Συντάκτης: AntonisTsokos

 

Μια ανοιχτή συνομιλία με τρεις καλλιτέχνες που μένουν και δημιουργούν στο Λονδίνο. Τρία Χαϊκού της Μαρίας Παπατζέλου, βασισμένα σε τρία έργα που δημιουργήθηκαν εν καιρώ εγκλεισμού. Ή τρείς μικρές ανάσες, σε κατάσταση ασφυξίας. Απομονωμένοι, παρόλα αυτά συνδεδεμένοι.Η σχετικότητα του χρόνου και του χώρου, ποτέ δεν ήταν έννοια, τόσο οικεία. herd of rusted pins edgy white […]

Hyperbolicsyllabicsesquedalymistic Μετά το σιωπηλό, αλλά τόσο εκρηκτικό, πέρασμα του Duchamp, μετά το «Η νύφη που τη γδύνουν οι μνηστήρες της, ακόμα – Το Μεγάλο γυαλί» και μετά το «Δεδομένα: 1ον Ο καταρράκτης, 2ον Το φωταέριο» μπορούμε κάλλιστα να πούμε ότι αλλάζουν άρδην η ιστορία της νοημοσύνης και η ιστορία της ευαισθησίας. Η ιστορία της ζωής. […]

σήμερα ξύπνησε μαζί μου μια λύπη σηκώθηκε από το κρεβάτι μετά από τρεις αναβολές έβαλε νερό στην καφετιέρα άναψε το θερμοσίφωνα έστρωσε πρόχειρα το κρεβάτι έπλυνε το πρόσωπό μου είναι γνώριμη παλιά συνήθως κοιμάται -φροντίζω να έχω γεμάτο πρόγραμμα- που και που ξυπνάει με συντροφεύει στωικά λέει πως δε ζητάει τίποτα δανείζεται το σώμα μου […]

Ευτυχία είναι ,να ξυπνάς το πρωί και να νιώθεις πως ζεις για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου. Ευτυχία είναι, να ξυπνάς το πρωί και να έχεις δίπλα σου έναν άνθρωπο που το μόνο που θέλει είναι να σε βλέπει να του χαμογελάς αγουροξυπνημένη… Ευτυχία είναι, λες καλημέρα, να του δίνεις ένα φιλί και να ξεκινάει […]

Η Τέχνη είναι Στοίχημα / Dial L for Love Ήταν λίγο πριν από την εφηβεία. Είναι παράδοξο: τα ερεθίσματα δεν ήταν τόσο κάποια βιβλία όσο κάποια τραγούδια. Του Σαββόπουλου. Και μετά, του Bob Dylan. Τα τραγούδια με έκαναν ελεύθερο, ένιωθα ότι ταξιδεύω σε άλλους χώρους, σε άλλους χρόνους. Βιβλία είχαμε πολλά στο σπίτι. Ο πατέρας […]

Θολή εικόνα που βρυχάται μέσα απ’ τα έσχατα της φθοράς μας. Κείτομαι καταμεσής του δρόμου, μια μαχαιριά να διαπερνά το πεπρωμένο μου. Ανάμεσα στις ωδίνες του χρόνου ξεστρατίζω γυμνός, παραδομένος στην ηδονή ένα κατάλοιπο ζωής που ακόμα κυλά μέσα στις φλέβες μου. Θολή εικόνα που χάνεται στην ομίχλη των συναισθημάτων. Η λήθη σκεπάζει το κορμί […]

Καράβια, σαπιοκάραβα αφρίζουν τα νερά του θέρους. Ταξιδευτές της στεριάς -των βουνών, των πεδιάδων, των κάμπων, ταξιδευτές του υγρού στοιχείου -των ποταμιών, των λιμνών, ταξιδευτές της ελπίδας και του ονείρου, ταξιδευτές της εξερεύνησης και της αποπλάνησης αναζητούν την γλυκιά αλμύρα της θάλασσας. Η θάλασσα… Για δες πώς σ’ αγκαλιάζει! Και με τα χάδια της επουλώνει […]

Συνυπάρχουμε αρμονικά σε κάθε απόσταση και διάσταση υγρά πολυμορφικοί διατηρώντας αναλλοίωτα μόνο τα συμπλεκόμενα δάχτυλά μας φυγαδευόμαστε σε πίνακες του Μαγκρίτ χτίζουμε τα αόρατό μας κάστρο στο όποιο έδαφος απλωνόμαστε παντού ξεχειλίζοντας ο ένας από τον άλλον ασφυκτιούμε χωριστά αμίλητοι μπροστά στο δέος των ταυτίσεων στάσιμοι φαινομενικά ήρεμα ηφαίστεια που εκρέουν αμείλικτες αλήθειες   Παιδί […]

Ένατη Ώρα / Το Χθες Αρχίζει Αύριο Πότε περάσατε από την Πολιτική Οικονομία στην Ποιητική Οικονομία; Πότε για τελευταία φορά είπατε όχι όταν είχατε τη διάθεση, ακόμα και το δίκιο, να πείτε όχι;  Πότε για τελευταία φορά είπατε ναι όταν είχατε τη διάθεση, ακόμα και το δίκιο, να πείτε ναι; Πότε για τελευταία φορά αγοράσατε […]