Ποίηση

Γύρω – γύρω μια τάφρος οχυρώνει την πόλη μέσα κατοικούνε οι εκλεκτοί ύπατοι και ανθύπατοι συγκλητικοί και πρίγκιπες και οι συν αυτοίς το υπηρετικό προσωπικό οι γελωτοποιοί κι οι καλλιτέχνες έξω απ’ την πόλη έξω απ’ την τάφρο κατοικεί η πλέμπα σε μικρά χωριά σε σπιτάκια λιλιπούτεια τρώνε το λιγοστό μαύρο ψωμί είναι ό,τι περίσσεψε […]

Ω Μοναξιά Μούσα της έμπνευσης Πηγή δημιουργίας Πιστή μου φίλη Μάνα, ερωμένη, αδερφή Ω Μοναξιά Πάμε μαζί να φύγουμε Μακριά απ’ τα πλήθη Τα ψεύτικα χαμόγελα Τους άσπονδους φίλους και εχθρούς Κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό Περίπατο εσπερινό θα πάμε Η Πούλια θα μας οδηγεί Το ολόγιομο φεγγάρι Πιασμένοι χέρι χέρι Σε αρχαίο τύμβο θα […]

[Οι λέξεις]  Πώς το κάνεις αυτό; Πυροβολείς με τα δάχτυλα Η σιγουριά στο πρόσωπό σου είναι μια τρίχα που γλίτωσε απ’ το ξυράφι σου Οι κλέφτες κι οι αστυνόμοι σου είναι θαμμένοι από καιρό στις γλάστρες της αυλής Σημαδεύεις Θα το μετανιώσω Όμως την επόμενη θα μπω μπροστά στο σμήνος των πουλιών και θα την […]

[Νέκυια(Δ’) ή Όνειρο με τον πατέρα] Δεν ξέρω πόσο σκατά θα ήταν Εκείνο το όνειρο Αλλά έλα που ήρθες και πάλι στον ύπνο Δήθεν να πιεις απ’ τό μοσχάτο Τρεκλίζοντας ήδη σα μεθυσμένος Όπως σε μια δασωμένη ράχη στο χορό τού γάμου Και θυμόσουν τί λένε για τους ζωντανούς Που δέχονται κάθε λίγο τους νεκρούς […]

Ζήσαμε σε μιαν άλλη εποχή ψιθυρίζοντας στίχους του ουρανού και της θάλασσας. Καθόμαστε στην πλατεία με τα χαμόσπιτα χαζεύοντας τις γελαστές πόρτες που ανοιγόκλειναν δειλά. Τώρα οι τοίχοι έχουν ψηλώσει. Η πλατεία βάθυνε σιγά  – σιγά, λιγοστεύοντας πάνω μας τον ουρανό. Κάποιος θα μίλαγε για πηγάδι. Για ένα πηγάδι ξερό.   Ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος […]

Είναι κάτι νύχτες που ακουμπούν με  θλίψη οι στιγμές κοντά στο παράθυρο σιμά στην απόγνωση μια δρασκελιά απ’ το χαμό Θυμάμαι τότες όλες εκείνες τις   άνυδρες στιγμές τα αρμυρά μου βράδια Όλες τις σκέψεις τις μαύρες σκέψεις της σιωπής -στα σκοτεινά υπερώα του νου πήγαν κρύφτηκαν- για μια απόδραση ηρωική έναν τίμιο κι αντάξιο μου […]

Pseudo-Blues of a damn fool ή Η αλήθεια δεν είναι ποτέ πραγματική (Prose song “written on a toilet roll”)   Λέω πως αν πιω θα ξεχάσω Όσα συνέβησαν στο σώμα Ή μέσα στα τοιχώματα τού μυαλού Όπου οι σκέψεις Με σφυροκοπούν μέρα νύχτα ανελέητα Μιας και η μνήμη δε χωλαίνει σαν Το κουτσό σκυλί στη […]

Όταν δεχτείς την επίσκεψη του έρωτα όλα γύρω σου γεμίζουν φως δεν σκέφτεσαι κάτι άλλο τίποτα δεν σε νοιάζει ούτε βλέπεις τη δυστυχία που υπάρχει γιατί ο έρωτας είναι η πιο μεγάλη δύναμη τίποτα δεν τον νικά σε κάνει ασκητή σε κάνει κοινωνικό σε ταπεινώνει σε ανυψώνει μπορείς να πέσεις στα τάρταρα μπορείς ν’ ανέβεις […]

Ρογήρος Δέξτερ  [Ο δυναμίτης κάτω απ’ τή γλώσσα] •σκοτίστηκα Αν θα με θυμούνται στο μέλλον Εκείνοι και η σκατένια μνήμη τους Που ώρες ώρες ξεθάβει Όλους μαζί τους πεθαμένους Για να θάψει πιο βαθιά τους ζωντανούς•και Αν θα φτάσω στο τέλος όπως λέει το όνειρο Σ’ ένα άδειο χωριό στα βουνά Σ’ ένα σταθμό με […]

Δε θα ‘θελε τίποτα πια να θυμάται έρωτες, μίση κι εκείνα τα εφηβικά όνειρα, που καιρό τον ταλάνισαν. Ώριμος πια θα ‘θελε να κοιτάξει μπροστά, προσγειωμένος ν’ αντιμετωπίσει το μέλλον, ξανοίγοντας το βήμα σταθερά. Μια σιδερένια μπάλα δεμένη στο πόδι εξασφαλίζει τη σίγουρη πορεία του στο χώμα. Βλέποντάς τον ν’ απομακρύνεται αργά άθελά μου θυμήθηκα […]