Τό βιβλίο αὐτό γεννήθηκε ἀργά, μέσα ἀπό πολλούς χρόνους. Κάποιοι στίχοι τό περίμεναν ἀπό τά μαθητικά μου τετράδια στήν Ἀλεξάνδρεια Ἠμαθίας και κατόπιν στην Θεσσαλονίκη. Ἄλλοι γράφτηκαν χθές. Ἀνάμεσά τους μεσολάβησαν οἱ δυό πατρίδες τῶν γονιῶν μου — ἡ χαμένη Μικρασία καί ἡ φιλόξενη Μακεδονία —, οἱ σπουδές μου στή Διακόσμηση, στή Σχολή Κρατικοῦ Θεάτρου, τά ὀκτώ χρόνια συγγραφῆς καί παραγωγῆς Παιδικοῦ Θεάτρου, δεκαετίες διοικητικῆς ἐργασίας στή Φοιτητική Λέσχη τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου, καί ἡ σιωπή μιᾶς ζωῆς πού ἔμαθε νά ἀκούει πρίν μιλήσει.
Δέν θέλησα νά γράψω «συλλογή». Θέλησα νά συγκεντρώσω αὐτό πού ἄντεξε. Ὅ,τι δέν ἄντεξε τό ἄφησα πίσω — καί ἦταν πολλά. Ἡ ἀφαίρεση ἀπέβη ἡ δυσκολότερη δουλειά· περισσότερη ἀπ’ τή γραφή. Οἱ ἀρκετές δεκαετίες διδάσκουν μιάν οἰκονομία πού τά νιάτα, δικαίως, ἀρνοῦνται.
Τά ποιήματα κινοῦνται γύρω ἀπό λίγα πράγματα — τά ἴδια πού ἀπασχολοῦν τόν κάθε ποιητή ἀπ’ ὅταν ὑπάρχει ποίηση: τόν Χρόνο, τόν Λόγο, τή Φωτιά καί τό Νερό, τή μνήμη τοῦ φωτός. Ἀλλά οἱ λέξεις μέ τίς ὁποῖες μιλῶ γι’ αὐτά εἶναι δικές μου — ἀρχαΐζουσες συχνά, γιατί ἔτσι τίς ἄκουσα μέσα μου· πυκνές, γιατί ὁ χρόνος διδάσκει οἰκονομία· τολμηρές, γιατί σέ κάποια ἡλικία δέν ὑπάρχει πιά λόγος νά ντρέπεται κανείς.
Ἡ Μικρασιάτικη καταγωγή περνᾶ παντοῦ, ἀκόμη κι ἐκεῖ πού δέν ὀνομάζεται. Εἶναι συνείδηση τῆς ἀπώλειας πού δέν γίνεται θρῆνος — γίνεται ἀκρίβεια. Ὅταν οἱ δικοί σου ἔχασαν τά πάντα, μαθαίνεις νά μή σπαταλᾶς τίποτε, οὔτε λέξεις.
Δέν ξέρω ἄν τό βιβλίο αὐτό θά συναντήσει ἀναγνῶστες. Ξέρω ὅτι ἔκανε τή διαδρομή του μέ ἐντιμότητα. Ἄν κάπου, κάποτε, κάποιος διαβάσει ἕναν στίχο καί σταθεῖ γιά μιά στιγμή — αὐτό θά εἶναι ἀρκετό. Γι’ αὐτή τή μικρή, σιωπηλή, ἱερή στιγμή γράφουμε.