Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή «Ιδεοτρόπια» δεν είναι απλώς μια παράθεση στίχων, αλλά μια απόπειρα να χαρτογραφήσω με τη δική μου αντίληψη τον σύγχρονο κόσμο. Για μένα, η ποίηση λειτουργεί ως ένας «φεγγίτης» που επιτρέπει στην ψυχή να κοιτάζει ψηλά, αναζητώντας νόημα μέσα στο χάος των λέξεων.
Η πρώτη ενότητα της συλλογής, είναι αφιερωμένη στο στοιχειωμένο φάντασμα του χρόνου. Προσπαθώ να κατανοήσω αυτή την κλωστή συνείδησης που χαράζει σημάδια στη ζωή μας, αφήνοντάς μας συχνά χωρίς ανάσα. Μέσα από αυτά τα ποιήματα, μοιράζομαι την οδύνη για τις υποσχέσεις που έμειναν ανεκπλήρωτες στις ράγες της ζωής μας και την αγωνία απέναντι στη φθορά.
«Ποιος είσαι, τι κάνεις στην ζωή μου?
Περνάς χωρίς να υπολογίζεις τις επιθυμίες μας.
Κάνεις τον βράχο άμμο και το κύμα αφρό,
δύεις τον ήλιο για να ανατείλεις τα άστρα.»
Στη συνέχεια στην δεύτερη ενότητα, το βλέμμα στρέφεται προς τα έξω, στην «αλήθεια του τόπου», αναζητώντας την ταυτότητά μέσα από τις εικόνες της πατρίδας: τον άγριο βράχο, την ελιά, τα άσπρα ξωκλήσια και τη μαρμαρωμένη σιωπή της Λήμνου. Για μένα, αυτές οι εικόνες είναι η απόδειξη μιας χώρας που ξέρει να αγαπιέται.
«Από τον βράχο της Μύρινας
Κρέμεται ένα δελφίνι,
θολώνει το τοπίο,
στου ήλιου το ορθάνοιχτο στόμα.»
Ωστόσο, με το παρόν να καθοδηγεί το μέλλον μας, δεν μπορώ να αγνοήσω την ψηφιακή μας μοίρα. Η τρίτη ενότητα είναι αφιερωμένη πάνω στην τεχνητή νοημοσύνη και την ψηφιακή αποξένωση. Αναπόφευκτες ερωτήσεις όπως αν οι μηχανές θα κλέψουν τελικά τα κλειδιά των αποφάσεών μας, πώς η ύπαρξή μας φυλακίζεται πλέον σε ψηφιακές μνήμες, ενώ ο πλανήτης υποφέρει από τον πυρετό της κλιματικής αλλαγής.
«H ύπαρξή έψαχνε να βρει την εξήγησή της
αντιπαλεύοντας την πίστη της ,
στους θεούς και στην ύλη.
Τώρα πλέον ρέουμε στον
ηλεκτρονικό μας παράδεισο
αψηφώντας τους παλιούς θεούς
εξορίζοντας τους από τον Όλυμπο.
Όλοι και όλα θα στριμωχτούν στο ψηφιακό μας πεπρωμένο.»
Η συλλογή κλείνει με μια κατάδυση στην ίδια την τέχνη της ποίησης. Για μένα, όλα ξεκινούν από ένα αλφάβητο και μερικές ιδέες που έχουν τη δύναμη να μετατοπίσουν τον κόσμο. Μέσα από την «Ιδεοτρόπια», καλώ τον αναγνώστη να αμφισβητήσει το προφανές,
«Διδάσκομαι αεί γηρασκόμενος
και ενθουσιάζομαι όταν
φιλοξενώ ένα μικρό θεό
εντός μου.»
Αυτή η συλλογή ως προσωπικό «πρίσμα αντίληψης», ελπίζω να γίνει για τον αναγνώστη μια αφορμή για ενσυνείδηση.