυσμό τ᾿ αδύνατο κορμί σου, σα να ῾ θελα μες στη […]
Νίκος Βαρδάκας | Πάρτι
Κεριά φωτίζουνε το δωμάτιο αυτό που οι ποιητές ονομάζουνε αύριο. Δυνατά ακούγεται η μουσική, όσο το πιάνο και τα βιολιά ζευγαρώνουν στην ψυχή. Φωνές και τραγούδια, κρασί και λουλούδια ψέγουν το Είναι μας και μαλώνουν την Πούλια. Ως το πρωί, μέχρι ο ήλιος να φέξει αυτό το πάρτι πρέπει να αντέξει. Να ξεφύγουμε απ΄το σώμα […]
Ανδρέας Μιχαηλίδης | Ωδή σε ένα ξυπνητήρι
Στον Αντώνη Φωστιέρη Καημένο ξυπνητήρι πολύτιμε υποτακτικέ μου της συνέπειάς μου είσαι το δεξί το χέρι όταν κάθε πρωινό την ίδια πάντα ώρα βιαίως σπεύδεις να μ’ αρπάξεις απ’ του Μορφέα την απύθμενη αγκαλιά. Όμως, αυτό το «βιαίως» όπως ξέρεις γέννησε ανθρώπινη έχθρα – πόσα από τ’ αδέρφια σου άραγε χρόνια και χρόνια τώρα […]
Γιώργος Κοζίας | Άννα Φίρλινγκ
Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί, η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Μόνη, ξυπόλητη σέρνει το άδειο καρότσι της στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής, γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή, ευλογημένη ως μάννα εξ ουρανού. Η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Θα αγοράσει την ταπεινή ζωή με το ακριβότερο νόμισμα για τις χαρές που δεν ήρθαν ποτέ, […]