Συντάκτης: AntonisTsokos

1 Εδώ κι εκεί μικρά σημάδια εξαντλημένα, σε πρόσωπα, σε χέρια, σ’ απροσδιόριστες μορφές δίχως πρόσωπο, δίχως χέρια, και μια ερώτηση στις μέσα σελίδες των εφημερίδων που αφήνει μελάνι καθώς διαλύεται. Στο τραπέζι λίγα καθημερινά αντικείμενα, λιγότερο πραγματικά απ’ το όραμα του ημίγυμνου κοριτσιού που πετάει απ’ το κρεβάτι την εφημερίδα και σηκώνεται να φτιάξει […]

Γκρι μονοκατοικία διώροφη εξωτερική απότομη σκάλα τα σκαλοπάτια της από το άλφα στο ωμέγα κι απ’ το ωμέγα στο άλφα ροζ καρδιοχτύπι ανεβοκατεβαίνει   Ο  Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950 Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Κινάθισμα (1982) Της Καρδιώτισσας (1988), Το σκοτάδι πίσω (2017)  Στίχος με στίχο (2019)    

Διώκεται η μνήμη Την κατηγόρησαν πως ήταν  βασανιστική  Τους γέμιζε με τύψεις Της πρόσαψαν πώς ήταν αδυσώπητη Τους θύμιζε ευθύνες Την κατηγόρησαν πως ήταν πατρική Τους ήθελε αλύγιστους Στο τέλος παραδέχθηκαν πως ήταν έτοιμη να τους καταδικάσει η ίδια  Κι αυτοί απλώς την πρόλαβαν Η μνήμη διώκει όταν διώκεται Ακούστηκε στην άκρη της αιθούσης   […]

Μνήμη Σωτήρη Πέτρουλα Στον Παναγιώτη Χατζημωυσιάδη Στραγγαλισμένος, ο νεκρός χαμογελάει. Το χαμόγελό του είναι αναμφισβήτητο, πολύ πιο αναμφισβήτητο απ’ την ιατροδικαστική έκθεση ή απ’ τις ακριβείς περιστάσεις του τέλους του. Αλλά το χαμόγελο δεν ήταν εκεί απ’ την αρχή του θανάτου του. Αρχικά, το στόμα του είχε ένα σχήμα πολύ πιο συνηθισμένο για τους πνιγμένους. […]

Όταν η ανάγκη γίνεται φως, δίπλα στην άμμο, όταν ο προορισμός σου, γίνεται στόχος και φλόγα, ορκίσου, πάνω σε μια παλέτα,  ότι τα ταξίδια σου, λιμάνι δε θα βρουν. Η άγκυρα σου σκουριασμένη πια και κολλημένη, στο δικό σου χρόνο. Ας μην πέσει ποτέ. Και οι Λαιστρυγόνες σου, ήταν πάντα, τόσο δα μικροί. Πάρε ανάσα. […]

Κόμποι, κόμποι αποδομημένη ευτυχία. Έσκυψες να πιεις νερό από το γόνατό μου ιδρώτα βρήκες άλας και όνειρο. Το γόνατό μου έχει μια τρύπα το χέρι σου περνάει από την άλλη μηνύματα ξεχασμένα. Κάτω από μια σκιά αν ξαποστάσω λίγο το σώμα μου θα αναστηθεί και θα με λένε Λάζαρο θαμμένο σε κατασκευασμένη σταύρωση ελευθερίας. Κουβαλάω […]

Συνήθως, ξυπνάει κατά τις οχτώ το πρωί. Δεν χρειάζεται ξυπνητήρι. Παρόλα αυτά, το έχει πάντα ενεργοποιημένο στα δέκα λεπτά αργότερα σε περίπτωση που αποκοιμηθεί. Το παράθυρο του υπνοδωματίου παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια της νύχτας. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να κοιμηθεί έστω κάποιες ώρες. Αν είναι τυχερός και δεν έχει επισκέψεις το βράδυ […]

Ταξιδεύοντας στις ερημιές του κορμιού σου, γεύομαι τ’ αλαφιασμένα κύματα την αρμύρα της σάρκας. Με κρατάς πεισματικά μέσα σου η λάβα να ρέει στα σωθικά . Κρεμιέμαι απ’ τα συγκεχυμένα λόγια των επιθυμιών. Όλο το βράδυ μένω ξάγρυπνος εντός σου. Το χάραμα η αίσθηση της αφής ανάμεσά μας αποτύπωσε τα ένστικτα στην άδεια κάμαρα. Εκτροχιάστηκα, […]

– Πώς θα ξεκινούσες μια ιστορία; Αν και είναι σίγουρη πως η ερώτησή του δεν απευθύνεται στην ίδια, την πιάνει εξ απήνης. Σηκώνει ακαριαία το βλέμμα της από το κείμενο ελπίζοντας να αντικρύσει το δικό του, καρτερικό και ατόφιο, όπως τη στιγμή της πρώτης γνωριμίας. Φευ. –Χμ δε ξέρω, μα ενδεχομένως να μην έχει σημασία, […]