Κωνσταντίνος Ν. Μακρής

Συνδεσιμότητα Μες στα κουτάκια παίζουμε με τα κιβάκια. Πιανόμαστε στα δίκτυα κάθε αράχνης φωσφορίζουσας που δείχνει ελκυστικά το μαύρο της στόμα για πολύχρωμο. Πύλη που ανοίγει ψυχεδελικές θύρες. Μα είναι δικλείδες: σε κρατάν δέσμιο σε κυκλώματα άυλα π’ όμως σε βαραίνουν με μεγατόνους μοναξιάς.   Πόροι Μες στων κεφαλαίων τα κτερίσματα σκαλίζουμε σωρό ως δούλοι […]

Ανόργανα Άλατα Ανόργανη εποχή οργανικά αισθήματα εκριζώνεις. Πώς να γεμίσουνε τα φυλλοκάρδια με μηνύματα; Πώς να δροσίσουν τα χείλη με φιλιά; Όταν οι μάσκες κρεμμυδιού έγιναν φύλλα─ το σώμα τρέμει, ξεψυχά μέσα στο φως. Το μονοπάτι δείξε μου που βγάζει στην αφή. Κι η επαφή νάναι Θεός μου κι οδηγός. Όχι να χάνομαι στου ψεύδους […]

Προπλάσματα Κάθε φορά π’ αποφασίζανε να χωρισθούν, ένα τους δάκτυλο κοβόταν. Κάθε φορά π’ ενώνονταν, η πλησμονή πατόκορφα εχύνονταν─ κύμα στα σώματά τους. Μέχρι που μείναν δίχως άκρα• τσουλούσαν με τροχούς. Δυο μάτια κόκκινα από αίμα, πρησμένα─ γιομάτα τσίμπλες. Δάκρυα σαν σιγανή ατέλειωτη βροχή. Έλεος: πουθενά.   Δραπέτης Τα πόστα είναι πιασμένα─ δεν έχω πού […]