©Despoina Vaxevanidi (https://desvanidi.com/)
(απόσπασμα)
Ύστερα μ’ άρπαξαν οι λέξεις –
άλλο ναρκωτικό δεν γνώρισα.
Γ.Λ.
▼▼
Τι ήταν οι λέξεις πριν γίνουν ποίημα;
Τι ήταν ο άνθρωπος πριν γίνει ποιητής;
▼▼
Λέξεις αγωνίζονται να ισορροπήσουν
Ολισθηρό έδαφος η μνήμη.
▼▼
Απ΄ όλες τις λέξεις που συγκροτούν το ποίημα
Εκείνη που λείπει είναι η πλέον σημαίνουσα.
▼▼
Το ποίημα είναι άθροισμα λέξεων
Το πρόσημό του, θέμα του ποιητή.
▼▼
Το ποίημα, θάλασσα γεμάτη λέξεις
Ο ποιητής ξεχωρίζει στην τρικυμία.
▼▼
Το ποίημα, εγγαστρίμυθος των νεκρών.
▼▼
Το ποίημα πεθαίνει, όπως και ο ποιητής
Μετά περνά στη λήθη ή στον κανόνα.
▼▼
Μη φοβάσαι τις λέξεις
Απλά να τις σέβεσαι.
▼▼
Μετά τον Μέσκο, τον Λυκιαρδόπουλο, τον Λεοντάρη
Η ποίηση δεν μπορεί να ησυχάσει.
▼▼
Ξεχάστηκα με τις λέξεις και πέρασαν τα χρόνια.
▼▼
Φροντίζω τις λέξεις μου
σαν παλαιωμένο ποτό
σε κάβα μυστική.
[2023-2025 / εν προόδω / αδημοσίευτο]
Ο Νίκος Βαξεβανίδης – με ρίζες από Κωνσταντινούπολη και Καππαδοκία – γεννήθηκε στη Αλεξανδρούπολη και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στο ΕΜΠ και βιοπορίζεται από την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Εκτός επαγγέλματος ασχολείται με την ποίηση, την ιστορική χαρτογραφία (συλλέγει και μελετά παλαιούς χάρτες της Θράκης και των Βαλκανίων) και την μουσική (ως επίμονος ακροατής). Πέραν των επιστημονικών δημοσιεύσεων, κείμενα του έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα περιοδικά, ανθολογίες, εφημερίδες και ιστότοπους. Τον Απρίλιο ‘24 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρουσία η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μνήμες των ήχων».