Ο φίλος μου ο Κάφκα
Κάθομαι στο αναμμένο τζάκι
κι είναι καλοκαίρι.
Από τις φλόγες μια απίθανη πουλακίδα κακαρίζει.
Εγώ βγάζω χιονίστρες κι ανοίγει μόνο του ένα ντουλάπι.
Οι παλλακίδες περιέχονται.
Πώς κατοικούν στο σπίτι μου ακάλεστες;
Έχω τελειώσει την καφκική σχολή «λίαν καλώς.»
Τώρα εξειδικεύομαι στις ατάκες του κόσμου.
Προσπαθώ να μην κακομοιριάζω-
ένας προηγούμενος αιώνας μου είπε πολλά ψέματα.
Κατόπιν σκέφτομαι ότι δεν είμαι και τόσο ένοχος, όσο προτείνουν.
Αιματολόγοι κατακρεουργούν τις τρυπημένες καρδιές του Βαλεντίνου.
Μπαίνω σε σκέψεις αφυδατωμένες, σχεδόν σε ημίσεια φάση του σώματος προβάλω.
Δεν θα ξαναγυρίσουν οι ατόφιες αλήθειες, ούτε θα ριμάρω ξανά επιτυχημένα χιτ.
Κι αυτό γιατί ο ελεύθερος στίχος μου
φαίνεται ν’ακολουθεί τον κάθε έναν
που για λίγο μέσα από το θάνατό μου
ζητά να ζήσει.
Ένας δάσκαλος
Συνήθως βλέπω ένα παιδί να φοράει τα παντελόνια μου και να
μπαίνει σε τάξη.
Ύστερα τα άλλα παιδιά που
δεν με θυμίζουν πουθενά, χαίρονται και γελάνε συνεχώς.
Σαν να γεννήθηκα μεγάλος, ήδη πατέρας,ήδη παππούς ήδη σε
άλλους αιώνες ηλεκτρονικό αρχείο.
Τα παιχνίδια πάλιωσαν μέσα στις καταπακτές του χρόνου,
έχει άραγε το παιδί νέες ρυθμίσεις
που να αλλάζουν τις αστραπές των ματιών τους;
Ένας δάσκαλος πρέπει ν’αναρωτιέται αενάως αν στέκεται ορθός,
αν βουλιάζει,αν χάνεται.
Μια κουβέντα ασύντακτη μπορεί να του διαλύσει κάθε
βεβαιότητα.
Κι άντε μετά να διδάξει γραμματική.
Τα φαινόμενα του καιρού
κλίνονται, βρέχονται,ζεσταίνονται και παγώνουν.
Βγάλτε ένα τετράδιο.
Οι σελίδες ξεφυλλίζονται, μα οι γνώσεις παλίμψηστες.
Κάτι τρέχει
Στον ύπνο
με ανοιχτό παράθυρο στο αύριο, κάτι τρέχει.
Τι να’ναι;,
Ιατρικές εξετάσεις,
παρουσιολόγιο ζωής.
Με μια μετεκπαίδευση θα παιδευτούμε
στις προκλήσεις του αύριο.
Που είναι μια λέξη που ακούγεται άγρια:«αύριο»,
Τι μου ήρθε τώρα να ρισκάρω τις σκέψεις μου πάνω σε ένα τραπέζι ετοιμόρροπο.
Σκέφτομαι να λιποθυμήσω για λίγα χρόνια,
αλλά τα πρόσωπα που αγαπώ με καταδιώκουν σαν αρχάγγελοι.
Κι η ανυπαρξία ακόμα έχει πρόσωπο που μου μιλάει.
Με απασχολεί με έγγραφα,σφραγίδες και προθεσμίες.
Λοιπόν ακόμα κι ο θάνατος θέλει τις συμφωνίες του.
Ο Δημήτρης Τούλιος γεννήθηκε στην Πάτρα το 1966. Είναι εκπαιδευτικός. Το 2016 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Παθητικό κάθισμα» από τις εκδόσεις Χαραμάδα. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες ποίησης και διηγήματος, καθώς και σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Η δεύτερη ποιητική του συλλογή, με τίτλο «Ένα σακουλάκι αίμα», βρίσκεται υπό έκδοση.