Υπάρχει πάντα μια στιγμή μετά τη λήψη της εικόνας. Όταν ο φακός έχει ήδη αιχμαλωτίσει τη στιγμή και απομένει η εμφάνιση της εικόνας. Εκεί, στο ενδιάμεσο, αρχίζει για μένα η ποίηση. Εκεί όπου οι εικόνες εμφανίζονται αργά, μέσα σε συνθήκες λιγοστού φωτός.
Η γραφή προέκυψε ως ανάγκη. Περισσότερο ως τρόπος να συγκρατηθούν σκέψεις πριν χαθούν και να δοκιμαστούν μέσα στον χρόνο. Δεν με απασχολούσε μόνο η καταγραφή, αλλά η δυνατότητα της επικοινωνίας: το αν αυτό που γράφεται μπορεί να σταθεί έξω από εμένα, να απευθυνθεί στον άλλον και να αποκτήσει κοινό έδαφος. Εκεί όπου το προσωπικό παύει να λειτουργεί ως ιδιωτικό ίχνος και μετασχηματίζεται σε εικόνα ανοιχτή στη σκέψη.
Το Πρώτο πλάνο ήταν η λήψη. Η στιγμή της σύλληψης. Το Δεύτερο πλάνο είναι η εμφάνιση. Η διαδικασία κατά την οποία οι εικόνες αποκαλύπτονται, αποκτούν σάρκα και οστά, δοκιμάζονται μέσα στον σκοτεινό θάλαμο της σκέψης. Εκεί όπου το φως είναι ελάχιστο, αλλά αρκετό για να διακρίνεις ό,τι επιμένει. Ένα φως ασφαλείας.
Δεν πιστεύω στην ποίηση ως εξομολόγηση. Πιστεύω στην ποίηση ως μετασχηματισμό. Το βίωμα δεν παραμένει αυτοβιογραφία, γίνεται φορέας στοχασμού και ιδεών. Με ενδιαφέρει το σημείο όπου το προσωπικό συναντά το συλλογικό, όπου μια εικόνα μπορεί να αναγνωριστεί από κάποιον άλλον και να συνεχίσει να ζει πέρα από εμένα.
Η ποίηση, όπως τη βιώνω, είναι ένας χώρος συνάντησης. Δεν δίνει απαντήσεις, δεν κλείνει νοήματα. Αφήνει χώρο. Ίσως αυτό να αναζητώ τελικά στη γραφή: όχι να ειπωθούν όλα, αλλά να δημιουργηθεί ένα πεδίο όπου ο καθένας μπορεί να σταθεί για λίγο και να δει κάτι δικό του να εμφανίζεται αργά. Στο δεύτερο πλάνο. Εκεί όπου ο θόρυβος καταλαγιάζει και μένει μόνο αυτό που αντέχει.