Γράφει ο Δημήτρης Κ. Μπαλτάς
Βασιλεία Οικονόμου, Όταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες,
εκδόσεις Ενύπνιο, 2025, σελ. 52, ISBN: 978-618-5769-94-9.
Φάγωμα από αγάπη
Τρίτη ποιητική συλλογή για τη Βασιλεία Οικονόμου το βιβλίο Όταν πάψει η βροχή, θα είμαστε ξένες (εκδ. Ενύπνιο, 2025). Πυκνή γραφή με ενδιαφέρουσες γλωσσικές ανατροπές που στοιχειοθετούν ένα πλαίσιο ανοικείωσης. Η βροχή παρουσιάζεται ως η συνθήκη, όχι τόσο χρονικά όσο καταστασιακά, όπου επιτρέπεται η συναισθηματική άνθιση και η ένταση που εκείνη προκαλεί, καθώς και η συμφιλίωση με τον εαυτό. Το ποιητικό εγώ βρίσκεται εκεί, όπου η ζωή και ο χρόνος εξατμίζονται ιχνηλατώντας τις ψηφίδες εκείνες που επιτρέπουν τον σωσμό του, έστω και την ύστατη στιγμή. Ο ομοφυλοφιλικός έρωτας παρουσιάζεται στο πλαίσιο μιας διασαλευμένης κοινωνικής και θρησκευτικής συνείδησης, ενώ εξετάζεται και υπό το πρίσμα των γονεϊκών φιγούρων, ιδίως του αποθανόντος πατέρα, του οποίου η φιγούρα γίνεται μάρτυρας της ερωτικής πράξης. Κατάσταση η οποία λειτουργεί απελευθερωτικά, καθώς πλέον ο πατέρας δεν μπορεί να (επί)κρίνει την κόρη του, αλλά και μεταφυσικά, μιας και ο ίδιος ο θάνατος επιτρέπει τη διάρρηξη της μέχρι πρότινος σιωπής και την εξομολόγηση της τραυματικής εμπειρίας προσαρμογής σε οριοθετημένα, ετεροκανονικά βιολογικά ή και κοινωνικά πλαίσια. Η αγάπη γίνεται αντιληπτή από την ποιητική φωνή ως μια διαδικασία φαγώματος αλλά και ως θαύμα που γεννάται μέσα απ’ την οδύνη και την πληγή. Η αγάπη μπολιάζει την πίστη, η γλώσσα του έρωτα νοηματοδοτεί τον κόσμο, το σώμα, μακριά από κάθε είδος ντροπής, μεταμορφώνεται σε τέμενος λατρείας. Απέναντι σε έναν φαινομενικό κοινωνικοπολιτικό εξαγνισμό, η ποιητική φωνή αποζητά την ατόφια και συνάμα γνήσια ερωτική εμπειρία, χωρίς να προσπαθεί να εξωραΐσει ή να λειάνει τις γωνίες, ώστε να χωρέσει σε καλούπια και νόρμες του κοινωνικού περιβάλλοντος. Η Οικονόμου επιχειρεί να διασώσει με τις λέξεις τη μνήμη ενός αγγίγματος ή βλέμματος, να εκφράσει με ακρίβεια και επάρκεια τη βιωτή του συναισθήματος, ακόμα κι αν οι λέξεις αποδεικνύονται λίγες χωρίς να μπορούν να το αποδώσουν σε όλο του το εύρος. Εντούτοις, γράφει ποίηση, για να σωθεί και να προσεγγίσει με κατανόηση τη μητέρα, τον πατέρα, τον αδερφό, το αγαπημένο πρόσωπο και εν τέλει τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν τρέχει να ξεφύγει από τη μνήμη. Αντίθετα, τη χρησιμοποιεί ως πρωτογενές υλικό στην ποιητική της ιστορία, μαζί με την ενοχή που ένιωθε άλλοτε και τώρα την εξομολογείται λυτρωτικά. Γίνεται η ίδια θεός του εαυτού της και κατευνάζει τη φουσκοθαλασσιά της νοσταλγίας και το βουητό των μοναχικών ονείρων. Συνοδοιπορεί με τον χρόνο παρατηρώντας στοχαστικά τον εαυτό της να αλλάζει, να μεταμορφώνεται, ακολουθώντας όμως πιστά και συνειδητά μια πορεία προσωπικής απελευθέρωσης και αλήθειας. Όσο γερνάω, ένα άλλο σώμα ορθώνεται πλάι μου,/ λαξευμένο από μνήμη./ Του κρατώ το χέρι και μαζί περπατάμε πάνω στο νερό. («Γερνώ. Ξενιτεύομαι;», σ. 43).
Ο Δημήτρης Κ. Μπαλτάς είναι ποιητής, φιλόλογος και επιμελητής κειμένων. Γεννήθηκε το 1999 στην Αθήνα, όπου και ζει μέχρι σήμερα και εργάζεται. Είναι αριστούχος απόφοιτος της κλασικής φιλολογίας, του μεταπτυχιακού προγράμματος «Ρητορική, Επιστήμες του Ανθρώπου και Εκπαίδευση» και του επιμορφωτικού σεμιναρίου «Επιμέλεια και Διόρθωση Κειμένου» του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ποιήματα, κριτικά κείμενα και δοκίμιά του για τη λογοτεχνία έχουν φιλοξενηθεί σε έντυπα (λ.χ. ο Σίσυφος, Νόημα, Απόπλους, Νέα Ευθύνη, (δε)κατα, Καρυοθραύστις, Εμβόλιμον, Μετρονόμος, κ.ά.) και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά (λ.χ. Book Press, Fractal, Frear, Περί ου, Στίγμα Λόγου, Μονόκλ, Literature, κ.ά.) και σε συλλογικά έργα. Έχει δημοσιεύσει έξι ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή Υπό καθεστώς ομηρίας (εκδόσεις Μετρονόμος, 2025).