Το σπίτι μου όπως και το δικό σας μπαίνει στα σπίτια των άλλων ανθρώπων έτσι στενοί πού ‘ναι οι δρόμοι έτσι πολλοί πού ‘ναι οι άνθρωποι Είναι φορές κολλητά όπως ζούμε που θαρρώ πως κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι πλένουμε τα δόντια μας με το ίδιο βουρτσάκι και τρώμε το ίδιο φαί. Μόνο που όταν φεύγετε […]
Ποίηση
Βασιλική Δραγούνη | Φως στο νερό
Ήταν το βάθος του φωτός στο νερό που καθρέφτιζε τον ουρανό των λέξεων όσο τα μάτια μπορούσαν να εξηγήσουν όσο το χέρι μπορούσε ακόμα να δοκιμάσει την ψευδαίσθηση. Πώς μπορεί αυτό που μένει να γίνει κάτι άλλο; Πώς η αφή μπορεί να σπάσει την αιχμηρή ακινησία του νερού; Πώς τα ψήγματα φωτός μετουσιώνονται […]
Βάσω Χριστοδούλου | Τρία ποιήματα
[ακατοίκητο] {Στο κουδούνι του σπιτιού μου δε γράφει όνομα και στην αυλή μου φύτρωσε ένα σκιάχτρο. Πάνε χρόνια που αναρωτιέμαι γιατί δεν έρχεσαι.} [βήματα] {Ο χρόνος χωρίζεται σε στιγμές, λένε. Ο χρόνος χωρίζεται σε βήματα, λέω. Είναι τα βήματα τα περπατητά, τα αθόρυβα. Τα δυο πόδια που σε πάνε σε σκέψεις πεζοδρομίου. Τα […]
Γιώργος Σεφέρης | Ο ΜΑΘΙΟΣ ΠΑΣΧΑΛΗΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ
Καπνίζω χωρὶς νὰ σταματήσω ἀπ᾿ τὸ πρωὶ ἂν σταματήσω τὰ τριαντάφυλλα θὰ μ᾿ ἀγκαλιάσουν μ᾿ ἀγκάθια καὶ μὲ ξεφυλλισμένα πέταλα θὰ μὲ πνίξουν φυτρώνουν στραβὰ ὅλα μὲ τὸ ἴδιο τριανταφυλλὶ κοιτάζουν περιμένουν νὰ ἰδοῦν κάποιον δὲν περνᾶ κανεὶς πίσω ἀπ᾿ τὸν καπνὸ τῆς πίπας μου τὰ παρακολουθῶ πάνω σ᾿ ἕνα κοτσάνι βαριεστισμένο χωρὶς εὐωδιά, στὴν […]
Federico García Lorca | Ο ποιητής λέει την αλήθεια
Θέλω να κλάψω τον πόνο μου και στο λέω για να μ’ αγαπήσεις και να κλάψεις κάποιο απόβραδο αηδονιών μ’ ένα στιλέτο, με φιλιά και με σένα. Θέλω ν’ αφανίσω το μοναδικό τεκμήριο για τη δολοφονία των λουλουδιών μου και να μετατρέψω το θρήνο μου και τους ιδρώτες μου σ’ αιώνιο σωρό σκληρού σταριού. Να […]
Θεώνη Δέδε | ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΣ ΣΟΦΟΣ ΡΟΦΟΣ
[Σελίδα 16] Τον τελευταίο καιρό, όταν μιλάω, βγαίνουν από το στόμα μου ακανόνιστες πέτρες. Τις τοποθετώ στον κήπο. Έχω την εντύπωση ότι οι πέτρες τρώνε τα λουλούδια μου. Όμως δεν μπορώ να το αποδείξω. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω. Οι πέτρες είναι τα παιδιά μου. Χθες ανακάλυψα ότι λείπουν τρεις πέτρες. Μεγάλωσαν κι έφυγαν […]
Νίκος Καρούζος | Έχουμε κάθε δικαίωμα να κοιμόμαστε
ή μήπως όχι; για σκέψου να ανήκε στο κράτος ο ύπνος τα πράγματα θα ‘τανε δύσκολα θ’ αγοράζαμε ύπνο με δελτίο; ή ελεύθερα; και πόσο; κι αν είχε παραχωρηθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία; ποια η τιμή του σήμερα; θα πεθαίναμε από εγρήγορση χωρίς χρήματα; οι πάσχοντες από αϋπνίες τυχερότεροι λιγάκι – δεν είναι έτσι; Για σκέψου […]
Charles Bukowski | Μαμά
Βρίσκομαι εδώ, κάτω απ’ το χώμα, με το στόμα ανοιχτό και δεν μπορώ πια να πω: μαμά και τα σκυλιά έρχονται τρεχάτα να κατουρήσουν στον τάφο μου˙ τα έχω όλα, εκτός από τον ήλιο και τα ρούχα μου που φθάρηκαν. Χθες, ό,τι είχε απομείνει απ’ το αριστερό μου μπράτσο πήρε λίγο αριστερά, σαν άρπα δίχως […]
Ελένη Σ. Αράπη | Ωραία Ελένη
Από παιδί σύχναζε στα νεκροταφεία άλειφε το κορμί της με χώμα. Αγαπούσε ιδιαίτερα τους πήλινους τάφους ξάπλωνε κάτω από τα κυπαρίσσια ερωτοτροπούσε με τις κάθετες ρίζες. Κάποιοι τη φώναζαν ωραία Ελένη μα αυτή ήξερε πως ήταν ασβός· βρωμάει το ψέμα. Η Ελένη Αράπη γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και εργάζεται ως καθηγήτρια […]
Emily Dickinson | Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός;
Είμαι ο κανένας! Εσύ είσαι ποιός; Είσαι – κι εσύ – Κανένας; Τότε μαζί ζευγάρι κάνουμε! Και μη μιλάς! μήπως μας εξορίσουν – ξέρεις! Τι βαρετό – να ‘σαι – ο Κάποιος! Πόσο δημόσιο – ένα βατράχι ας πούμε κάπως – Που τ’ όνομά του – έναν Ιούνη ατελείωτο – κοάζει – Σ’ έναν […]