Οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών… θα μπορούσαν να είναι μια ποιητική αντίδραση στην τσιμεντοποίηση και «αλουμινοποίηση» της πρωτεύουσας. Ρουφούσαν τους αστικούς ήχους της πόλης. Και τους ρύπους. Εδώ ζούσαν μόνον οι απόηχοι, σβησμένοι από μακρινές ιαχές. Φωνές κεκαλυμμένες, άναρθρες, αθόρυβες. Εγκλώβιζαν μανταλάκια, ρούχα που μύριζαν στάχτη από καμένα ξύλα, σεντόνια, γεράνια, γάτες που γάμπριζαν, κουτσομπολιά νοικοκυρών και […]
Σίμος Ιωσηφίδης
Σίμος Ιωσηφίδης | Το θρυλούμενο τοπωνύμιο της νιότης
Θυμάμαι ήταν ένας τεράστιος υπαίθριος καταυλισμός. Λίγοι πάγκοι, υποφώσκοντες, ήταν ανάκατοι. Δεν ξέρω τι πουλούσαν. Το ρολόι της εκκλησίας έλεγε μεσάνυχτα. Δεν ξέρω αν πήγαινε καλά. Θέαμα ανοίκειο. Γεμάτο χώμα. Και ίχνη βημάτων. Δεν μπορούσε να εξηγηθεί… Ένα σύμπαν ολοκληρωτικά μαγεμένο για εμάς, είναι αόρατο. Κάθετι μη εξηγήσιμο εντάσσεται στο παράλογο, σε κάτι αποστερημένο αναγνωσιμότητας […]
Σίμος Ιωσηφίδης | Ο χρόνος είναι απόρριμμα
Η ζωή είναι δύο εκφράσεις, άπαντες είμαστε γνώστες: η μία, είναι το ‘χαίρω πολύ΄η δεύτερη, το ‘χάρηκα που σε γνώρισα’. Το χρονικό διάστημα μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης κυμαίνεται, αλλά συνήθως είναι μικρό. Εξαιρούνται άτομα που ποτέ δεν έκανες χρήση των ανωτέρω. Ακουσίως, ωστόσο, στο ως άνω διάστημα, είμαστε και σωτήρες. Γι’ αυτό ζούμε […]
Σίμος Ιωσηφίδης | ΝΕΚΡΟΔΟΧΕΙΟΝ (Εις Το Όνειρο Του Πατρός)
Μεγαλώσαμε ρε φίλε πια… Θυμάσαι τα πυκνά συρματοπλέγματα; Τα αγωνιώδη λαχανιάσματα διωγμών. Την μυρωδιά στις ταράτσες από τα απλωμένα ρούχα; Την πλατεία με τις κούνιες όταν έβρεχε; Τον Οικτίρμονα και Ελεήμονα Κύριο; Είναι πάντα υγρή αυτή η πλατεία. Ακόμη και όταν δεν έχει βρέξει ξεφεύγει το νερό από το παλιό σιντριβάνι και με τα βήματα […]