Δημήτρης Τούλιος | Τρία ποιήματα

Ο φίλος μου ο Κάφκα Κάθομαι στο αναμμένο τζάκι κι είναι καλοκαίρι. Από τις φλόγες μια απίθανη πουλακίδα κακαρίζει. Εγώ βγάζω χιονίστρες κι ανοίγει μόνο του ένα ντουλάπι. Οι παλλακίδες περιέχονται. Πώς κατοικούν στο σπίτι μου ακάλεστες; Έχω τελειώσει την καφκική σχολή «λίαν καλώς.» Τώρα εξειδικεύομαι στις ατάκες του κόσμου. Προσπαθώ να μην κακομοιριάζω- ένας […]

Δημήτρης Τούλιος | Ντεντλάιν

Δηλαδή κάθε εφτάμισι περιμένω για το αύριο να έρθει. Να πιω μια μπυρίτσα και να πω:«τι ωραία και σύντομη η ζωή!» Αυτή η διαπίστωση είναι χρήσιμη για κάποιον απατεώνα του χρόνου, για μένα όμως τα νέα μοιάζουν παλιά. Βλέπω τις αγωνίες να αγωνιούν από μόνες τους σαν κουρδιστά παιχνίδια που τρέχουν γύρω-γύρω. Ακούω τις καρδιές […]