Οι «Ειδο-ποιήσεις» γεννήθηκαν μέσα στη διάρκεια των εννέα χρόνων που πέρασαν από την έκδοση της πρώτης μου συλλογής «Απορίες Αθωότητας» (Ιωλκός, 2016), όπου συγκεντρώνονταν τα πρώτα εφηβικά μου ποιήματα. Το συγκεκριμένο βιβλίο σηματοδοτεί κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν, τη δική μου «ενηλικίωση» στον ποιητικό και τον αντιποιητικό κόσμο και ακροβατεί διαρκώς ανάμεσα στους δύο. Τόσο το περιεχόμενό του -που κινείται ανάμεσα στο δίπολο φυσικού και ψηφιακού, υλικού και άυλου, αισθητού και υπεραισθητού- όσο και η εικόνα του εξωφύλλου του, μια χάρτινη σαΐτα που προσκαλεί τον αναγνώστη να ανοίξει το κρυμμένο της μήνυμα, επιχειρούν να υποσκάψουν την αυτόματη σύνδεση του τίτλου με τον εικονικό κόσμο των οθονών.
Στα ποιήματα των «Ειδο-ποίησεων» αποτυπώνονται οι περιπλανήσεις της γενιάς μου -της γενιάς που μεγάλωσε μέσα στην «αφθονία», της «χαμένης» γενιάς του πληκτρολογίου, των μεταπτυχιακών και του brain drain- μέσα στον αστικό λαβύρινθο, πασχίζοντας να ξεφύγει απ’ τα τσεκούρια των παράνομων υλοτόμων, τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα με τα οικεία ονόματα, τους Κρέοντες και τα δειλά δρεπάνια της εποχής, και τελικά να διατηρήσει οτιδήποτε ρομαντικό, αγνό και ειλικρινές μπορεί να διασωθεί από τον μεταδοτικό ιό της ενηλικίωσης.
Η συλλογή οργανώνεται σε έξι θεματικές ενότητες, καθεμιά με μότο της μια ειδοποίηση βγαλμένη από τη σύγχρονη καθημερινότητα:
Επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα | Missing Alert: Μία γυναίκα εξαφανίστηκε | Τηρείτε τις αποστάσεις ασφαλείας | Ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος | Έχετε μη αναγνωσμένα μηνύματα | Το υπόλοιπό σας δεν επαρκεί
Άγγελοι και φαντάσματα, παιδιά που γεννιούνται πεταλούδες, μπαλαρίνες του λούνα παρκ, ΓΗναίκες που μάχονται «να λύσουν τους ανήλεους κορσέδες του κόσμου», «νιάτα πτυχία σαν αγκυροβολημένα πλοία», εναπομείναντες ρομαντικοί, σκάλες από νεκρά δελφίνια, πλαστικές σακούλες, μεταχειρισμένα αμάξια, μαγικές κουβέρτες, ζυμαρένιες γάτες, θαλάσσια κήτη, επικίνδυνα ανμπόξινγκ, αδιάβαστα μηνύματα, αμφιλεγόμενα ιμότζι, ανάπηρες λέξεις που εκδικούνται και μαθηματικές πράξεις που δεν επαληθεύονται συνθέτουν αλλόκοτες ειδοποιήσεις που επιδιώκουν να αποσπάσουν την προσοχή του αναγνώστη, να προειδοποιήσουν, να ενεργοποιήσουν, προκαλέσουν ψυχικές δονήσεις μέσα στην εποχή της ψηφιακής κόπωσης και της συναισθηματικής αποσύνδεσης.
ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ
[…]
δεν προλαβαίνουμε,
γίναμε ήχοι τακουνιών στο σκοτάδι̇
τώρα που ανήκουμε περισσότερο στα θλιβερά μας διαμερίσματα
παρά στα όνειρά μας,
δεν προλαβαίνουμε,
κι αν μεγαλώνουν οι οθόνες μικραίνουμε εμείς,
η σιωπή μάς φιλάει στο στόμα -δεν προλαβαίνουμε-
φουσκώνουν οι θάλασσες
(δεν πάνε εκεί τα δάκρυά μας)
κι εμείς οι χάρτινες βαρκούλες στη γη που φλέγεται,
δεν προλαβαίνουμε.
Γι’ αυτό σας λέω
ας βάλουμε λίγη ποίηση στα λόγια μας,
ας κοιτάξουμε το φεγγάρι σαν πρωτοφανέρωτο άστρο,
ας χτίσουμε απ’ την αρχή σαν κάστρα τα παιδικά μας χαμόγελα,
γιατί δεν προλαβαίνουμε,
ν’ αλλάξουμε (αλλιώς/έτσι κι αλλιώς)
τον κόσμο.