Όρσα Δρετάκη | Ο καταρράκτης των αγριμιών

Τα τύμπανα ξεμάκρυναν πια. Και το σκαρί, άνοιξε όλα τα πανιά του. Βούτηξες βαθιά αυτή τη φορά. Σε περίμενε για άλλη μια φορά η άβυσσος λυσσομανώντας. Άκουσες το σιτάρ του Μάγιστρου. Κι ύστερα τη λύρα του Ερωτόκριτου. Κι αυτό που έμεινε, ήσουν εσύ. Καθαρός. Στο φουσκωμένο χείμαρρο των σχοίνων, ξανοίχτηκες. Σε κάλεσα. Και ήρθες. Μα […]

Όρσα Δρετάκη | Η κρυφή αλμύρα

Στην αιώρα της νύχτας κρέμεται η σκέψη. Πιασμένη απ’ τον καπνό οπτασίας απούσας. Από το τώρα, το χτες και το αύριο. Δίχως χρόνο πορεύεται τ’ άστρο της σιωπής. Μπλεγμένο στα μαλλιά κάποιας νεράιδας. Που ξέφυγε από τη πάχνη. Και στοιχειώνει τις στιγμές. Του σκοταδιού και των Ερινύων του Έρωντα. Που έχασε το ξίφος του. Μέσα […]

Όρσα Δρετάκη | Το φιλί της πηγής

Τις παλιές αγάπες μην τις νοσταλγείς. Δεν τους αξίζει κάτι τόσο λίγο. Είναι ασέβεια στο πρώτο φως, να σκέφτεσαι περασμένα σκοτάδια. Αφεθήκαμε. Στης νύχτας τις θυμωμένες ηδονές. Κι είναι το φιλί της πηγής, ξάστερος φρέσκος νους. Στου κόσμου τούτου τη σιωπή, η κραυγή σου τύμπανα καθαρτήριας καταιγίδας. Μέσα στο εντός σου, όλο το πέλαγο. Στου […]

Όρσα Δρετάκη | Στο όνομα του παντός

Μεσάνυχτα. Στις άδειες πλατείες. Μα η ψυχή μου φορά ακόμα, το χιλιομπαλωμένο τζίν σακάκι της. Έριξα όλο μου το σύμπαν προσάναμμα στους Έρωντες. Κι απόμεινα, σκισμένο χειρόγραφο στην άκρη των σκοταδιών μου. Ακροπατώ στα χνάρια της θεάς των δέντρων. Της κρυμμένης μέσα στη τριάδα των βράχων. Και από ‘κει βγαίνω στο φως χιλίων φεγγαριών. Είναι […]

Όρσα Δρετάκη | Το γιασεμί της ερήμου

Άλλαξα πολλά βλέμματα πριν σε βρω. Γιασεμί της ερήμου. Κι ήταν όλα, λες, που έβγαιναν μέσα από την ομίχλη. Μακρινών λιμανιών, που δε νοστάλγησα από τότε. Καΐκι σε θύελλα, ο νους. Ψάχνει απάγκιο. Μέσα στις μορφές του Μορφέα. Που έρχονται και φεύγουν, καθώς το φως. Κάθε λιόγερμα. Κι είναι το σκοτάδι, μελάνι, με μια στάλα […]

Όρσα Δρετάκη | Των παλιών ερώντων η σκουριά

Άγριο νέφελο, άγρια τραγουδάς. Του Αρχάγγελου το νανούρισμα. Και ‘γω, στρίβω ένα σύμπαν και χάνομαι στο καπνό του. Και η σιωπή, μέλισσα, που τρυγά θυμάρι στα γκρέμνα του νου μου. Μαύρος κύκνος γύρω από το βλέμμα σου. Με ανοιγμένες, ολόγιομες από το λυκόφως, τις σκοτεινές φτερούγες του. Χέρι απλωμένο, ως ικέτιδα ιέρεια, της σκέψη το […]

Όρσα Δρετάκη | Εκηβόλος αθιβολή

Ομίχλη. Πάλλεται. Ως η περί πολλά τυρβάζουσα νύχτα. Ως ο περί πολλά τυρβάζων νους. Μακρινό βλέμμα. Στις εσχατιές των καιρών και των χρόνων. Και ένας ουρανός- μελάνι, γράφει. Ότι ειπώθηκε. Και ότι δεν ειπώθηκε. Δούρειος ίππος ο καπνός, τσιγάρου που σιγοκαίει. Όπως η μεταμφιεσμένη μουσική του περιβάλλοντος χώρου. Ήχοι σιωπηλοί. Νομίζεις πως ξεμακραίνουν. Γιατί ξεμακραίνεις […]

Όρσα Δρετάκη | Το κλεμμένο φως

Κι η νύχτα, σβησμένη γόπα. Κι ο άνεμος, μια ακροβατούσα σιωπή. Κι ύστερα κατασκήνωσες στο κάστρο. Περίεργα ζεστό είναι το κάστρο. Θα ‘λεγες πως, οι τόσες απουσίες, έγιναν αστροκέντητη κουβέρτα. Νιώθεις την ενθαλπία της. Και το φθινόπωρο που έρχεται, κονιάκ ξεχασμένο σε δρύινο λεπτοσκαλισμένο νου. Θαρρείς πως είσαι λαθρεπιβάτης του χρόνου. Των καιρών. Και των […]

Όρσα Δρετάκη | Το βλέμμα του αγριμιού

…ΟΡΝΙΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΦΑΤΕ το πτώμα του Έρωντα. Γιατί θα γίνει φως, γιατί θα γίνει αρχέγονο σκοτάδι. Γιατί θα γίνει έκρηξη ενός κοιμισμένου Πάνα. Και θα ξυπνήσει όλα τα κρυμμένα σύμπαντα στον Άδη των αισθήσεων και των βλεμμάτων. Γιατί θα σκουπίσει το δάκρυ των οριζόντων στο πρώτο φως που γεννιέται από το βλέμμα του αγριμιού. […]

Όρσα Δρετάκη | Κλέφτης ουρανός

…ΚΙ ΕΣΥ ΟΥΡΑΝΕ, ΚΛΕΦΤΗ, πού είναι οι κεραυνοί σου; Χαμογελάς και με κοιτάζεις. Μα εγώ χάνομαι στα στεφανωμένα με κραυγές όρη. Είναι κραυγές αητών που πετούν ψηλά, μην τυχόν και φανεί το δάκρυ τους. Ένα δάκρυ που ματώνει την αυγή σου, ουρανέ. Μια ανοιχτή πληγή, που εκείνη κρατά ανοιχτή. Γιατί δεν θέλει την ψεύτικη γιατρειά […]