Ένα κλωνάρι γαζίας θέλω μυρωδάτο. Έστω ένα κλαράκι αποξηραμένο για τα ασπρόρουχα της μητέρας, που κείτονται εκεί στο βάθος του μπαούλου. Τιμωρημένα σε ισόβια φθορά και ερημία, χωρίς τη θαλπωρή ενός ισχνού σαρκίου. Δικαιούνται, όμως, λίγο άρωμα ακόμη, λίγη γαζία ανοιξιάτικου πρωινού και λίγη ευφροσύνη. Να ελευθερωθεί φως απ’ το χρυσό του άνθους. Να συνθέσει […]
Δήμητρα Παλαπάνη
Δήμητρα Παλαπάνη | Το αντάμωμα
Πάντα μου ασκούσαν μια περίεργη γοητεία τα σάπια φύλλα. Άλλοτε πεσμένα στο χώμα και άλλοτε στις άκρες των μίσχων να μετεωρίζονται στον άνεμο. Μ’ αρέσουν περισσότερο την ώρα της πτώσης τους παρά, όταν μεγαλουργούν πράσινα και ανθηρά πάνω στα κλαδιά τους. Όταν χλομά στρώνονται στα μονοπάτια των ανθρώπων να ματώνουν κάτω απ’ την απόγνωση και […]
Δήμητρα Παλαπάνη | Τα παγκάκια
Βρίσκονται πάντα εκεί . Κάτω απ’ τις φυλλωσιές των δένδρων στις άκρες της πλατείας. Δεν ταξιδεύουν τα παγκάκια. Μόνο οι ιστορίες τους και αυτές φθαρμένες. Χαραγμένες με ένα αιχμηρό λεπίδι βαθιά στην ξύλινη σάρκα. Με λιτότητα στην έκφραση. Αρχικά ονομάτων, καρδούλες και ημερομηνίες. Πολλές ημερομηνίες, συνοδευόμενες με λέξεις της στιγμής και της ανάγκης. Δεν ταξιδεύουν […]