Ανόργανα Άλατα
Ανόργανη εποχή
οργανικά αισθήματα
εκριζώνεις.
Πώς να γεμίσουνε
τα φυλλοκάρδια
με μηνύματα;
Πώς να δροσίσουν
τα χείλη με φιλιά;
Όταν οι μάσκες
κρεμμυδιού έγιναν φύλλα─
το σώμα τρέμει,
ξεψυχά μέσα στο φως.
Το μονοπάτι δείξε μου
που βγάζει στην αφή.
Κι η επαφή
νάναι Θεός μου
κι οδηγός.
Όχι να χάνομαι
στου ψεύδους
τα σκιρτήματα•
να κουλουριάζομαι
στο στρώμα μοναχός.
Τόσα τηλέφωνα
και τόσες επαφές
μα στο σιμά
όλο λιγότεροι
ζυγώνουν.
Νάταν η στράτα μου
σπαρμένη
κορμιά γυμνά•
μέσα στο φως.
Νάτανε λούλουδα
ευωχίας και ιδρώτα.
Πάγαινε ρώτα
πού κρύβεται
ο Θεός•
Μα το κορμί
έχει δικιά του
γλώττα.
Δεν συγχωρεί
αν του νεκρώσεις
τις αισθήσεις.
Κι όσο για στύση
εκτονώνεται σαφώς•
με χίλια δυο
υποκατάστατα•
στο φαντασιακό
μιας κοινωνίας
που ξερνάει
τον εαυτό της•
απ’ τα πολλά
χάπια ανηδονίας.
Κουμάρι
Η ζωή είναι κουπόνι πρακτορείου:
το ζυγίζεις, το κοιτάς, το μελετάς.
Οι στατιστικές ευνοϊκές
μα στ’ αποτέλεσμα
καταρρέουν και αυτές•
χάρτινοι πύργοι.
Σαν το κερδίσεις μια φορά─
δυνατή η καραμέλα,
το μέλι ρέει και βουτάς:
μέχρι στον πάτο νάβρεις μύγες•
να σε φαν, πρασινωπές.
Η βιωτή είναι φρουτάκια
που γυρνάν•
κι αντί 7άρια και κεράσια
κάθουνται μολυσμένα μανιτάρια─
ούτε καν όνειρα παραισθησιογόνα:
ολόισια, στεγνά
στα δανεικά σε παν.
Εναισθησία
Όλα σε μένα αργούν:
ο έρωτας
η τύχη
το μαρτύριο.
Αργούν
και σέρνονται
σα φίδια μυθικά
στο τέρμα
της σιωπής μου.
Πάνω στο δέρμα•
σα σφήκες καίνε─
δηλητήριο
στο αίμα
και πετούν:
φτερά ο έρως, άπιαστο πουλί
η τύχη τυφλή αιωνίως
το μαρτύριο σε καθαρτήριο•
με λειτουργίας αναστολή.
Ο Κωνσταντίνος Ν. Μακρής (γεν. 1982, Λεμεσός) είναι ποιητής και πεζογράφος. Έχει εκδώσει μυθιστόρημα, νουβέλες, ποιητικές συλλογές και διηγήματα. Διακρίθηκε σε διεθνείς διαγωνισμούς. Έχει βραβευθεί από την UNESCO, και την Κυπριακή Δημοκρατία, μεταξύ άλλων. Το έργο του εδράζεται στη συνάντηση ιστορίας, μύθου και φιλοσοφίας.