Άλλοτε ήτανε πιο χρήσιμη η λύπη. Τα λόγια και οι περιγραφές σαφώς δεν βοηθούν. Μόνο τα βλέμματα που σε διαμελίζουν – σκέψου- την ερημιά που ναυαγεί στα χέρια σου τα ποιήματα που σε παρηγορούν. Πιο γνώριμη σ’εμάς καθώς, το δηλητήριο έμεινε συνήθεια δεμένη σε μια θάλασσα θολή, πάνω στα μάτια. Τα ελαφριά τα λόγια χάνονται […]
Ποίηση
Vladimir Mayakovsky | Ξελασπώστε το Μέλλον
Το μέλλον δε θαρθεί από μονάχο του, έτσι νέτο – σκέτο, αν δεν πάρουμε μέτρα κ’ εμείς. Από τα βράγχια, κομσομόλε, άρπαξέ το ! Απ’ την ουρά του, πιονιέροι, εσείς. Η κομμούνα δεν είναι μια βασιλοπούλα του παραμυθιού, που λές, για να την ονειρεύεσαι τις νυχτιές. Μέτρησε, καλοσκέψου, σημάδεψε – και τράβα, βήματα τα βήματα, […]
Διονύσης Καψάλης | Μέρες αργίας IX
Ξέρω πως θα ‘ρθει, και δεν θα’ μαι όπως είμαι, να τον δεχτώ με το καλύτερο παλτό μου· μήτε σκυμμένος στις σελίδες κάποιου τόμου, εκεί που υψώνομαι να μάθω ότι κείμαι. Δεν θα προσεύχομαι σε σύμπαν που θαμπώνει, δεν θα ρωτήσω αναιδώς, που το κεντρί σου; γονιός δεν θα ‘ναι να μου πει, σήκω και […]
Τίτος Πατρίκιος | Δυο άνθρωποι
Αν είδες ποτέ στη μέση του δρόμου δυο ανθρώπους να τους πηγαίνουν με χειροπέδες δεν αποκλείεται ο ένας να ήμουν εγώ που με ξαναστέλναν εξορία. Και κείνο το πρωί είχα σαν και σένα τόσα όνειρα για τη δουλειά που θα ‘βρισκα, για έναν περίπατο στα φώτα και την άσφαλτο, για λίγο ήλιο… Και κείνος που […]
Πωλ Ελυάρ | Η παραλία
Όλοι έγιναν, ο ένας με τον άλλο, γύμνια τρυφερή Τ’ ουρανού και του νερού, του αέρα και της άμμου. Όλοι άφησαν τα προσχήματα Κι υποσχέθηκαν να μη βλέπουν άλλον απ’ τον εαυτό τους. Μετάφραση: Γιώργος Καραβασίλης
Νίκος Καρούζος | Χριστούγεννα του σταλαγμίτη
Μια μέρα γεννήθηκε στη μακρινή Βηθλεέμ ο έρωτας στην κοιλιά του καρπού λησμονημένος και του έδωσαν το όνομα Καρπός όλα τ’ άστρα των παιδιών αγαπημένων με τους άνεμους όταν λευκάζουν το χειμώνα. Εγώ ήμουνα εκείνο τον καιρό στην πέτρα οι καμπάνες οδηγούσαν από χαλκό μεγάλο ένα τραγούδι νοσταλγίας αιχμάλωτης… Εντούτοις άκουσα το σπήλαιο κι ανεβαίνοντας […]
Emily Dickinson | Πεθαίνει η λέξη
Πεθαίνει η λέξη Όταν λεχθεί, Κάποιοι ισχυρίζονται. Τη μέρα εκείνη Λέω εγώ Μόλις να ζει αρχίζει. Μετάφραση: Έλλη Συναδινού
Άννα Αχμάτοβα | Το φως του προβολέα
[41] Ὁ ποιητής ἔχει μιά κρυφή σχέση μέ ὁτιδήποτε ἔγραψε ποτέ κι αὐτό, συχνά, δέν ταιριάζει μέ ὅ,τι νομίζει ὁ ἀναγνώστης γιά τό ἕνα ἤ τό ἄλλο ποίημα. Γιά παράδειγμα, ἀπό τό πρῶτο, μου βιβλίο, Ἑσπέρα (1912), στήν πραγματικότητα μ’ἀρέσουν μόνο οι στίχοι: Ἔχω μεθύσει ἀπό τόν ἦχο μιᾶς φωνῆς Πού μοιάζει μέ τή δική […]
William Butler Yeats | Οι Λόγιοι
ΓΥΜΝΑ κεφάλια που ξεχνούν τις αμαρτίες τους, Γερο-λογίων σεβαστά και φαλακρά κεφάλια, Σχολιάζουν, εξηγούν κι επιμελούνται στίχους Που νέοι άντρες, στριφογυρνώντας σε κρεβάτια, Έραψαν μέσα σ’ ερωτικά δεινά Για να παινέψουν την άπραγη ομορφιά. Σέρνονται όλοι εκεί˙ βήχουν μες στο μελάνι Όλοι με τα σκαρπίνια φθείρουν το χαλί ͘ Όλοι νομίζουν ό,τι νομίζουν και οι […]
Στέλλα Πετρίδου | Το αγέρι
Το αγέρι κείνο το ρηχό, της θάλασσας που ταξιδεύει κόντρα στον άστατο καιρό, κόντρα στον ήλιο τον καυτό, κείνο το αγέρι το τρελό, που πόθου χάδι το μαγεύει, ζωή γυρεύει κι από κει, ζωή γυρεύει κι από δω. Και κάνει βόλτα με ρυθμό κι όπου πατά η γη χορεύει πάνω από γάργαρο νερό, κάτω από […]