Ένα βιβλίο ταξίδι, στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Έτσι θα περιέγραφα αυτό το βιβλίο. Ένα ταξίδι με όλες τις δυσκολίες και τα απρόοπτα που μπορεί να συμβούν. Μια διαδρομή άλλοτε ήσυχη και ακύμαντη, με στιγμές απανεμιάς, και άλλοτε ταραχώδης. Μια ματιά στην άβυσσο που όλοι κρατούμε καλά κρυμμένη μέσα μας. Είναι δύσκολο να ψάχνεις να βρεις τον εαυτό σου στο σκοτάδι.
Οι άνθρωποι καθημερινοί, απλοί, με όλα τα άγχη και τις φοβίες που προσπαθούν να αγνοήσουν, παριστάνοντας πως δεν τους αγγίζει τίποτα. Ο παραλογισμός ως τρόπος ύστατης προσπάθειας αποφυγής ευθυνών. Η σκληρότητα, καλυμμένη με ένα πέπλο κυνισμού, μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις. Πόσο ακόμα θα κλείνω τα μάτια; Πόσο ακόμα θα με κρατώ στο σκοτάδι από φόβο και μόνο; Κι όμως, κάπου εκεί, μέσα στο σκοτάδι, μέσα στην άβυσσο που όλοι φοβούνται να κοιτάξουν, κρύβεται πάντα μια στάλα φωτός. Μια πηγή ελπίδας, για όλους τους ήρωες.
Έτσι κι αλλιώς, τα ακύμαντα νερά είναι πάντα και τα πιο βαθιά.