Μαίρη Κλαμπούρα | Τρία ποιήματα

Σίβυλλα

Ήσουν μάγισσα στην προηγούμενη ζωή σου;
Σε κάποιο δάσος κυλούσες σα φίδι πανόλβιο
γεμάτο όνειρα από δηλητήρια
που θα προστάτευες μέχρι την τελευταία σου πνοή
από το αίμα άρρωστων αγγέλων;

Ήσουν Σίβυλλα στην προηγούμενη ζωή σου;
Το μέλλον το άδειο των ανθρώπων προφήτευες
και δεν είχες ίμερο μήτε τρόμο κανέναν.
Μες στα σπήλαια ήσουνα ο ήλιος
που στην κόλαση οδηγούσε;

Ήμουν κάποτε ο έκπτωτος άγγελος
που περιέθαλψες σαν ξόρκι άβατο
για τα βροτά χείλη του όχλου;

Ήμουν κάποτε μια φωτιά αδάμαστη
που τα μπλε μάτια σου δεν μπόρεσαν να προμηνύσουν;
Σε τύλιξα ολόκληρη, σα δώρο;

Ποτέ δεν πίστευα σε προηγούμενες ζωές, μα σε είδα
και το άφατο προσπάθησα να αφηγηθώ…
Δυό σκαλίσματα σε βουνό που στο τέλος ενώνονται.
Δυο αλλότριες πληγές που έχουν όμως το ίδιο δέρμα.

Και θέλω να ουρλιάξω το όνομά σου στο σύμπαν
και να φιλήσω όχι μόνο τα φύλλα μα και τις πέτρες σου,
που ρέουν πάνω μου σαν φρικτός καταρράχτης.
Με σκίζουν, με μεταμορφώνουν σε μουσική βάναυση.

Και θέλω να πω στους θεούς πως αν επιθυμούν την πτώση μου
ας σε στείλουν με μιαν αγχόνη στα χέρια.
Μα πριν πέσω στο ύψος μου, το φιλί σου ας ξανά ζήσω
Δεν υπάρχει πιο ανθεκτικό σκοινί για τον θάνατο.

 

---

Ο αιώνιος φάρος

Η σελήνη ο αιώνιος φάρος
και ο ουροβόρος το αείρροο σύμβολο
το ποτάμι όπου ολόκληρο το σύμπαν βαφτίζεται·
η ίδια η αλήθεια.
Θα ήθελες να είχες γεννηθεί
μουσική ή χρώμα ή σύννεφο ή γάτα
αλλά γεννήθηκες άνθρωπος:            
από όλα τα θαύματα                        
το πιο θανατηφόρο-μην αυταπατάσαι.
Στις εκκλησίες παρελαύνουν δαίμονες 
κι οι άγγελοι βρίσκονται όλοι στην κόλαση. 
Το ξέρω πια..
Εκεί οδεύω -μην αυταπατάστε.
Η σελήνη ο αιώνιος φάρος
και το αείρροο σύμβολο τυλίχτηκε γύρω της·
όχι για να την πνίξει ή να την αγκαλιάσει
μα για να μεταμορφωθεί
σε κόσμημα που θα τη φυλακίσει 
σαν περιδέραιο γύρω από λαιμό γυναίκας
σαν σκληρή θηλιά σε δέντρο
σαν μακάβρια αλυσίδα σε χιόνι
σαν εκλεκτό κλουβί σε σπίτι.
Η φυλακή έχει πολλά σχήματα
μα ένα και μοναδικό χρώμα:
κόκκινο, πάντα κόκκινο.
Πίσω απ’ την κλειδωμένη πόρτα
το ξέσκισμα των φλεβών από ένα ξέφρενο ξυράφι
προλειαίνει την ταφόπετρα
κι εσείς γονατιστοί, ακούνητοι 
μέσα απ’ την κλειδαρότρυπα
κοιτάζετε όμοιοι με φαντάσματα 
το αίμα που αρχίζει να στεγνώνει.
Η σελήνη ο αιώνιος φάρος 
φωτίζει το έγκλημα του Θεού..
Δεν μας μένουν πολλοί αιώνες ακόμη.
Ξέρω να διαισθάνομαι την ιστορία και τις επαναλήψεις της.       
Μα επιτέλους πια δεν με νοιάζει
αν αντικρίσω φίδια ολόμαυρα στον κήπο μου
ή αν εγώ είμαι το φίδι, πίσω απ’ τον καθρέφτη-δεν έχω αυταπάτες.
Μόνο προσεύχομαι. Μόνο προσεύχομαι. 
Η σελήνη ο αιώνιος φάρος
φωτίζει το έγκλημα του Θεού
που δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον άνθρωπο.
Μα εμένα πλέον δεν με νοιάζει.
Θέλω να επιστρέψει το γέλιο μου.
Θέλω ξανά να σε φιλήσω.
Θέλω αυτή τη φορά, να μη φύγεις
να μείνεις εκεί, πάνω στο πρόσωπό μου.                  
Όχι σαν ρόγχος 
μισάνοιχτης πόρτας που παραδέρνει ο άνεμος.
Όχι σαν φόνος 
ενός νυχτερινού ονείρου 
που το συνειδητό αποκρυπτογραφεί την επόμενη μέρα.
Όχι σαν τρέλα ανθρώπου 
που στολίζει τον ίδιο του τον τάφο 
πριν πέσει μες στο βάθος τραγουδώντας.
Μα σαν παλίρροια
που προκαλεί στη Γη η Σελήνη
σαν ουροβόρος 
που τρώει την ουρά του δίχως έλεος
σαν αίμα
που προμηνύει 
το τέλος ή την αρχή
των πάντων.

 

---

Νάρκισσος

Είπες πως είµαι νάρκισσος
Εκείνο το ψυχρό λουλούδι που ανθίζει µια φορά τον χρόνο
και µένει σιωπηλό µπροστά σε φόνους.
Είπες πως µένω σιωπηλή µπροστά σε φόνους.

Είπες πως είµαι νάρκισσος
Ένας άκαµπτος εφιάλτης που ποτέ δεν σβήνει
Μα συνεχίζεις να θες να µε ονειρεύεσαι
Είπες πως ονειρεύεσαι έναν έρωτα δίχως επούλωση.

Είπα πως σ’ αγαπάω
Μα εξαφανίστηκα, όπως η οµίχλη που ανθίζει για λίγο στον κήπο σου
Όπως το αίµα που τρέχει ασύλληπτο, µα κάποτε παύει για πάντα.
Είπα πως σ’ αγαπάω
µα ήθελες να πω, πως είσαι ο μοναδικός κήπος που θέλω να φυτρώνω.

Είπες πως τα λουλούδια δεν πρέπει να τσούζουν
Μα γέλασες όταν σε µάτωσα γλυκά ένα βράδυ
Είπες πως σηµασία δεν έχει ο καπνός που θα αποµείνει µετά την φωτιά
Αλλά µε έκαψες σαν μάγισσα.
Είπες πως σηµασία έχει µόνο η φωτιά.

Είπα πως σε μισώ καθώς κάναµε έρωτα
Τα µάτια σου ήταν πολύ αληθινά για το σώµα µου
Είπες πως τα φιλιά µου σε πονούσαν
Μα εγώ συνέχεια σου ψιθύριζα να µε φιλάς
Είπες πως ήµουν ένα βάρβαρο παραµύθι.

Είπα «µοιάζεις µε ποιήτρια» και είπες «είµαι ποιήτρια»
Το σκυλί µου σε αγάπησε σα να ήσουν άγγελος
Το λουλούδι που φυτέψαµε στο µαύρο χώµα έγινε µικρόβιο
Σου επιτρέπω να πεις πως ήµουν δαίµονας
Αλλά ήµουν ο δαίµονας που σε έκανε να γελάς.

Είπες πως µαζί µου είσαι ένα παιδί αιώνιο
Κι εγώ σου έφερνα παιχνίδια, ψέµατα, αγκάθια, ήλιο.
Είπες πως τα δώρα µου ήταν για όλους
Μα εγώ ποτέ δεν χάρισα την καρδιά µου σε ξένους.

Είπες πως είµαι νάρκισσος
Εκείνο το κίτρινο λουλούδι που δίκασες γιατί φυτρώνει µια φορά τον χρόνο
Εκείνη η οµίχλη που πάντα ήµουν
Εκείνος ο δαίµονας που ραγίζει καρδιές και καθρέφτες.

Είπες πως είµαι νάρκισσος
Εκείνο το ψυχρό λουλούδι που ανθίζει µια φορά τον χρόνο
και µένει σιωπηλό µπροστά σε φόνους.
Είπες πως µένω σιωπηλή µπροστά σε φόνους.

 

---