Οι ηλίθιοι ιστορικοί, ενθαρρυμένοι απ’ τους σύγχρονους, ας γράψουν αν θέλουν: «Αυτός ο αξιοσημείωτος ποιητής έζησε μιαν ανιαρή ζωή, χωρίς ενδιαφέρον». Ξέρω πως οι αμαρτωλοί Βογκώντας μες στην κόλαση Δεν θα επικαλεστούν το όνομά μου. Στων ιερέων τα χειροκροτήματα η αυλαία μου δε θα πέσει μπρος στο Γολγοθά. Θα πάω απλά-απλά να πάρω τον καφέ […]
Ποίηση
Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ | Τα παραστρατημένα πουλιά
1 Παραστρατημένα πουλιά το καλοκαίρι φτάνουν στο παράθυρό μου, κελαηδούν, και πάλι φεύγουν. Και κιτρινισμένα φύλλα, φθινοπωρινά, που δεν έχουνε τραγούδια, φτερουγίζουνε και πέφτουν μ’ ένα στεναγμό μπροστά του. 16 Στέκομαι τούτη την αυγή μπρος στο παράθυρό μου, να δω τον κόσμο που ως περνά θα σταματήσει μια στιγμή, με χαιρετά και φεύγει. 77 […]
Ντέμης Κωνσταντινίδης | Τρία ποιήματα
[Aπογραφή] Πού τριγυρνάς μόνος σου πρωί πρωί; Γιατί δεν είσαι στο σχολείο σου στο ωδείο σου στο μηχανουργείο σου; Γιατί δεν είσαι στο φροντιστήριο στο ανταλλακτήριο στο εκδοτήριο; Γιατί δεν είσαι στη σχολή σου στην αυλή σου στο μυστρί σου; Γιατί δεν είσαι στο προνήπιο στο νήπιο στο θερμοκήπιο Γιατί δεν είσαι στη γαλέρα σου […]
Μίλτος Σαχτούρης | Τ’ αδέρφια μου
Τ’ αδέρφια μου που χάθηκαν εδώ κάτω στον κόσμο είναι τ’ αστέρια που τώρα ανάβουν ένα ένα στον ουρανό και να ο μεγαλύτερος με μια ανοιξιάτικη μαύρη γραβάτα που χάθηκε μέσα σε σπηλιές θεόστραβες καθώς κυλούσε παίζοντας πάνω σε ανεμώνες κόκκινες γλίστρησε μεσ’ του θηρίου τ’ άγριου το ματωμένο στόμα ύστερα ο άλλος μου αδερφός […]
Γιώργος Γκανέλης | Υπό το μηδέν
[Τα ψάρια] Τον χειμώνα πήγαινα στη λίμνη Έπιανα τα καλύτερα ψάρια Και τα έβγαζα στη στεριά Με ακολουθούσαν στο σπίτι Τα βράδια κυνηγούσαν τη γάτα Άναβα το τζάκι και καθόμουν Έπεφτε στην αυλή πυκνό χιόνι Τα ψάρια έπλεαν στη φωτιά Η γάτα πνιγόταν στον νιπτήρα. Στο κάδρο ζωντανή η Αμοργός Στο παράθυρο δυο […]
Βαγγέλης Αλεξόπουλος | Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη
[Σαν αποδημητικά πουλιά] Ο Ηλίας Λάγιος – ποιητής – γνωστός και ως Αλέξης – Ο – Φωκάς επέταξεν ένα πρωί μπορεί απόγευμα ίσως και βράδυ απ’ το μπαλκόνι του σπιτιού του κι αποδήμησε – σαν χελιδόνι – και έκτοτε αγνοείται και τον ψάχνουν Γι’ αυτό κι εγώ αγόρασα καρφιά και κάρφωσα τα χέρια μου […]
Μάρκος Μέσκος | Άνθη στο καταραμένο φίδι
1. Ποῦ νά σέ φιλήσω νά ‘ναι μόνο γιά μένα! 2. Σκοτάδι ἀπροσδόκητο – ξαφνικό φιλί˙ κατάλευκη λάμπει ἡ κρήνη! 3. Μετά τό τραγούδι ἡ σιωπή. Μετά τή σιωπή ἡ Ἀγάπη! 4. Σύννεφα βροχῆς σκεπάζουν το φεγγάρι. Ὑπῆρξε ἄλλη Ἀγάπη; Μάρκος Μέσκος – Άνθη στο καταραμένο φίδι – Νεφέλη, 1998
Ντίνος Χριστιανόπουλος | Βολέματα καταστροφής
Ούτε να πεθάνω θέλω ούτε και να γιατρευτώ∙ θέλω απλώς να βολευτώ στην καταστροφή μου. Όταν τρελαίνομαι τις νύχτες για κορμί, να βρίσκεται ένας άνθρωπος να με χορταίνει. Όταν βουλιάζω σ’ εύκολες εξάψεις, Να ’ρχεται μια εξευτέλιση και να με συνεφέρνει. Όταν βουρλίζομαι στα δρομολόγια του πάθους, να ’χω ένα όραμα να με θαμπώνει. Όταν […]
Γκέοργκ Τρακλ | Χειμωνιάτικη νύχτα
Έπεσε χιόνι. Μεθυσμένος από πορφυρό κρασί εγκαταλείπεις μετά τα μεσάνυχτα τη σκοτεινή περιοχή των ανθρώπων, την κόκκινη φλόγα της γωνιάς τους. Ώ τα σκοτάδια! Μαύρη παγωνιά. Σκληρή είναι η γης, πικρός αγέρας. Κακά σημάδια προμαντεύουν τα άστρα σου. Με πετρωμένα βήματα προχωρείς ποδοκροτώντας προς το ανάχωμα, με μάτια στρογγυλά, σα στρατιώτης που χιμάει σ’ ένα […]
Γιεβγκένι Γιεφτουσένκο | Μυρωδιά της πέτρας
Μυρωδιά της αρμύρας μυρωδιά των φυλλωμάτων κι αυτοί οι κολπίσκοι οι στεγνωμένοι μέσα στο άχυρο που φορτώνουν. Ξαπλωμένος περιμένω. Τι περιμένω στα όρια του εαυτού μου στα όρια του αίματός μου; Μ’ ένα άχυρο πιλατεύω ένα άστρο που πρόβαλλε στο μαύρο ουρανό. Όλα τα ξέχασα όλα τα ξέχασα όπως ξεχνά το χέρσο χωράφι που δίνεται […]