Σίμος Ιωσηφίδης

Σε εκείνο το νησί, θυμάμαι, που η άπνοια βασίλευε όλα τα πρωινά του καλοκαιριού, λίγο μετά τις έξι, όπου οι ιριδισμοί στα φοινικόδεντρα βρίσκονταν στο απόγειο του πράσινου και του μπλε, ενισχύονταν η εντύπωση ότι κάποιος από τους Θεούς θα ήταν λάτρης των έργων τέχνης του 18ου αιώνα.  Κι όμως εδώ, παρόλο που μόλις είχες […]

«Όποιος δεν έφαγε το ψωμί του με δάκρυα, δεν σας γνώρισε ποτέ ουράνιες δυνάμεις» «Τραγούδι του Αρπιστή», Γκαίτε, 1795. Λέγεται πως κάποιον Μάρτιο του 1909, ο Καντίνσκι, εντελώς ξαφνικά, κρέμασε έναν πίνακα στο σπίτι του ανάποδα. Και τότε κάθισε. Και τον κοίταζε για ώρες. Είχε πει σε έναν γνωστό του πως, έτσι αναρτημένος, έδειχνε μελαγχολικότερος.  […]

Το έργο είχε ξεκινήσει προ πολλού. Σαράντα χρόνια πριν, στις απαρχές της εφηβείας, τότε που έμοιαζαν όλα μπορετά, δίχως σπαράγματα και γρίφους. Τότε που τα συμβαίνοντα έκαναν το αιώνιο έμβλημα του νοήματος μια ονειρική παραίσθηση. Θυμάμαι καλά εκείνο το μέρος, αρκετή απόσταση από το πατρικό μου. Αρκούσε να διασχίσεις την ανηφόρα της οδού Μικελίου και […]

«Μια καλή πόλη είναι σαν ένα καλό πάρτι. Μένεις για περισσότερο από ό,τι υπολόγιζες» Γιαν Γκελ, Δανός αρχιτέκτονας Μού έλεγε κάποτε ένας φίλος πως το νόημα μιας πόλης θα ήταν στην δυνατότητα να συναντήσεις, ανεπιτήδευτα όσο και απροσποίητα, σε ένα μικρό στενό δρομάκι, τον άνθρωπο που αναζητούσες.  Αυτός ο άνθρωπος, φερειπείν, ο τόσο ποθούμενος για […]

Οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών… θα μπορούσαν να είναι μια ποιητική αντίδραση στην τσιμεντοποίηση και «αλουμινοποίηση» της πρωτεύουσας. Ρουφούσαν τους αστικούς ήχους της πόλης. Και τους ρύπους. Εδώ ζούσαν μόνον οι απόηχοι, σβησμένοι από μακρινές ιαχές. Φωνές κεκαλυμμένες, άναρθρες, αθόρυβες. Εγκλώβιζαν μανταλάκια, ρούχα που μύριζαν στάχτη από καμένα ξύλα, σεντόνια, γεράνια, γάτες που γάμπριζαν, κουτσομπολιά νοικοκυρών και […]

Θυμάμαι ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος καταυλισμός. Λίγοι πάγκοι, υποφώσκοντες, ήταν ανάκατοι. Δεν ξέρω τι πουλούσαν. Το ρολόι της εκκλησίας έλεγε μεσάνυχτα. Δεν ξέρω αν πήγαινε καλά. Θέαμα ανοίκειο. Γεμάτο χώμα. Και ίχνη βημάτων. Δεν μπορούσε να εξηγηθεί… Ένα σύμπαν ολοκληρωτικά μαγεμένο για εμάς, είναι αόρατο. Κάθετι μη εξηγήσιμο εντάσσεται στο παράλογο, σε κάτι αποστερημένο αναγνωσιμότητας […]

Η ζωή είναι δύο εκφράσεις, άπαντες είμαστε γνώστες: η μία, είναι το ‘χαίρω πολύ΄η δεύτερη, το ‘χάρηκα που σε γνώρισα’. Το χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης κυμαίνεται, αλλά συνήθως είναι μικρό. Εξαιρούνται άτομα που ποτέ δεν έκανες χρήση των ανωτέρω. Ακουσίως, ωστόσο, στο ως άνω διάστημα, είμαστε και σωτήρες. Γι’ αυτό ζούμε […]

Μεγαλώσαμε ρε φίλε πια… Θυμάσαι τα πυκνά συρματοπλέγματα; Τα αγωνιώδη λαχανιάσματα διωγμών. Την μυρωδιά στις ταράτσες από τα απλωμένα ρούχα; Την πλατεία με τις κούνιες όταν έβρεχε; Τον Οικτίρμονα και Ελεήμονα Κύριο; Είναι πάντα υγρή αυτή η πλατεία. Ακόμη και όταν δεν έχει βρέξει ξεφεύγει το νερό από το παλιό σιντριβάνι και με τα βήματα […]