Στα έργα μου προσπαθώ να αιχμαλωτίσω τον χρόνο που φεύγει, τις λέξεις που χάνονται. Στο «Γνόφο της Λήθης» καταγράφω τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στη μνήμη και τη λήθη, την προσπάθεια να μείνουν στιγμές που ήδη ξεγλιστρούν ή έχουν φύγει.
“Η μνήμη ή η λήθη είναι πιο ισχυρή;
Ισόπαλες νομίζω,
στη μνήμη εντάσσω τα λόγια, την ψυχή,
οπωσδήποτε το χώμα έχει μνήμη,
γι’ αυτό και μας ζητά.
Και η λήθη;
Θα εννοεί την προσποίηση.
Με αυτήν πορευόμαστε κάθε μέρα.”
Ο στίχος είναι μια προσπάθεια να δώσω μορφή σε ό,τι δεν μπορεί να επαναληφθεί.
“Άνθρωπον ζητώ παρευθύς
εντός παρενθέσεως, ίσως και άνευ σημασίας,
ως καθυστερημένη οφειλή τ’ ομολογώ,
εσύ ήσουν το καλύτερο εγώ μου.”
Στην «Κλεψύδρα των Λέξεων», τη δεύτερη ποιητική μου συλλογή που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες δίνοντας συνέχεια στην κοινή συνεργασία με τις εκδόσεις Ιωλκός, η γλώσσα γίνεται χρόνος. Κάθε λέξη είναι ένας κόκκος άμμου σε μια αόρατη κλεψύδρα που εν τέλει μπορεί να είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ο λόγος είναι ένας τρόπος να αντιμετωπίζω τη φθορά.
Όλα μου τα ποιήματα είναι μια προσωπική αναζήτηση, μια προσπάθεια να μιλήσω για ό,τι μένει, όταν όλα τα άλλα σβήνουν.
“Καθώς αυξάνουν οι μνήμες,
είναι ένας τρόπος να μένεις (…)
και η απουσία;
Ένας άλλος τρόπος να υπάρχεις.”
Και στο τέλος, ίσως το μόνο που έχω είναι η ίδια η αναζήτηση – όπως ο νόστος, μια διαρκής προσπάθεια να αγγίξω το ανεξιχνίαστο, μέσα από τις λέξεις που μου επιτρέπουν να υπάρχω για να (ξανά)συναντήσω κάποια Ιθάκη.
“Ή ίσως ο Θεός εμφύτευσε την ποίηση στον άνθρωπο ν’ αντέχει τη ζωή του”.