Συντάκτης: AntonisTsokos

Γραμματική Είναι κάποιοι που επιμένουν κι αποζητούν ακόμα το εμείς. Ωστόσο, εγώ, εσύ κι αυτός μονάδες απομείναμε περιμένοντας κάποιον φιλόλογο να δώσει αξία στη γραμματική· μπας και ξαναβρούμε τον ολότελα χαμένο πληθυντικό αριθμό.   Λέξη Πιο δυνατό φάρμακο και δηλητήριο συνάμα από τη λέξη μπορείς τάχα να μου βρεις στων μάγων τις αρχαίες συνταγές; Δεν […]

Τα μάτια μου απόμειναν στου δρόμου σου το χώμα σαν προτομή αναζητώ το άλλο μου το σώμα   Ο  Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950 Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Κινάθισμα (1982) Της Καρδιώτισσας (1988), Το σκοτάδι πίσω (2017)  Στίχος με στίχο (2019)    

Τα λόγια μου δεν προορίζονταν για βιβλία στη Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας Τα λόγια μου παλιά ήταν όμορφα λουλούδια και δέντρα που παρακολουθούσαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην αρχαία Ολυμπία Συνήθιζα να ποτίζω τους στίχους μου με ένα μακρύ λάστιχο κάθε μέρα μέχρι να δω τα θυμωμένα όνειρά μου να μεγαλώνουν Συνήθιζα να κολυμπώ αντιμετωπίζοντας τις σταγόνες […]

Τα δέντρα άπλωσαν τον ίσκιο τους. Πέρασα ώρες πίνοντας καφέ, ήταν πραγματικά όμορφη. Αυτή η ακατέργαστη ομορφιά με ζάλισε, με έριξε στην άβυσσο. Κάθισε δίπλα μου έγειρα πάνω της. Χωρίς συνεννόηση σφίχτηκαν τα χέρια μας. Όλα είχαν ειπωθεί, αφεθήκαμε στη σιωπή στο όνειρο που καρτερούσε. Ένα φιλμ που άρχιζε κάθε πρωί που η αυγή ξεπρόβαλλε […]

Γράφει ο Αντώνης Τσόκος   «Φαντάζομαι τον γιο μου να κοιτάζει το μπιφτέκι του λαίμαργα: φαντασιώνομαι το παχουλό πρόσωπό του να γίνεται ένα με το προγούλι λαχταρώντας την πρώτη μπουκιά. Φαντάζομαι την κόρη μου να κοιτάζει το πάτωμα: φαντασιώνομαι το μακρόστενο προφίλ της να υποκύπτει στη δύναμη που αποτρέπει το προτεταμένο πιγούνι να φλερτάρει με […]

Όλοι περπατούμε πάνω σε μια σφαίρα, χορεύουμε σε ένα όνειρο από γύψο. Όλες μας οι μέρες είναι μια δύσκολη νύχτα. Μια ευχή που δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί και ένα σπίρτο που σβήνει, χωρίς να τσουρουφλίσει την αλήθεια μας και κάθε φορά που θα επιστρέφεις, θα βρίσκεις τους υπολοίπους να σε περιμένουν. Ώσπου κάποια νύχτα να […]

Στεφάνη άνθους Μιλώ για το σίγμα το σίγμα του τέλους των λέξεων. Την αρχή του σ’ αγαπώ και του σε θέλω. Σαρώνει το αλφάβητο ως σειρήνα σφυρίζει τη νύχτα, η σάλπιγγα σιωπά. Στο συννεφιασμένο στερέωμα σκορπίζουν τα σύννεφα. Καθώς σέρνεται ο ήχος ΣΣΣΣΣΣ. ΣΣΣΣ! Στάσου στη σιγαλιά σείει σεισμός τα σαθρά αισθήματα και ο έρωτας […]

Εκεί στα ψηλά εκκενωμένος, αγνοούμενος, μονάχος μάλλον σφαδάζει στην εκπύρωσή του «Μην ανησυχείς, είσαι μακριά» έτσι κι αλλιώς εκεί στα ψηλά δεν θα μπορούσε κανείς να τον ακούσει Ασύρματοι άνθρωποι σκεβρωμένοι στις αναθυμιάσεις νοτίζονται με τις στάχτες του τόπου τους με την ανάσα τους να αρχίζει να αιωρείται «Μη δίνεις σημασία, δεν είναι για σένα» […]

Έφυγε ο έρωτας θυμήθηκα ξανά τον κόσμο πώς να αφουγκράζομαι όμηρος τώρα του ονείρου κι όσων με έσωσαν ερήμην τους μαζί με τα λευκά ψέματα του Αυγούστου την ελπίδα την προσμονή κι άλλες λέξεις εθιστικές «αρκεί λίγη ευτυχία για να ξαναρχίσουν όλα» είχε πει ο Ζολά και το άρρητο μόλις έχασε τις μυθικές του διαστάσεις […]