Φόρος τιμής στις κοιτίδες του παραμυθιού, στους συμβολισμούς των ονείρων και στις εικονοποιημένες ιδέες της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο τίτλος της ποιητικής μου συλλογής Ρόδα και Δράκοι (Ιωλκός, 2026) υποσημαίνει την αντιφατική πληθυντικότητα του «εγώ», αλλά και την συνένωσή του με την αντίστοιχη πολλαπλότητα του «εμείς». Αν στην ψυχή και στη διάδραση με τον σημαντικό Άλλο και με την κοινωνία των ανθρώπων, από την μία πλευρά απεικονίζονται τα ρόδα – στην ποίηση, στην αγάπη, 
στον έρωτα, στο θάρρος, στην αισιοδοξία, στην αγνότητα, στην γαλήνη, στη δημιουργία, στην ειρήνη, στην ελευθερία και τελικά στην αιωνιότητα– από την άλλη, στη μάταιη μάχη με την άφθαστη ποιητική τέχνη, στην διάψευση, μεταβολή και απώλεια συναισθημάτων και προσώπων, στον χαμένο, καταστροφικό ή ανεκπλήρωτο έρωτα, στον φόβο, στον πεσιμισμό, στη ρυπαρότητα και την διαφθορά μιας νοσούσας κοινωνίας, στην ενοχή, στην εκμηδένιση και το τέλμα, στον κάθε μορφής πόλεμο, στην σκλαβιά και την χειραγώγηση και εντέλει στην εφημερότητα εξεικονίζονται οι δράκοι. Ωστόσο, παρά την ανάγκη της φαινομενικής ταξινόμησης, στο βάθος ρόδα και δράκοι συνυπάρχουν, αλληλεπιδρούν και αλληλοσυγκρούονται, τόσο στο εσώτερο, όσο και στο εξωτερικό πεδίο θέασης ανάλογα με την εστίασή μας, κάπως σαν το «Μονόκλ» και την έμφαση της όρασης στο ένα μάτι… Ίσως γιατί η συνείδηση, η μνήμη και ο χρόνος επεξεργάζονται σιωπές και κραυγές, εικόνες και λέξεις, φως και σκοτάδι, ψιθυρίζοντας ότι ο δρόμος μας είναι η υπέρβαση. «Και ο κόκκος της άμμου / επιμένει / ερριμένος στη γη / ουρανό ν’ αντικρίζει» («Επιμονή»).