
Απόψε. Θα έρθει απόψε να την ζητήσει, δεν παίρνει άλλη αναβολή. Όχι πριν τις εννιά, όχι δίχως αγωνία. Και έπειτα, οι δυο τους στην πολιτεία που νυχτώνει. Μα όχι για αυτούς, για αυτούς όλα κυμαίνονται μες σε απόλυτη διαφάνεια.
Και, αυτοί θα συναντηθούν με τις καρδιές τους στα χέρια έξω από το ταξιδιωτικό πρακτορείο. Στην πρόσοψη μια φωτογραφία της ιταλικής πόλεως Μπρέσια, δεκαετίες πίσω. Πρόκειται για μια λήψη του ιστορικού κέντρου της πόλης. Στη βάση της αφίσας που καλύπτει ολόκληρη την παλιά βιτρίνα μια υπόσχεση για αξέχαστες, ταξιδιωτικές εμπειρίες που θα σημαδέψουν όσους ενδώσουν στην συγκρατημένη πολυτέλεια και τις συναρπαστικές περιηγήσεις.
Εκείνος την φωνάζει Μπρέσια. Εκείνη δεν έχει άλλες λέξεις πια. Σε λίγο τα φώτα της πόλης σβήνουν, κάτι λίγοι διαβάτες σκορπίζουν βιαστικά. Σε λίγο η “Μπρέσια” και εκείνος, μένουν μόνοι, ίσως οι πιο μόνοι άνθρωποι μες στον κόσμο. Μα δεν νοιάζονται επειδή έχουν ο ένας τον άλλον. Και έχουν μια ζωή, σχεδόν μια ολόκληρη αιωνιότητα για να μοιραστούν. Και κανείς εκεί έξω, δεν θα μπορούσε να αφαιρέσει όλη αυτήν την αγάπη από την καρδιά τους.
“Μπρέσια, σε αγαπώ”, της λέει εκείνος. Και το κορίτσι που δεν έχει πια άλλο κουράγιο χαμηλώνει το βλέμμα. Τώρα πια δεν υπάρχει γυρισμός, τώρα πια αν γυρίσει να τον κοιτάξει θα σπάσει σε χιλιάδες κομμάτια. Και έτσι κρατιέται στην αγκαλιά του δίχως να μιλά και έτσι, σαν ένας άνθρωπος οι δυο τους, ακούνε την ανάσα της πολιτείας που βαραίνει, το βούισμα της λάμπας στο δημοτικό στύλο που αφήνει έναν συρμάτινο ψίθυρο.
Κανείς τους δεν μιλά, το φεγγάρι μισό κάνει πως δεν βλέπει, η Μπρέσια, λευκή σαν ακριβό λουλούδι. Μες στις καρδιές τους τάγματα κρουστικών δραπανών γκρεμίζουν κάθε βεβαιότητα. Η Μπρέσια φλέγεται, στους δρόμους χαλασμός, ένα καπλάνι εξόριστο, με γυαλιστερά μάτια πίσω από το τζάμι καταγράφει με κάθε λεπτομέρεια αυτήν την ιστορία αγάπης. Η Μπρέσια και εκείνος δεν υποψιάζονται το παραμικρό, η Μπρέσια και εκείνος θαρρείς πως ξεγελούν απόψε κάθε πίκρα, τον ίδιο το θάνατο. Στο βάθος μια σταματημένη πια καμπάνα, ήχος σαν μέσα από τα άνθη που ονειρεύονται και μια κούκλα περαστική που τους χαμογελά. Αυτός ο έρωτας μπορεί να κρατήσει όρθιο τον ετοιμόρροπο κόσμο, αυτός ο έρωτας μπορεί να επιτρέψει ακόμη και στις πιο τσακισμένες ζωές, να ελπίζουν.
“Μπρέσια, τι σκέφτεσαι;”, ρωτάει εκείνος και το κορίτσι, μια ηρωίδα αιώνια της αγάπης, σαν τα κοριτσόπουλα που κρατούν όρθιες τις ζωές τους, θαρρείς από μια τόση δα κλωστή. Δεν θα του αποκριθεί και τώρα σαν ήρωες μυθιστορηματικοί οι δυο τους διαβαίνουν μέσα από χρώματα και υγρασίες, μέσα από τόνους και ημιτόνια. Η αγάπη τους είναι το κοινό μέτρο των πραγμάτων, ένα μέτρο σιωπηρό και ασύγκριτο με κάθε τι άλλο. Οι δυο τους γυρεύουν τους στίχους της αγάπης που δεν έχουν ειπωθεί ποτέ ξανά. Εκείνος ξεπλέκει δυο τρεις λέξεις μέσα από τα μαλλιά του κοριτσιού και η Μπρέσια κοκκινίζει, θαρρείς από ντροπή ή από επιθυμία, η νιότη πάντα ανυποψίαστη κρατά το ίσο στην αγάπη.
Τώρα ξεμακραίνουν δίχως να ξέρουν πού τάχα να τραβούν. Μέσα τους δεν χωρά τίποτε άλλο έξω από την αγάπη. Και εκείνοι το γνωρίζουν καλά και ανάμεσά τους μοιράζεται σαν τ’αντίδωτο μια μυστική συνενοχή, μια λαμπρή αμεριμνησία.
Πηγαίνουν στην κάμαρή του, Όχι τίποτε σπουδαίο, μόνον μια μυρωδιά λουίζας και ένα ξεχασμένο, μισάνοιχτο παράθυρο θα βρεις εκεί, το φορεμένο πουκάμισο στην πλάτη της καρέκλας, πράγματα τόσο θεατρικά Θεέ μου. Όσα έχουν απόψε φτάνουν δίχως ποτέ να περισσεύει τίποτε μες στον έρωτα. Τα πουλιά που βλέπουν και ξέρουν τίποτε δεν θα πουν και άλλωστε κανείς δεν γνωρίζει όλα όσα ομολογούν πίσω από τις ψιλές φωνές τους. Ορισμένοι λένε πως πρόκειται για τις φωνές των πεθαμένων μας φίλων, ένα προσκλητήριο μυστικό.
Τα ανεμολόγια που ξέρουν τι σημαίνει αγάπη γυρνούν ξέφρενα στο πέρασμα των εραστών. Τι ομορφιά απερίγραπτη μες στα βλέμματά τους, τι θρήνος και τι παραδοχή, τα χτενάκια της ριγμένα χάμω. Το γαλάζιο της φουστάνι, τι θάλασσα απερίγραπτη Θεέ μου και η δαντέλα ένα σύνορο που παίρνει από τον άνεμο ζωή ανεπαίσθητη. Και η Μπρέσια που μες στη νύχτα περνά πια μες στον έρωτα και από εκεί ίσια στο φως. Μια τέχνη περαστική αναβιώνει μες στα πλεγμένα σώματα των εραστών.
Άμα ξημερώσει τα φώτα σβήνουν και βγαίνουν οι οδοκαθαριστές που μήτε φαντάζονται πως στην κάμαρη του πάνω ορόφου, μια θάλασσα απέραντη κρατάει όρθιο το μπάρκο εκείνων των νέων. Όσο για τον έρωτα, θα πρέπει κανείς να μπορεί να αφουγκράζεται το τραύλισμα του χρόνου απάνω στο σώμα της γυναίκας, την πίκρα μιας Καρυάτιδας και το άσμα του αγίου θα πρέπει να συμμερίζεται με φόντο ένα επιχρυσωμένο, ιερογλυφικό φεγγάρι.
Δεν μπορεί κανείς να αντιστρέψει την πραγματικότητα. Η Μπρέσια απόψε πέφτει. “Ακούς Μπρέσια; Μ’ακούς;” Και η τελευταία γραμμή της άμυνας πέφτει, ένας έρωτας θρασύς, λιονταρίσιος προελαύνει στους δρόμους και τα υποστατικά της ωραίας πόλεως.
Απόστολος Θηβαίος
