Καταλαγιάζει η ψυχή αδιαφορώντας για τις εμμονές. Το καρκίνωμα του ρομαντισμού επιμένει, απτή απόδειξη ενός κορμιού που σέρνεται στο τέλος του. Στα στέκια της προκυμαίας υποδύομαι ένα σώμα με συναισθήματα αλλόκοτα, να κυλά στα στήθια η σκιά του ιδρώτα, να χορταίνει με τον οργασμό των κυμάτων… να ομορφαίνει ζώντας την εξαίρεση στους κανόνες. Ο […]
Συντάκτης: AntonisTsokos
Λίλλυ Ιουνίου | Ένα ποίημα
Κάποτε νικήσαμε τον χώρο και τον χρόνο με μια ταύτιση ένα κοινό ποτήρι ξέμπλεκα μαλλιά και πόδια γυμνά αναρριχώμενα φυτά Εξόριστοι από το απέραντο σημείο μας αναρρώνουμε από τότε από Το Φιλί το τριαντάφυλλο την ζάχαρη και το αλάτι και το δωμάτιο που τρίζει ακόμα πεινάμε πάντα για τα ασύνορα δικά μας τα μικρά τεράστια […]
Αντώνης Τσόκος | Εσύ
Οι άνθρωποι, που γνώριζα ως εκείνη την ημέρα, φορούσαν το σώμα μέσα από τα ρούχα. Περίεργο, εγωιστικό ͘ αλλά έτσι συνέβαινε. Ό ένας έμοιαζε με τον άλλον. Ο άλλος ήμουν εγώ. Όταν λέω εγώ, εννοώ εσένα. Εσύ είσαι το εγώ που πάντα αποφεύγω. Εσύ, που όταν πέφτεις νύχτα καταμεσής της Σταδίου, γίνεσαι άγαλμα. Τα γόνατά […]
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Rip It Up #6
Λαϊκή Ψυχή Βαθιά / Λαϊκό Θεατράλε Λαϊκό είναι ό,τι καταλαβαίνει η μάνα μας. Φέρ’ ειπείν, οι Πτυχιούχοι του Βακαλόπουλου, τα Minima Moralia του Adorno, όλος ο Γιάννης Χρήστου, το Μοντέλο του Κώστα Σφήκα, η Κωμωδία του Νευρικού Συστήματος του Ευγένιου Αρανίτση, το Bring me the head of Alfredo Garcia του Sam Peckinpah, η μεγαλοφυία του […]
Θεοδώρα Βαγιώτη | Βλασταίνω
Σαν τα μαύρα μάγια στο λίκνο του αγέννητου παιδιού μια βασίλισσα τριγυρίζει στα πόδια μου κι η φωνή της σταχτόχηνας υπονομεύει το πέταγμα του κότσυφα μέσα απ’ τη μουριά μα εκείνο το εκατόφυλλο που πλήγωσε το παιδί μου το μέτρησα χίλιες φορές ξεφυλλίζοντας τις αποστάσεις όσο το στρίψιμο της βίδας πάνω στο τραπέζι ανοιχτό στη […]
Νικόλαος Κοντουδιός | Chiaro Scuro
Μια νύχτα σαν κι αυτή ένα έμβρυο αποκοιμιέται Σαλεύει στο υπογάστριο της λύπης Η Πέμπτη ουσία της ζωής Το κλειδί πολυδιάστατο Καρφωμένο στην αρχή της γέννησης στου πενταγράμμου το αλισβερίσι κυκλώνει την σπείρα ενός σολ Έμεινε παντέρημη η φωνή Ο κλειδοκυμβαλιστής μένει σκυφτός τέμνει τα χέρια σε δυο ανθισμένους περιπάτους αγροικά την απελέκητη σιωπή του […]
Απόστολος Θηβαίος | Οι τελευταίοι ρόλοι
[…η περιστροφική σκηνή Αποσύρθηκε λίγο μετά Την εγκατάστασή της. Είπαν, πως παραμόρφωνε Φριχτά Το κοινό και το κύριο Μιας ολόκληρης βιογραφίας…] Κωμωδία, ονομάζεται ο τρόπος, η μέθοδος, της του παντός διοικήσεως Το θέατρο διέθετε μια μακριά σκηνή με φάρδος πάνω από πέντε μέτρα. Στο βάθος κρεμόταν ένα πανώ με αρκαδικά τοπία που σαν […]
Γρηγόρης Σακαλής | Λήμμα
Σε μαζικές διαδικασίες προδιαγεγραμμένες οι άνθρωποι ελέγχονται μπαίνουν στο μαντρί της ομοιομορφίας δεν χρειάζεται στρατός ούτε αστυνομία το νερό τρέχει στ΄ αυλάκι από μόνο του σε social media εκτονώνονται όλοι ο θυμός τους η απελπισία η επαναστατικότητα όλα χωνεύονται στα ρυάκια κάποιας μαζικής διαδικασίας απ΄τις πολλές που υπάρχουν τα κόμματα η θρησκεία νομίζεις σε ολοκληρώνουν […]
Δημήτρης Καρπέτης | Βράδια ένοχα
Μια παλινωδία να με διχάζει, οι προηγούμενες ζωές βούλιαξαν στους ωκεανούς των συστολών. Ονειρεύομαι την απουσία σου , τα χείλη να ζωντανεύουν το ανατρίχιασμα του κάθε μέλους των σωμάτων μας. Οι τελευταίες ανάσες ένα βήμα πριν την έξοδο κινδύνου. Μείναμε αναίσθητοι ακούγοντας την τελεσιδικία των συναισθημάτων, κλεισμένοι στις παρενθέσεις που ανοίχθηκαν και σφιχταγκάλιασαν τους παλμούς […]