Κωνσταντίνος Ν. Μακρής

Ανόργανα Άλατα Ανόργανη εποχή οργανικά αισθήματα εκριζώνεις. Πώς να γεμίσουνε τα φυλλοκάρδια με μηνύματα; Πώς να δροσίσουν τα χείλη με φιλιά; Όταν οι μάσκες κρεμμυδιού έγιναν φύλλα─ το σώμα τρέμει, ξεψυχά μέσα στο φως. Το μονοπάτι δείξε μου που βγάζει στην αφή. Κι η επαφή νάναι Θεός μου κι οδηγός. Όχι να χάνομαι στου ψεύδους […]

Προπλάσματα Κάθε φορά π’ αποφασίζανε να χωρισθούν, ένα τους δάκτυλο κοβόταν. Κάθε φορά π’ ενώνονταν, η πλησμονή πατόκορφα εχύνονταν─ κύμα στα σώματά τους. Μέχρι που μείναν δίχως άκρα• τσουλούσαν με τροχούς. Δυο μάτια κόκκινα από αίμα, πρησμένα─ γιομάτα τσίμπλες. Δάκρυα σαν σιγανή ατέλειωτη βροχή. Έλεος: πουθενά.   Δραπέτης Τα πόστα είναι πιασμένα─ δεν έχω πού […]