Ένα κλωνάρι γαζίας θέλω
μυρωδάτο.
Έστω ένα κλαράκι αποξηραμένο
για τα ασπρόρουχα της μητέρας,
που κείτονται εκεί
στο βάθος του μπαούλου.
Τιμωρημένα σε ισόβια φθορά και ερημία,
χωρίς τη θαλπωρή ενός ισχνού σαρκίου.
Δικαιούνται, όμως, λίγο άρωμα ακόμη,
λίγη γαζία ανοιξιάτικου πρωινού
και λίγη ευφροσύνη.
Να ελευθερωθεί φως
απ’ το χρυσό του άνθους.
Να συνθέσει αλλιώς την ωδή του χρόνου
η μνήμη.
Να αναδυθεί κι αυτή
από τον κόσμο των σκιών
σε μια άνοιξη ύστερης ανθοφορίας.
Από την ποιητική συλλογή "Εκεί που στάζει η ζωή”, εκδόσεις Μετρονόμος, 2025