Γράφει ο Γιώργος Χ. Ζαχαρόπουλος
Η πρώτη εντύπωση για μια ποιητική συλλογή διαμορφώνεται από τον τίτλο της και το εξώφυλλό της. Στο υπέροχο αυτό εξώφυλλο ο εικαστικός Σπύρος Αγγελόπουλος, ανοίγει ένα διάλογο με τον Ακριθάκη, ένα ζωγράφο συνυφασμένο με την ποίηση, λόγω της σχέσης του με τον Γονατά. Ο Κυριάκος Ιωαννίδης ονομάζει το βιβλίο του «Καλεσμένος». Εξ ορισμού, δηλαδή, το ποιητικό υποκείμενο βρίσκεται παρόν σε ένα πλαίσιο διαφορετικό από το σύνηθές του. Έχει μεσολαβήσει μια πρόσκληση, ένα κάλεσμα, και η ποιητική φωνή βρίσκει τη χροιά της μέσω της παρατήρησης και του σχολιασμού του ανοικείου. Η συλλογή ως επί το πλείστον, διακατέχεται από ένα έντονο κοινωνικοπολιτικό έρεισμα και ο ποιητής, ως ξένο σώμα, αντανακλά την πραγματικότητα που βιώνει. Ένα παράδειγμα, το ποίημα:
Χόρτα ελεύθερα
Όταν τα βλέπουν
να ξεπροβάλλουν
Αυτόνομα
Αυτόφωτα
Αυτοφυή
Τραβούν απότομα το σχοινί
Ξεμπουκώνουν το δίχρονο κινητήρα
Και τους επιτίθενται
Έως ότου τ’ αφανίσουν
Ανάμεσα στους αρμούς
των τσιμεντένιων στρωμάτων
δεν επιτρέπεται να ζει
Κανείς
Ο Ιωαννίδης εδώ καταπιάνεται με τις βασικές αρχές της αυτονομίας και του αυτοπροσδιορισμού. Με μια κοινωνικά αιχμηρή αλληγορία, ανοιχτή σε πολλαπλές αναγνώσεις, περιγράφει την άνοδο και την πτώση, την ειμαρμένη γενικότερα των εξωσυστημικών σωμάτων. Με μια δυνατή εικονοποιία, επιχειρεί έναν ποιητικό λόγο αφύπνισης και κριτικής. Το απροσδιόριστο χωροχρονικά συγκείμενο και το απροσδιόριστο του αλληγορήματος προσφέρουν στον αναγνώστη πληθώρα γωνιών θέασης.
Η γλώσσα του Ιωαννίδη είναι απλή, απέριττη, αλλά εύστοχη. Η ένταση επιτυγχάνεται μέσω της θεματικής, του κατακερματισμού των ποιητικών εικόνων εκ της αφαίρεσης και της αστόλιστης περιεκτικότητας. Μέσα σε αυτή την απλότητα, η ποιητική φωνή βρίσκει το κρεσέντο της, καθώς συναντιέται με την τρυφερή πλευρά του υποκειμένου. Παράλληλα με την καυστική ποιητική αποδόμησης του κοινωνικού πλαισίου, ο Ιωαννίδης μας αποκαλύπτει μια πλευρά γεμάτη αισθαντικότητα. Στο ποίημα «Δίοδος αγάπης» γράφει:
Το πρόσωπό της φωτίζεται
από παράλληλες διόδους
εκπομπής φωτός
Διαβάζει τα λόγια
ενός φίλου ποιητή
για τον γάτο του
που αποφάσισε ν’ αφήσει
αυτή τη ζωή στα χέρια που αγάπησε
Δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό της
Κι ακριβώς ετούτη τη στιγμή
την αγαπώ περισσότερο
Κι αγαπώ και τον φίλο
τον ποιητή
Μνημονεύω τον γάτο του
που ποτέ δεν γνώρισα
Πέφτω στα γόνατα
Νιώθω τους κόμπους του ψάθινου χαλιού
να με πιέζουν
Απλώνω τις παλάμες μου
και ξαπλώνω δίπλα στο σκύλο μας
Τον κοιτάζω στα μάτια
Φιλώ τα χρυσαφένια μάγουλά του
Είναι η εν λόγω πλευρά του Ιωαννίδη, αυτή που διακρίνει το θαύμα στο καθημερινό, που αλιεύει το μεγαλείο σε ένα ενσταντανέ καθημερινότητας που θέτει τις βάσεις για την άλλη, την στρατευμένη. Καλεσμένος στο πιο οικείο του περιβάλλον αποκαλύπτει την ευαισθησία και την ενσυναίσθηση που διέπει την ιδιοσυγκρασία του. Αυτή ακριβώς που τον ωθεί και τον αναγκάζει να εκφραστεί ποιητικά.
Στο ποίημα «Επηρεάζων» γράφει:
Χρησιμοποιώ χρόνια
την εξυπνάδα µου
Για να παραµείνω
Ηλίθιος
Στο πρώτο πρόσωπο, με μια κρυπτική αυτοκριτική διάθεση, με ένα υποδόριο χιούμορ, ο Ιωαννίδης καταπιάνεται ταυτόχρονα με το ίδιο το ποιητικό εγώ και με το κοινωνικό του περιβάλλον. Φορμαλιστικά η μινιμαλιστική διάθεση επικρατεί και πάλι, αφήνοντας χώρο στην ανάπτυξη του εννοιολογικού κομματιού.
Η συλλογή «Καλεσμένος» είναι ένα κράμα κριτικής δύναμης και ψυχικής ευπάθειας. Ο Ιωαννίδης με έναν ανεπιτήδευτο λόγο, μακριά από κάθε έπαρση, δίχως φιοριτούρα και απόπειρες εντυπωσιασμού, ανοίγει ένα δίαυλο από την ψυχή του στη σελίδα.