Συντάκτης: AntonisTsokos

Όταν τελειώνω είτε από μια υποχρέωση είτε από κάποια έξοδο, μ’ αρέσει να περπατώ μπλέκοντας μεσ’ το βήμα μου διάφορους δρόμους κατά βάση ολιγοσύχναστους. Έτσι έχω τη δυνατότητα να σηκώνω ψηλά το βλέμμα μου και να παρατηρώ σε ολόκληρο το μπόι τους τα κτίρια που στριμωχτά το ένα στο άλλο στέκονται. Υπάρχει μια ορισμένη ποικιλομορφία […]

Κόρη του ήλιου κίνησε Φεγγάρι να λιγώσει Σε σύννεφο να κρατηθεί Θάλασσα ν’ ανταμώσει Γοργόνες που ζηλέψανε Τα χρυσαφί μαλλιά της Γλάροι που ακουμπήσανε Σε βλέφαρα γαλάζια Κρίνος που δεν μαραίνεται Πουλί που σαν πατήσει Μαλαματένια ζωγραφιά Το χώμα θα φιλήσει Καθρέπτης που δεν άντεξε Το μπλε στα δυο της μάτια   Ο Νίκος Κουβίδης […]

Σαν έρθει το φως, φως γίνε. Κρύψου,σε μικρές χαραμάδες και βγες με χρώματα. Λάμψε και ταξίδεψε τόσο γρήγορα, πιο γρήγορα κι απ’ τη σκέψη. Γίνε λέξεις με δύναμη. Στοιχίσου. Δε σκορπάς πλέον. Γίνε νόημα και κύκλος γίνε,δυνατός. Γύρνα και ξαναγύρνα,μέχρι να καεί ο αέρας. Σα μηχανή ασταμάτητη η ψυχή. Και φτάσε εκεί,που τα όνειρα μοσχομυρίζουν. […]

Θα αναρωτιέστε για τον λόγο που ήρθα σήμερα εδώ, οικειοθελώς όπως βλέπετε, αφού όπως γνωρίζετε δεν με καλέσατε, γιατί με καλέσατε χθες και σας είπα ό,τι είδα και γνωρίζω για το περιστατικό, με όλες τις βασικές παραμέτρους, σας εγγυήθηκα βέβαια και ισχύει, ότι ήμουν ειλικρινής και ακριβής, θέλω να είμαι πάντα ακριβής, δεν τα πάω […]

Βλέπω με το ένα μου μάτι στο άλλο προχώρησε ο καταρράκτης δεν πειράζει θα γράφω μισά ποιήματα τώρα πρέπει να βρω λεφτά να το εγχειρίσω διάβασα κάπου ότι υπάρχουν εκατομμύρια παρκαρισμένα ακίνητα λεφτά, άχρηστα αυτοί που τα ΄χουν δεν ξέρουν τι να τα κάνουν την ώρα που οι απλοί άνθρωποι παντού στον κόσμο πεινούν ότι […]

Ακούμπησα το μόχθο μου σε μια βροχή απότομη. Ξεπλύθηκαν τα κατεστημένα και οι αποτυχημένες συνευρέσεις. Καταλυτική η κυριαρχία ενός κόσμου γκρι. Μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που θέλουν να τα ζήσουν όλα μέσα σε μια στιγμή που δεν λένε κοινότυπα λόγια. Η εποχή των ταξιδιών είχε φτάσει. Μεσάνυχτα οι βόλτες άρχισαν στις φτωχικές συνοικίες της πόλης. […]

Τα είχε όλα προγραμματίσει στην εντέλεια: από τη δουλειά τού είχαν εγκρίνει άδεια δυόμισι εβδομάδων, τον Αλντεμπαράν −αυτό το μονίμως κακόκεφο ντόμπερμαν− θα τον άφηνε σε μία φίλη του, τα λουλούδια θα τα πότιζε ο γείτονας. Όσο για τα κοινόχρηστα, έδωσε μια γενναία προκαταβολή, γιατί με τον συγκεκριμένο διαχειριστή άλλη λύση δεν υπήρχε. Είχε αγοράσει […]

— Όχι, όχι και ξανά όχι!.. Αρνούμαι να δεχτώ κάτι τέτοιο! — Μα Θυμιέλη μου, γιατί; Πού είν’ το κακό κι η αμαρτία; — Εσύ να μην ανακατεύεσαι… δεν σ’ αφορά! — Δεν μ’ αφορά; Μα είναι και δικό μου παιδί! — Είναι και δικό σου παιδί αλλά αυτά είναι ανδρικές υποθέσεις. — Και τι […]