Bis vivit Το έλεος των στίχων Του Νίκου Γκάτσου Το περίπτερο του κήπου ήταν φτιαγμένο σε στυλ προβενσάλ. Είχε μια ξύλινη σκεπή από ώριμη ξυλεία και το έπνιγαν χιλιάδες άνθη, από εκείνα που σώζονται μες στις σελίδες της βοτανολογίας με ένα όνομα εγγύτερο στην λησμονιά. Οι παρευρισκόμενοι, όλοι διάφανοι, με απλανή βλέμματα ξεδιψούσαν με το […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Αργύρης Κόσκορος | Ουτοπία
Δεν έχει σημασία ποιος σχεδίασε το λιμάνι της Ουτοπίας, της νήσου με τις επτά πηγές, τα δώδεκα μαράσια και τα εκατό μαγαζιά, γεμάτα ατλάζια κι ηδονικά μυρωδικά. Κάθε της κάτοικος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν της, θα μπορούσε να είναι αρχιτέκτονας, τεχνίτης και βασιλιάς ακόμα, ίσος μεταξύ ίσων σ’ ομορφιά, μαστοριά και σύνεση. Αυτό που […]
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #8
Όγδοη Ώρα / Εκδρομή στο Παρελθόν Να πάρει και να σηκώσει! Ο θείος μου ο Γιώργος ήταν στρατηγός πεζικού, ο άλλος μου θείος, ο Αλέξανδρος, πτέραρχος, ο πατέρας μου, Ιωάννης, ταξίαρχος πυροβολικού, κι εγώ, φευ, έχω καιρό τώρα αποκλίνουσα συμπεριφορά, καθώς μαθαίνω τώρα: ήτοι, έχω αλλάξει καμιά δεκαπενταριά σχολεία, σχολές, και πανεπιστήμια~ τυγχάνω Παναθηναϊκός, κι […]
Γρηγόρης Σακαλής | Ελπίδα
Ξημερώνει στης γης τ’ απέραντα λιβάδια κι όλα τα ζωντανά ξυπνούν κι αναριγούν οι πολιτείες των ανθρώπων ξυπνούν κι αυτές γεμίζουν οι δρόμοι ανθρώπους κι αυτοκίνητα ο καθημερινός κάματος αρχίζει κι όλα μοιάζουν φυσιολογικά μα αλίμονο δεν είναι η αδικία είναι στο προσκήνιο κι ένας παράξενος ιός παραμονεύει να μπει στο αίμα μας όλοι όμως […]
Παμέλα Τσάτση | Παζλ
Αρχίζω να ενώνω τα κομμάτια. Να συνδέω τις εικόνες και τις σκόρπιες φράσεις. Φαινομενικά άσχετα. Η ασυναρτησία του χάους που εκλογικεύουμε και του δίνουμε μία μορφή. Και μετά προσπαθούμε να τη διατηρήσουμε. Ό,τι μας μοιάζει έρχεται κοντά μας, σαν από ακατανίκητη έλξη. Ό,τι δεν μας αρέσει, το διώχνουμε. Τα κομμάτια του παζλ που διαλέξαμε ή […]
Αρμάνδος Στυλιανάκης | Αν ήμουν γυναίκα
Αν ήμουν γυναίκα, εσένα θα κοίταζα και θα προσπαθούσα να μιμηθώ, τις κινήσεις σου, την ελευθερία σου, το βλέμμα σου, όπως εσύ αγαπάς θα ήθελα να αγαπηθώ. Θα ήξερα τι είναι καλό στον καθένα και τι κακό, θα είχα πέσει στην φωτιά χίλιες φορές, μα πάντα θα κατάφερνα να σηκωθώ. Πως καταφέρνεις, σε τόσους να […]
Μαρία Παπατζέλου | 17 συλλαβές σε μια ανάσα
17 συλλαβές σε μια ανάσα. Τέσσερα Χαϊκού της Μαρίας Παπατζέλου γράφτηκαν με οπτικό ερέθισμα τέσσερις φωτογραφίες της Μαρίας Καραχρήστου. Μία μικρή συνομιλία εγκλεισμού, ψηφιακής επικοινωνίας, με αφετηρία την εικόνα. Έτσι γράφεται ένα Χαϊκού, ξεκινά από τα μάτια. Μια εικόνα καθημερινή, αρπάζει τη ματιά σου και γεννά λέξεις, όχι πολλές, δεκαεπτά συλλαβές όλες όσες διαθέτεις. […]
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Δεύτερη Φάση / Work in Progress #7
Έβδομη Ώρα / Οδός Σύρου / Πίνοντας στην Αίγινα Τι εξαίσια που είναι να δουλεύει κανείς τώρα με τις βροχές της Αίγινας. Τρελαίνουμαι από χαρά νοιώθοντας γερό το κεφάλι και το χέρι μου και δουλεύω με μια νηφάλια μέθη που μου δίνει ο δροσερός αυτός φθινοπωρινός θεός [Νίκος Καζαντζάκης, 1927] Με εντυπωσιάζει η φράση «πάει […]
Αλεξία Καλογεροπούλου | Όταν τελειώσει όλο αυτό
Όταν τελειώσει όλο αυτό θα σε πάρω απ’ το χέρι να περπατήσουμε στην Αρεοπαγίτου, να σταματήσουμε κάτω απ’ την Ακρόπολη για ένα ποτήρι λευκό κρασί κι ύστερα ως το Σούνιο με τ’ αυτοκίνητο να πάμε, στον δρόμο αμίλητοι ν’ ακούμε μουσικές της Aretha Franklin κι εγώ ν’ αγγίζω τον μηρό σου. Κι έπειτα εκεί, στο […]
Γιώτα Αλέξη | Η οικογένεια Γάμμα και το υπουργείο Αδρεναλίνης
Περίληψη του βιβλίου: Μια φορά κι έναν καιρό στην τσιμεντούπολη, ζούσαν οικογένειες Γραμμάτων και σημείων στίξεως με κανονικές και χαρούμενες ζωές. Ώσπου μια μέρα, ανατράπηκαν όλα στις ζωές των μικρών και των μεγάλων, αφού εμφανίστηκε ο κορoνοϊός στην καθημερινότητά τους. Ξαφνικά, τα παιδιά δεν μπορούσαν να διασκεδάσουν, ούτε να πάνε στις Παιδικές Γραμμές, ούτε και […]