Συντάκτης: AntonisTsokos

[Θλίψη] Κάθισα προσεκτικά  δίπλα στην θλίψη  και την ρώτησα Πες μου τι σου λείπει. Ένα Χάδι με κοίταξε, και μια Υπόσχεση- κι εδώ φάνηκε να διστάζει – Ότι θα ‘μαστε πάντα μαζί.   [Θάλασσα] Θάλασσα, είπα, θα ονειρευτώ και στον ύπνο μου συνάντησα ένα αντικείμενο Πόθου κι έναν Ανταγωνιστή. Τελικά Θάλασσα ονειρεύτηκα.  

Έκτη Ώρα / Οδός Σύρου / Φυγή στην Ύδρα Στρατηγέ, τι γυρεύεις εσύ, ένας Υδραίος, στη Λάρισα», να είναι το Σύνθημα. «Ο Γκάτσος δεν πάτησε ποτέ της Αμοργού το χώμα», να είναι το Παρασύνθημα. Και ενδιαμέσως, σε Φάση REM, σε Φάση Rapid Eye Movement, σε Φάση Λες Να Λάβουνε Τα Όνειρα Εκδίκηση, σε Φάση Φέξε […]

Πέμπτη Ώρα / Κυψέλη / Οδός Πυθίας Καίτοι ζούσαν με αμέριμνη απερισκεψία σ᾽ έναν αέναο ημιχαοτικό ντανταϊσμό, μπορείς να πεις ότι έδειχναν μέριμνα στο να τηρούν κάποιο ωρολόγιο πρόγραμμα. Ακόμα και στο χάος χρειάζεσαι μια ραχοκοκαλιά και ορισμένους οδοδείκτες, ακόμα και μες στο παραλήρημα του χιούμορ, της λεγόμενης ευφρόσυνης αφροσύνης, δεν είναι μάταιο να διατηρείς […]

Τέταρτη Ώρα / Πλατεία Παπαδιαμάντη / Ταβέρνα Μουριές Είναι πασίγνωστη η ρήση: αν κάτι μας εμπόδιζε να προσηλωθούμε σε ένα και μόνο πάθος είναι το ότι είχαμε πολλά. /Η βιβλιοφιλία μας εναρμονίζεται πλήρως με την φιλοποσία και την φιλοκαπνία μας, ενώ δεν ξεχνάμε ποτέ αυτό που έλεγε ο ωραίος Μονταλμπάν, «Πίνουμε για να θυμόμαστε και […]

Τρίτη Ώρα / Πλατεία Παπαδιαμάντη / Οδός Κονδυλάκη  Σωτήριον και καταραμένο έτος 2005. Μήνας Οκτώβριος. Τα μάτια μας είναι κόκκινα ύστερα από τόσο κλάμα. Τα δάκρυά μας μούσκεψαν τα ρούχα μας, το βλέμμα μας άλλαξε πια, βάθυνε. Έχουμε γυρίσει στο κονάκι της Κονδυλάκη, ο Νίκος Φ., ο επονομαζόμενος Καπετάν Φασαρίας, αυτός εξαιτίας του οποίου αρπάξαμε […]

Το νερό κυλά κελαρύζοντας. Τραγούδι γλυκό στ’ αυτί το πέρασμά του. Κι ο χρόνος κυλά, μα δεν ακούγεται. Κανένας ήχος στα σημάδια του. Πάντα βουβό το πέρασμά του. Μόνο στο τέλος κάτι θ’ ακουστεί: Κλάμα και μοιρολόι.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος γεννήθηκε στη Νίκαια του Πειραιά το 1945, Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και […]

Η μουσική συνεχίζει να παίζει μέχρι το μηδέν και εγώ συνέχεια ξεχνάω, πως να γράφω σύντομες ιστορίες και βαριά ποιήματα. Επουράνια τσιγάρα που καίγονται με λίγες ρουφηξιές και όλοι φεύγουν, φεύγουν μουδιασμένοι, μέσα σε ένα κόσμο που με δύναμη γυρίζει, από το βόρειο μέχρι το νότιο κοντινότερο σημείο. Μια απόσταση από ένα σημείο μέχρι ένα […]

[Αρχή επί τέλους] Όμορφος πόνος με ανδριώνει ανέμελα περιφέρομαι στο καβούκι του εαυτού. Η αποκλιμάκωση γυμνώνει την αλήθεια φέρει λόγο μεστό, αξιοπρεπή η απόσταση γεννά οπτική τρέφει αδιάσειστη συνειδητοποίηση. Η ζωή είναι ωραία, και οι στίχοι μου περιττοί.   [Αυλαία] Το έργο μου πλήρες μηδενικό το χρέος στο βωμό του έρωτα. Είπα όσα ένιωσα ένιωσα […]

Και   μόνο   όταν  κάποιοι  μεσόκοποι  χτίστες  έχτισαν, όλως  αυθαιρέτως  και  αυταρχικώς ,  μέσα  σ’ έναν  φέροντα  υπερβατικό  τοίχο   τις  πατημασιές   της   Άνοιξης ,  ψήλωσε  απότομα  το    χρέος  και  ανέβηκε  στο  μεγάλο  ικρίωμα   της   αγχόνης  που  οδηγεί  στον  ουρανό, για   να  συναντήσει   αλλοτινές  οφειλές  που  αφορούν  τεκμαρτή  δαπάνη  κατανάλωσης  φεγγαριού. * * * *Από  την  ποιητική  […]

Δεύτερη Ώρα / Κυψέλη / Οδός Σύρου Τους ήταν ανυπόφορος ο Bruce Springsteen. Προτιμούσαν τον Bruce Lee. Ή/και τον Bruce Willis. Μπαινόβγαιναν σαν διαρρήκτες στις δεκαετίες. Μπαινόβγαιναν σαν λωποδύτες στις καρδιές. Τίποτα δεν τους αρκούσε, εξόν από το να είναι οι ρακένδυτοι πεπτωκότες πρίγκιπες της Κυψέλης. Έπιναν τα ποτήρια τους στο όνομα του Captain Beefheart […]