Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Ονειροκρίτης

Δύο σκουριασμένες ράγες είδα σ’ όνειρο κι ένα  σταθμό. Χωρίς βαγόνια. Ανάλαφρος πια. Σε πρόωρη άνοιξη. Πίσω μου κόκκινα γαρίφαλα και μια ευχή που δε θυμόμουν. Στο νου μου , της μάνας η φωνή. Κόκκινο είν’ το γρήγορο. Σαν το δεις, χαρές θα τρέξουν να σε βρουν. Και τα γαρύφαλλα, μπαχάρι στην ψυχή σου. Στις […]

Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Εκπλήρωση

Αυτοεξόριστος στην άκρη των λέξεών μου, καταγής καθήμενος, μετράω στιγμές και σαν αμάθητο παιδί, λαθεύω. Με τα χέρια σταυρωμένα, ανολοκλήρωτος, με μια ευχή να ρέει στα χείλη μου, που δε μπορεί να ειπωθεί. Την σκεπάζω, πίσω απ’ τα κλειστά μου βλέφαρα. Σημείο διαφυγής για το δικό μου σύμπαν. Εκεί που γόνιμη είναι πάντα η γη […]

Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Πρώτο ταξίδι

Κι αν άναρχα  γεννήθηκες και η πρώτη ανάσα σ’ έπνιξε, ολόγυρά σου άνοιξη και ολόφωτες ευχές σ’ αγκάλιασαν. Σα γλυκό ανέμισμα,  σου δόθηκε η ζωή. Ατελώς. Ολοδική σου. Νεοσσός ο χρόνος σου, αυτάδελφος, άγουρος σπόρος στην εύφορη γη σου. Αντάμα κι ο νους, αρχίζει και ανδρώνεται ,με λέξεις και χρώματα, με όμορφες μυρωδιές και αγγίγματα. […]

Αναστάσιος Δελλαπόρτας | Επιβίωση

Τώρα ο χρόνος γίνεται σκιά μου. Χωρίς να ξαποστάσω ούτε στιγμή τον σέρνω απ’ άκρη σ’ άκρη. Κοιτάζοντας πάντα με κλεφτές ματιές τους ασυγκράτητα θορυβώδεις δείκτες του. Σαν καθρέφτης των στιγμών μου, τον πιο κρυφών μου μυστικών, πορεύεται πλάι μου, σώμα απ’ το σώμα μου. Σαν πιστός στρατιώτης κάποιας άνωθεν εντολής με προφυλάσσει Αγκαλιάζοντας με […]