I
ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΗ
Ανοίγω το ψυγείο·
ληγμένα ποιήματα,
μουχλιασμένοι μύθοι·
στην ψωμιέρα
μπαγιάτικες σελίδες
και στο μπάνιο
στομωμένες λεπίδες
(σκέψου – σκέψου,
δεν κόβουν πια).
Άδεια τα ντουλάπια.
Θα πάω για διάβασμα.
(Υπενθύμιση:
να δω για σκέψεις
μία συν μία δώρο
– και να προσέχω
τις ημερομηνίες λήξεως.)
II
Αυτοψία πρώτη. Στη θέση Λουτράκι Κριτσάς (ο νεαρός αγροφύλακας σημειώνει):
Η ΟΜΦΑΛΟΦΟΡΑ ΠΟΡΤΑΚΑΛΙΑ
Ξινά τα πορτακάλια της
κι εφέτος·
κι εφέτος
μοναχή κι ανέραστη;
III
ΠΡΟΣ ΠΟΙΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΠΛΟΚΟΥΣ
Πώς να κάνεις ποίημα
ένα διαπύημα·
θέλεις, μα δεν μπορείς να μπεις στο θέμα,
δεν βρίσκεις λέξεις από πύον, πύον κι αίμα.
Πώς να κάνεις ποίημα
ένα, δες, εμπύημα·
αν σπάσει, όπως το γράφεις στην οθόνη,
θα λερωθεί το χαλί στο σαλόνι,
ο καναπές, το coffee table, ο τοίχος,
μαζί κι ο λυρικός, λεπτός σου στίχος…
Πώς να κάνεις ποίημα
ένα, πες, απόστημα,
πες: φλεγμονή κάποιας σαρκώδους μάζας
μέσα σε μια λερή Λωρίδα Γάζας.
IV
Προς την εφημερίδαν Εστίαν
(από επιστολή συνταξιούχου εκπαιδευτικού προς τον αρχισυντάκτη)
Ο Πλάτων, ως γνωστόν, είχεν αποκλείσει τους ποιητάς
από την πολιτείαν του. Εάν έζη σήμερον, θα είχεν ένα
επί πλέον λόγον να τους εξοστρακίση.
Αρχηγείου Ενόπλων Δυνάμεων: Εθνική Γλώσσα,
1973
Παρατηρώμεν με κατάπληξιν και οδύνην
διαφόρους λογοτέχνας αμφιβόλου αξίας
να προσαρμόζουν πλέον εις την προκρούστειον κλίνην
προς το μέτρον και τας ομοιοκαταληξίας,
ποικίλας λέξεις, δίχως ουδεμίαν ευθύνην·
ιδέ τας συνεπείας μιας τοιαύτης αταξίας!
Δημοτικισταί, μωροί και λάβροι, αγαπητέ·
στιχοπλόκοι και άλλοι λεξιθήραι ποιηταί.
V
ΤΕΧΝΗ ΤΑΠΕΙΝΗ
Σ’ ένα μου ποίημα σ’ έγραψα, σε χάραξα·
μ’ ένα μου ποίημα σε παραχάραξα
και σε μοίρασα στους αναγνώστες,
στους μη γνωρίζοντες και στους γνώστες.
Θα καταλάβουν πώς δεν είσαι εσύ,
αλλά ένα κίβδηλο ποίημά μου για σένα;
VI
ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ
αυτό εδώ είναι το σώμα μου
ΡΑΪΝΕΡ ΜΑΡΙΑ ΡΙΛΚΕ
(μετ.: Αλέξανδρος Ίσαρης)
Τ’ άγγιγμά σου
στα αυτιά μου ψίθυρος
κι η μυρωδιά σου
στο στόμα μου γλυφή·
κι η γεύση σου
στα μάτια μου λάμψη
κι η φωνή σου
στο δέρμα μου νυχιά·
κι η όψη σου
στο νου μου σύλληψη
κι ο σπασμός σου
στο σώμα μου σπασμός,
και στο σώμα σου σπέρμα.
VII
Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ
Και αυτή η κατηγορία μένει αόριστος, είναι όμως φανερόν,
ότι εννοεί την υπ’ εμού απλοποίησιν του εν χρήσει ποικίλου
τονισμού και τη χρησιμοποίσιν μόνον της οξείας.
Ι. Θ. Κακριδή: « Η απολογία του Ι. Κακριδή»
Το Πειθαρχικόν Συμβούλιον
επιβάλλει εις τον Ιωάννην Κακριδήν
δια την αυθαίρετον απλοποίησιν
του τονικού μας συστήματος
την εσχάτην των ποινών:
δις εις θάνατον δια τονοβολισμού.
Εκρίθη και απεφασίσθη εν Αθήναις,
τη ενδεκάτη (11η) Ιουλίου 1942.
VIII
Εθνόσημο πρώτο
Τα συντριπτικά κατάγματα
να σταματήσουν
τις υπερβολές
περί πόνου,
αξιώνουν οι παρανυχίδες.