Ἓνα πορτοκάλι στό τραπέζι το φόρεμά σου στό χαλί κι ἐσύ στό κρεβάτι μου γλυκά δῶρα τοῦ παρόντος δροσιά τῆς νύχτας ζέστα τῆς ζωῆς μου. Μετάφραση: Ανδρέας Καραντώνης
Ποίηση
John Ashbery | Θά εἶχες νομίσει
Στό μεταξύ, πίσω στήν ἂψυχη Ἀμερική, οἱ ἂνθρωποι διασκεδάζουν ὃπως πάντα. Ἓνα πουλί ἐπισκέπτεται ἓνα λουτρό γιά πουλιά. Ἓνα νέο κορίτσι κάνει μετεκπαιδευτικά μαθήματα πολυϊστορίας. Οἱ μεγαμονάδες μου τραβοῦν τό λουρί στό ὁποῖο εἶναι δεμένη ἡ ἂνοιξη. Ὁ ἐτήσιος ἀγώνας δρόμου ἒχει ἀρχισει – ἂνθη λευκά στά μαλλιά κάποιου. Μπαίνει μέσα χορεύοντας στόν κενό ἀέρα, […]
Sandro Penna | Εσωτερικό
Στου θυρωρού δεν ήτανε κανείς. Ήταν το φώς στα ξέστρωτα φτωχά κρεβάτια. Και σε κάτι σανίδες πάνω κοιμόταν τόσο όμορφο ένα παλιόπαιδο. Απ’ τη συννεφιασμένη του αγκαλιά ξεπρόβαλε, διστάζοντας, ένα γατάκι. Σάντρο Πέννα – Ο σκονισμένος ποδηλάτης – Το Ροδακιό,2012 Μετάφραση: Ερρίκος Σοφράς
Wallace Stevens | Ὁ αὐτοκράτορας τοῦ παγωτοῦ
Φώναξε αὐτόν πού στρίβει τά μεγάλα ποῦρα, Τον μυώδη, καί βάλ’ τον νά χτυπήσει Στίς κοῦπες τῆς κουζίνας ἀφροδισιακές κρέμες. Ἄσε τίς πόρνες νά σουλατσάρουν μέ τά φουστάνια Πού συνηθίζουν νά φοροῦν, καί τ’ αγόρια Νά φέρουν λουλούδια τυλιγμένα σέ παλιές ἐφημερίδες. Ἄς εἶναι τό εἶναι τό φινάλε τοῦ φαίνεσθαι. Ὁ μόνος αὐτοκράτορας εἶναι […]
Γιάννης Κοντός | Ο αφηρημένος από αγάπη ή τι γυρεύει στα μέρη μας η Έμιλι Ντίκινσον
Βάλε τα φτερά – τα λεπίδια σου στις θήκες και έλα να μιλήσουμε σαν άνθρωποι. Μην τεντώνεις το τόξο της ηλικίας σου, θα το σπάσεις. Μυρίζει μουσική. Με άλλο μάτι βλέπω τώρα τον υδράργυρο της φωνής σου. Όλη νύχτα έκοβα ξύλα, έκοβα λέξεις στον ύπνο μου. Έκανα μονόλογους και το χιονόνερο του ποιήματος μου τρυπούσε […]
Ζέτα Μπελαούρη | Οι διαστάσεις Ύψος και Βάθος
Το ταβάνι του κελιού της κοίταζε άνω κι εγκάρσια. Μια καρφίτσα ουρανός κι η κάτοψη των πουλιών ανάμεσα στ’ άχυρα. Ζέτα Μπελαούρη – Η ύλη της αντοχής – Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015
Λένα Παππά | Μέσα σε καθρέφτες
Πόσες φορές μίσησα τόν ἀθῶο καθρέφτη, πού μοῦ ἐπέβαλλε τό πρόσωπό μου πού εἶχα ἀπαρνηθεῖ. Ὃταν ἀπουσιάζουμε οἱ καθρέφτες φέγγουνε λυπημένα στό κενό. Τί λαμπερή ὁ καθρέφτης μοναξιά. Λένα Παππά – Μέσα σε καθρέφτες – Ευθύνη 1984
Γιώργος Σαραντάρης | Συμβουλή σε μια νεράιδα
Προσπάθησε να πεθάνεις Ἀνάμεσα σ’ αὐτά τά τριαντάφυλλα! Ἐναπόθεσε ὅπως μιά λἀμπα Τό πνεῦμα Καί ἄκου στή σιωπή Τή ροή τοῦ αἵματος Ἄν ἡ προσευχή χαθεῖ Ἐσὐ θά μείνεις ὡραία! Μάης 1935 Γιώργος Σαραντάρης – Τα ιταλικά ποιήματα – Εκδόσεις Γαβριηλίδης,2015 Μετάφραση: Τηλέμαχος Χυτήρης
Jacques Prévert | Τραγούδι
Τί μέρα ἔχουμε σήμερα ἔχουμε ὅλες τίς ημέρες φίλη μου εἴμαστε ὁλόκληρη ἡ ζωή ἔρωτά μου ἀγαπιόμαστε και ζοῦμε ζοῦμε καί ἀγαπιόμαστε καί δέν ξέρουμε τί ἀκριβῶς σημαίνει ζωή καί δέν ξέρουμε τί εἶναι ἡ μέρα καί δέν ξέρουμε τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ άγάπη. Jacques Prévert Μετάφραση: Ανδρέας Καραντώνης
Αλέξανδρος Κωνσταντίνου | Παράδοξο ἤ Ζηλεύοντας τό θάνατο
Ὁλόκληρος περίμενα κάποια γυναίκα νά μοῦ δώσει τά μαλλιά της να φτιάξω ἕνα ὄνειρο νά αἰχμαλωτίζω ἀνέμους Μά ἦρθε μόνο ἕνα πουλί μαχαιρωμένο μέ κάτασπρα ἐντόσθια -δέν ἦταν μαῦρα ἢ κόκκινα – ὁ θάνατος δέν βρῆκε τίποτα να πάρει Αλέξανδρος Κωνσταντίνου – Εκεί που μ’ έβγαλε η νύχτα – Εκδόσεις Πλέθρον, 1996