Μήνες «Ο αέναος κύκλος της ζωής μέσα από δώδεκα πίνακες ποιητικής». Συγγραφέας: Στράτος ΚιαπίδηςΤίτλος: Μήνες ISBN: 978-618-84758-4-7 Γλώσσα: Ελληνικά 1η Έκδοση: Αύγουστος, 2020 Σελίδες: 24 Διαστάσεις: 21 (Υ) Χ 14,5 (Π) Υλικά/Χαρτί: Τυπογραφικά: Palatina 100gr Εσώφυλλο: Πάπυρος Ivory 90gr Εξώφυλλο: Constellation Ivory 240gr Βιβλιοδεσία: Ραφτό 5,50 €
Συντάκτης: AntonisTsokos
Μαργαρίτα Παπαμίχου | Χρονική ακολουθία
Αόριστος Πρώτα άδειασα το φεγγάρι μετά τον ουρανό τον αέρα το ποτάμι το δωμάτιο έστησα ένα κατακόρυφο ντόμινο εξαφάνισης τα σφάλισα όλα στην κρύπτη του απείρου παλιά φύλλα γυαλισμένα αυτόφωτα στα λαγούμια της μνήμης ο κόσμος άδειασε συνέχισα να γράφω όχι για να τον γεμίσω αλλά για ν’ απαθανατίσω την ερημιά του Υπερσυντέλικος Κι είχα […]
Ηλίας Κουρκούτας | Στις άκρες της Μεσογείου
κι εγώ σαν βουνά με τ’ ακατοίκητα σπίτια χάθηκα μέσ’ τις κοιλάδες, τέτοια γράφουν οι ποιητές ρομαντικοί και μη, ότι οι πλανήτες αλλάζουν τροχιά και χρώμα κάθε αιώνα αυτοβούλως, όπως οι άντρες αλλάζουν τις γυναίκες καίγοντας τις σάρκες, πως η Σαπφώ έβαφε τα μάτια κοριτσιών με χρώμα που έστυβε από τα στήθη της, πως οι […]
Μαρία Δημητρίου | 29 Αυγούστου
Λικνίζεται η σαγήνη εμπρός στο μυτερό σου βλέμμα Σκίζεις τη σάρκα που σβήνει τη λήθη Επτά παραπετάσματα δε σε τυλίγουν Στης έκστασης την κάψα τα χείλη σου στάζουν φαρμακερή λάβα Ω, Εσύ! Ονειρικέ, Άγιε, Αγιασμένε Είν´ τα ξανθά μαλλιά σου σχοινιά που δένονται οι επιθυμίες Αχ το λαμπρό κεφάλι σου πόσο απαλά θα το προσφέρουν […]
Βικτωρία Ι. Σουλιώτη | Γιατί;
…ανάμεσα στα θύματα του βομβαρδισμού και δέκα, πανέμορφα ουρανί , παιδικά μάτια με άπνοο και τρομαγμένο βλέμμα, πέντε παιδικές ψυχές με το νεκρολούλουδο στο στόμα, που ρωτούν Γιατί; Και η μάνα κι ο πατέρας κρατούν στα χέρια τους τη ματωμένη τους καρδιά Και στ’ αστέρευτα και θαμπά τους μάτια, ξεθώριασε το χρώμα της ζωής Και […]
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης | Rip It Up #7
Ο Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης (Απρίλιος 1960) είναι συγγραφέας και σιτυασιονιστής.
Νικολέττα Σίμωνος | Ο παγερός αέρας είχε το άρωμά σου
ήτανε τότε που έψαχνα στα τριαντάφυλλα για να σε βρω ένα-ένα τα πέταλα μαδούσα ραίνοντας το κενοτάφιό σου τότε που πήρα σβάρνα τον ερημίτη κήπο χαλί στρωμένο πάνω απ’ την κρημνώδη ακτή τότε που ρόδο δεν άφησα αμάδητο κι ας μ’ απειλούσε ο ροδοκύρης το σουγιά του κραδαίνοντας τη χαρά μου σα να ‘θελε στα […]
Ιωάννης Λαδάκης | Ό,τι απομένει
Ό,τι απομένει είναι μια ανάσα από ζωή μια φλόγα στο κενό μια τάση για φυγή ένα πείσμα σκοτεινό. Ό,τι απομένει πρέπει σαν ίσκιος να σβηστεί δεν πρέπει να πληγιάσει ομορφιά υποθετική των αιώνιων πόλεων φυλακών. Ό,τι απομένει θυμίζει την κατάχρηση μου την αδυναμία μου και τη ζωή μου στο περιθώριο. Ο Ιωάννης Λαδάκης γεννήθηκε […]
Απόστολος Θηβαίος | Οι νύμφες του Σκαραμαγκά
[…έσερνε πίσω του Τρία μωρά παιδιά. Είπε πως ήταν Από αλλού φερμένος, Πως είχε δώσει Την υπόσχεσή του Στα ορφανά. Ζήτησε το αντίτιμο Και εμπιστευτικά Έβγαλε από την τσέπη του Ένα ολόχρυσο, αρχαίο ποτήρι Φτιαγμένο κάποτε Στο Βαφειό. Έτσι μας πλήρωσε Εκείνος ο ευσεβής…] Μια σκιά λογοτεχνίας Πάνω από την ζωή […Δέκα […]
Παναγιώτης Δήμου | Η φλέβα του ματιού
Εσύ που είσαι τώρα βάρδια στις πληγές με τ’ αλάτι και το σίδηρο στα φτερά των πουλιών θα φυσάει 9 μποφόρ μνήμες μιας καρδιάς που χτυπούσε τικ τακ τικ τακ στο χέρι σου ρολόι. Εσύ που τώρα κοιτάς τις κορυφογραμμές των σπιτιών με τα σβησμένα φώτα και τις ριγμένες ξερολιθιές στις αυλές από τη φλεγμονή […]
