Ιωάννα Τάσιου

Βουτάω στη νύχτα με τα δυο μου χέρια και την ξεφλουδίζω. Την τρώω πριν προλάβει να γίνει πρωί, ωμή, ζεστή ακόμη σαν ψωμί που μόλις κόπηκε. Στα δόντια μου κολλάει η σιωπή. Την τραβάω με τη γλώσσα και ματώνει λίγο. Δεν πειράζει. Έχω συνηθίσει τις μικρές αιμορραγίες των πραγμάτων που δεν λέγονται. Στο τραπέζι ένα […]

Ξοδεύεται πολύς άνθρωπος μέχρι να σταλεί ένα μήνυμα. Όχι χρόνος. Άνθρωπος. Φθείρεται πάνω στις λέξεις όπως το νύχι στην άκρη ενός τραπεζιού. Δοκιμάζει το «μήπως» γιατί το «θέλω» έχει θόρυβο. Δοκιμάζει το «αν μπορείς» γιατί το «έλα» μοιάζει απαίτηση. Κι ύστερα αφαιρεί μία μία τις επικίνδυνες συλλαβές, όσες μυρίζουν ανάγκη. Στο τέλος μένει ένα μήνυμα […]

Απόψε το φεγγάρι δεν είναι απλώς φως. Είναι πληγή ανοιχτή στον ουρανό, μια λευκή ανάσα που πέφτει πάνω στις ταράτσες και τις κάνει να τρίζουν από μνήμες. Στα μπαλκόνια της πόλης στέκονται άνθρωποι σαν σκιές με παλμό. Κανείς δεν μιλά. Μόνο κοιτούν. Ο γέρος, που κάποτε αγάπησε πολύ, ανάβει τσιγάρο με χέρια σταθερά. Η φλόγα […]

Το λεωφορείο Φοράω τα ακουστικά ο ήχος είναι χαμηλός, όχι για να ακούω μόνο για να μη με ρωτάει κανείς τίποτα. Το λεωφορείο μυρίζει βροχή και ανθρώπους. Μπροστά μου, ένας άντρας με μαδημένα λουλούδια τα κρατάει σαν να του ‘πεσε η συγγνώμη απ’ τα χέρια ψάχνει βλέμμα να σταθεί, μα κανείς δεν τον κοιτά. Ένα […]