Κρατώντας τις ελπίδες και τα όνειρα ανέπαφα μέσα στη σκληρή πραγματικότητα. Αυτή είναι η παγίδα, η πρόκληση του ανθρώπου σήμερα. Σε έναν κόσμο όπου ο ρομαντισμός πεθαίνει – και όχι μονάχα ο πρακτικός ρομαντισμός αλλά και ο διανοητικός, αυτός που γεμίζει την ψυχή και μας κάνει να αισθανόμαστε πλήρεις.
Δεν ξέρω αν είναι αυταπάτη ή αν πρέπει να το βλέπουμε έτσι, αλλά κάποιες φορές σκέφτομαι ότι αξίζει να κρατάω ζωντανά αυτά που λείπουν από τον κόσμο, αυτά που τείνουν να εξαφανιστούν και να φυλακιστούν στα πηγάδια του μακρινού χρόνου. Πολλές φορές σκέφτομαι τι έχει αξία; Το σήμερα, το χθες ή το αύριο, για ποια αξίζει να παλεύω, για ποιους ανθρώπους να προσπαθώ και ποιες σχέσεις να κρατήσω, ποια όνειρα θα λυτρώσουν την ψυχή μου αν πραγματοποιηθούν και ποια ήθη θέλω να κουβαλήσω στις πλάτες μου αναλλοίωτα;
Ο θάνατος είναι δεδομένος, εγώ όμως παλεύω για την αθανασία. Δεν το εννοώ μονάχα σαν θύμηση ή περηφάνια, το εννοώ σαν την αθανασία του λόγου και της τέχνης με προορισμό την κοινωνία. Έχω πιάσει τον εαυτό μου από μικρή να έχει την ανάγκη να αλλάξει τα πράγματα στον κόσμο και να αναρωτιέται πως γίνεται να μην έχουν καταφέρει οι άνθρωποι να βρουν λύσεις σε βασικά ζητήματα που ταλαιπωρούν τόσο τον πλανήτη όσο και τους ίδιους. Μέσα από αυτή την σκέψη, έχω καταλήξει στο ότι ο άνθρωπος μπορεί και έχει αποδείξει πως μπορεί να ξεπεράσει τη φύση, τον εαυτό του όμως είναι ικανός να τον ξεπεράσει;
Κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω και κάπως έτσι ξεκίνησε η διαδρομή προς το άγνωστο που λέγεται ποίηση και κατ’ επέκταση ζωή. Το βιβλίο μου σίγουρα δεν δίνει απαντήσεις, οι οποίες δεν είναι κιόλας δεδομένες γιατί αλλάζουν με βάση τα βιώματα του καθενός. Ήθελα πιο πολύ να κινήσω ερωτήματα και να προσκαλέσω τους αναγνώστες σε ένα ταξίδι στο άγνωστο προς αναζήτηση πολυποίκιλων απαντήσεων.