Συντάκτης: AntonisTsokos

καλά τα λες η σκόνη στο πάτωμα είναι από τα πέρυσι τα πρόπερσι ξέρω και ‘γω πόσο δεν νοιάζομαι για τα περασμένα άλλωστε για να μη γλιστρώ στους χρόνους κινούμαι μόνο με αλυσίδες σου λέω το παρελθόν είναι σωματίδια όχι οφθαλμαπάτη γκαραντί μάγκα και πρόσεχε πού θα πατήσεις αν είσαι αλλεργικός ιδιαιτέρως στα φτηνά ποιήματα […]

Το όνομα μου είναι Σίβα, ο Απόλυτος. Η γυναίκα μου είναι η Κάλι, η θεά της μητρότητας και της γονιμότητας. Η ένωσή μας ήταν για τον κόσμο αυτό η ένωση των αντίθετων δυνάμεων του σύμπαντος, η νύχτα και η μέρα, το μαύρο και το άσπρο, το καλό και το κακό. Η δύναμη και των δύο […]

Ο μεγαλύτερός μου φόβος δεν είναι να πεθάνω, αλλά να ζήσω χωρίς εσένα. Να κυλιέμαι στα μυρωδάτα σκαλοπάτια που καρτερούν τα ξένα τριαντάφυλλα στην καμπυλωτή αυλόπορτα της ανεμώνης και να ψιθυρίζω στο αυτί τους αχνόθαμπους γρίφους υποκόσμου. Ματίνα Δαραβάνη – Τρυφερά Ανασαίνω –Εκδόσεις Ιωλκός

 

  Ο Λαέρτης είν’ ένας κοσμοκαλόγερος πού ’χει ξεπεράσει το μεσοστράτι τής ζωής προ πολλού. Έτσι τον αποκαλούν όσοι τον γνωρίζουν καλά, κι αυτοί που τον γνωρίζουν καλά, δηλαδή όσοι τον συναναστρέφονται χρόνια κι εκ των πραγμάτων έχουν καταλάβει, ως ένα βαθμό, την ιδιοσυγκρασία του, είναι λιγότεροι στον αριθμό απ’ τα δάχτυλα τού ενός χεριού.  […]

Η διάθεση μου είχε φτάσει στο ναδίρ και δεν μ΄έσωζε τίποτα ούτε το πιοτό ούτε το μανιώδες κάπνισμα ούτε τ΄αντικαταθλιπτικά πήγαινα κατά διαόλου ώσπου ένα βράδυ αργά σ΄ένα ψαγμένο μπαρ γνώρισα εκείνη φορούσε μαύρο τζιν παντελόνι κόκκινο μπλουζάκι μαύρο μπουφάν κάπνιζε άφιλτρα ήταν λιγάκι χύμα αλλά με την καλή έννοια έπινε σε λογικές δόσεις έλεγχε […]

Δυο μάτια μικραίνουν, αντιστέκονται στο φως των αναμνήσεων. Συνέβαινε παρά τη θέλησή της, η αίσθηση του ανικανοποίητου διαπότισε το σώμα. Στάθηκε γυμνή στον καθρέφτη να περιμένει τη νύχτα, η απόλυτη σιωπή με αιφνιδίασε. Απροστάτευτη βορά μπροστά στα μάτια μου, μια περιπλάνηση αργή σε κάθε μόριο του σώματος δώρο ζωής η προσμονή της. Η ομορφιά κάλπασε […]