Μερικά από τα διηγήματα που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή «Επτά μέρες στην κόλαση» ξεκίνησα να τα γράφω πολλά
χρόνια πριν, όταν ήμουν ακόμα φοιτητής στο Pratt Institute. Ενώ κάποια τα είχα μεταφράσει στα αγγλικά, και τα είχα παρουσιάσει ως εργασίες στο πανεπιστήμιο, δεν είχα προσπαθήσει τότε να τα συγκεντρώσω όλα σε μια ενιαία συλλογή και να τα στείλω σε κάποιον εκδοτικό οίκο. Ίσως να ένιωθα πως δεν ήταν ακόμη έτοιμα, ή μπορεί, κατά βάθος, να μην ήμουν εγώ ακόμα έτοιμος να τα παρουσιάσω στο ευρύ κοινό. Ξεκινώντας με τα «Ψάρια από την Ιαπωνία», που είναι και το πρώτο διήγημα της συλλογής, άρχισα να στέλνω κάποια από αυτά στο λογοτεχνικό περιοδικό «Μονόκλ» το 2022, όταν είχα εγκατασταθεί πλέον μόνιμα στην Ελλάδα. Για καλή μου τύχη, ο Αντώνης Τσόκος και η ομάδα του περιοδικού είδαν κάτι σε αυτά τα διηγήματα και τα δημοσίευσαν αμέσως. Αυτό μου έδωσε την κατάλληλη ώθηση, αφενός για να συνεχίσω να γράφω, και αφετέρου για να τολμήσω να τα στείλω, σαν μία ενότητα, στον Κωνσταντίνο Κορίδη και τις Εκδόσεις Ιωλκός. Ευτυχώς, και από εκεί είχα παρόμοια αντιμετώπιση.
Τα δεκαπέντε διηγήματα της συλλογής δεν σχετίζονται μεταξύ τους, όσον αφορά την πλοκή, αλλά ανήκουν στο ίδιο είδος και έχουν τις ίδιες λογοτεχνικές επιρροές. Ορισμένα είναι διηγήματα τρόμου, ενώ όλα έχουν έντονο το φανταστικό στοιχείο και είναι πολύ σύντομα —περίπου 3 με 4 σελίδες το καθένα. Μία από τις επιρροές μου ήταν η συλλογή «ποιημάτων σε πρόζα» του Μπωντλαίρ, «Le Spleen de Paris» (1869), όπου ο «καταραμένος ποιητής» περιγράφει στιγμιότυπα από την μποέμικη ζωή στο Παρίσι της εποχής του, ενώ αδιαμφισβήτητη είναι και η επιρροή των Έντγκαρ Άλλαν Πόε, Αμπρόουζ Μπηρς και Άρθουρ Μάχεν. Ο τίτλος της συλλογής είναι εμπνευσμένος από το ποιητικό έργο «Μια εποχή στην κόλαση» (1873), του Αρθούρου Ρεμπώ, από την οποία παρατίθεται και ένα απόφθεγμα στην αρχή του βιβλίου.
Ένας άνθρωπος ξυπνά στο μέλλον και ανακαλύπτει πως είναι συνδεδεμένος με μια μηχανή που ρυθμίζει όλες τις βασικές του λειτουργίες. Ένα ξυράφι αποκτά συνείδηση και επιτίθεται σε εκείνον που το κρατά. Τον Αύγουστο του 1945, δύο πυρηνικά μανιτάρια υψώνονται στους ουρανούς της Ιαπωνίας. Ένας διαφημιστής ταξιδεύει σ’ ένα εξωτικό νησί για να συναντήσει, χωρίς να το ξέρει, τον ίδιο τον θάνατο. Αυτές είναι μερικές ενδεικτικές περιγραφές από διηγήματα που συμπεριλαμβάνονται στη συλλογή. Η «κόλαση» του τίτλου έχει μεγαλύτερη σχέση με το ταξίδι του ήρωα στον μονομύθο, όπως τον ορίζει ο Τζόζεφ Κάμπελ, παρά με την χριστιανική Κόλαση, στην οποία αναπόφευκτα καταλήγουν όλοι οι αμαρτωλοί που δεν ζητούν συγχώρεση για τις αμαρτίες τους. Πρόκειται για ένα εσωτερικό ταξίδι, απαραίτητο, πριν ο ήρωας φτάσει στον τελικό του προορισμό —δηλαδή, πριν επιστρέψει στο σπίτι του.