Συντάκτης: AntonisTsokos

Είπαν πως έφυγες! Στο θρόισμα των φύλλων η φωνή σου ψιθυρίζει ακόμη. Ανασαίνεις με την πνοή του ανέμου. Κρύβεσαι στο πέταγμα των πουλιών. Στα φτερά τους φωλιάζεις, μοιράζεις ελπίδα. Καθρεφτίζεσαι στις στάλες της βροχής, στο βρεγμένο τζάμι γίνεσαι δάκρυ. Με τα σύννεφα παραβγαίνεις, δρομέας τ´ουρανού. Και τις νύχτες στ´αστέρια ανεβαίνεις κρυφά, το φεγγάρι ανάβεις, να […]

Άλλαξα πολλά βλέμματα πριν σε βρω. Γιασεμί της ερήμου. Κι ήταν όλα, λες, που έβγαιναν μέσα από την ομίχλη. Μακρινών λιμανιών, που δε νοστάλγησα από τότε. Καΐκι σε θύελλα, ο νους. Ψάχνει απάγκιο. Μέσα στις μορφές του Μορφέα. Που έρχονται και φεύγουν, καθώς το φως. Κάθε λιόγερμα. Κι είναι το σκοτάδι, μελάνι, με μια στάλα […]

         Ich muß Sie malen! Ich muß!  Sie repräsentieren eine ganze Zeitepoche[1] Otto Dix     Otto μια Βαϊμάρη μάς ξέρασε σαν χαλασμένη μελάνη στους δρόμους μιας κάποιας εμμονής   Otto μην μου στείλεις άλλες κάρτες στο Βερολίνο έχω προ πολλού ξεραθεί σε δωμάτια ασφυκτικών συζητήσεων και ασπρόχρωμων ανθρώπων   κόκκινο δεν φοβήθηκα να πω πως […]

Κοιτάζει ξανά και ξανά το ηλεκτρονικό ρολόι κι η ώρα μοιάζει κολλημένη. Έξω είναι μέρα φωτεινή, νωρίς το απόγευμα. Ακόμη ο ήλιος είναι κυρίαρχος, χωρίς καμιά σκιά να επιβουλεύεται την πρωτοκαθεδρία του, κάνει ένα υπόκωφο λογοπαίγνιο με τον άλλο του εαυτό. Ο άλλος του εαυτός… Απολύτως υποταγμένος στον Ήλιο. Όσο διαφεντεύει εκείνος, ο άλλος είναι […]

[51] Άλλοτε σε προστάτευε η σελήνη από την ίδια της μελαγχολία. Τώρα δε σε προσέχει διόλου, αδιάφορη μες στη διάρκειά της, περήφανη μες στη σιωπή της, ερημική. Γιάννης Ρίτσος – Αργά, πολύ αργά, μέσα στη νύχτα – Κέδρος, 1992

ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ Πως ξόδεψες τις στιγμές που δεν έζησες κι εγώ με τι οικονομία μάζευα τις απουσίες σου ανεκτίμητες παρουσίες σ’ έναν μικρό κουμπαρά που τις χώρεσε όλες. Την απόφαση πήρα κι έσπασα τον κουμπαρά ένα βράδυ, δεν χωρούσε άλλες απουσίες πια. Κι αυτές ξεχύθηκαν στο πάτωμα σύρθηκαν ως τα πόδια μου και με ικέτευαν […]