Η Ιφιγένεια τρώει καρπούζι στο μπαλκόνι.
Ο χυμός κυλάει στα δάχτυλά της,
κόκκινος σαν καλοκαίρι,
κόκκινος σαν επιθυμία,
κόκκινος σαν προειδοποίηση.
Δεν το ξέρει ακόμη.
Γελάει.
Τα δόντια της λάμπουν σαν μικρά φώτα λούνα παρκ.
Μιλάει για διακοπές,
για συναυλίες,
για το φόρεμα που θέλει να αγοράσει,
για ένα φιλί που ακόμη δεν έχει δώσει.
Η Ιφιγένεια αγαπάει τα μικρά πράγματα.
Τα παγωτά που λιώνουν γρήγορα.
Τις βόλτες χωρίς προορισμό.
Τα τραγούδια που ακούγονται παράφωνα,
με μια βούρτσα για μικρόφωνο.
Κι όμως.
Κάπου, έξω από το κάδρο,
κάποιος ακονίζει μια λέξη.
Μια μικρή λέξη.
“Δική μου.”
Και η λέξη μεγαλώνει.
Γίνεται τοίχος.
Γίνεται πόρτα που κλειδώνει.
Γίνεται χέρι γύρω από λαιμό.
Γίνεται φόβος.
Η Ιφιγένεια συνεχίζει να χορεύει.
Το φόρεμά της γεμίζει αέρα.
Σαν σημαία.
Σαν σύννεφο.
Σαν κάτι που δεν γεννήθηκε για να καεί πάνω σε βωμό.
Αλλά η ιστορία αγαπά τους βωμούς.
Απλώς αλλάζει τα υλικά τους.
Χθες τους έχτιζε με μάρμαρο.
Σήμερα τους χτίζει με ζήλια.
Με έλεγχο.
Με απειλές.
Με δεκάδες αναπάντητα μηνύματα.
Με τη φράση:
«Αν δεν είσαι δική μου…»
Κι εγώ κοιτάζω την Ιφιγένεια.
Δεν θέλω να γίνει ποίημα.
Δεν θέλω να γίνει αφίσα.
Δεν θέλω να γίνει hashtag.
Δεν θέλω να γίνει στατιστική.
Θέλω να γίνει σαράντα.
Εξήντα.
Ογδόντα χρονών.
Να γκρινιάζει για τη ζέστη.
Να χάνει τα γυαλιά της.
Να τρώει καρπούζι κάθε καλοκαίρι.
Να γελάει πολύ δυνατά.
Να επιστρέφει πάντα σπίτι.
Γιατί η Ιφιγένεια δεν γεννήθηκε για θυσία.
Γεννήθηκε για ήλιο.
Για αλάτι.
Για έρωτα.
Για ζωή.
Εύα Λαμπάρα (EVArtist) είναι εικαστικός, performer, Graphic Designer και Digital Creator με έδρα την Αθήνα. Στα έργα της διερευνά ζητήματα ταυτότητας, σώματος, αναπηρίας, ορατότητας και συμπερίληψης μέσα από εικαστικές εγκαταστάσεις, ψηφιακά μέσα, performance και συμμετοχικές δράσεις. Ασχολείται επίσης με το spoken word, συνδυάζοντας ποίηση, προφορικό λόγο και περφόρμανς σε έργα που αντλούν έμπνευση από τη βιωμένη εμπειρία, τη μνήμη και τη συλλογική αφήγηση. Έχει παρουσιάσει έργα σε πολιτιστικούς φορείς και φεστιβάλ, αναπτύσσοντας μια καλλιτεχνική πρακτική που αντιμετωπίζει το σώμα ως πεδίο έκφρασης, δημιουργίας και κοινωνικού διαλόγου.