blues alley

[…δεν είναι η μάχη που μας κάνει καλλιτέχνες, είναι η τέχνη που μας θέλει μαχητές…] Αλμπέρ Καμύ   […όταν ήχησαν οι σειρήνες κάποιος βγήκε στους δρόμους απαγγέλλοντας κάτι ωραία ποιήματα. Το γαλάζιο μου στενό πάγωνε, όσο εκείνοι οι στίχοι κομμάτιαζαν κάθε προπαγάνδα…]   Χθες τη νύχτα, – θα ήταν τόσο πολύ αργά για κάθε τι […]

“αχ, πόσο θα ζήσουμε μητέρα; Ως τις εννιάμισι; Ως τις δέκα;”   αφήγημα για τσακισμένες καρδιές Στο φόντο, πρόσοψη καθώς πρέπει ξενοδοχείου  αμερικανικής μεγαλούπολης. Το επονομαζόμενο και μοτέλ στέκει στον παράδρομο του εθνικού δρόμου. Διαθέτει είκοσι πλήρως επιπλωμένα δωμάτια, έναν κήπο και μια αδειανή γούρνα γεμάτη ακαθαρσίες. Εμπρός από κάθε δωμάτιο, υπάρχει μια θέση πάρκινγκ. […]

Η ιστορία της πατρίδας μου Σωπάστε, πάψτε τους θορύβους να περάσουν οι μελλοθάνατοι. Είπαν πως είναι ψεύτικες οι φωτογραφίες, οι μεγάλοι σκηνοθέτες του τρόμου βάλανε κάτω τα ντοκουμέντα. Έπειτα τρέξανε να τ’αγοράσουν, επειδή δεν έχουν το θάρρος να τα απαιτήσουν και για δεύτερη φορά σκοτώνουν αυτούς τους ανθρώπους, βάζοντας στο ζύγι την σημασία τους. Αυτές […]

[…από τα πριν ηττημένη καθώς απ’τα πριν, είτε στον Αισχύλο, είτε στον Σοφοκλή και στον Ευριπίδη πηγαίνε στην τιμωρία του ο παραβάτης. Μα, γλώσσα ζωντανή, έξω από το χρόνο…] Με τι τρόπο παράξενο, τα διαβάσματα μας που λογαριάζαμε ξεχασμένα, βρίσκουν τον τρόπο να ‘ρχονται στις επιφάνειες. Λες και η σκουριά αλαφρώνει το σίδερο του βυθισμένου […]

  […μετά από καιρό αντελήφθη πως αυτός ο Ανδρόνικος που ‘χει αναδειχτεί στον τομέα της μηχανικής και είχε ξεχωρίσει για τις αστρονομικές του προβλέψεις, – νους με άλλα λόγια προικισμένος – είχε βιώσει το φοβερό που λένε. Είχε δηλαδή βρεθεί λησμονημένος ενώ το έργο του παρέμενε δείγμα μιας τέχνης παλιάς και υψηλής, ακμαίο μες στην […]

Ο καπελάς έρχεται στην πόλη μια φορά το μήνα. Τον ακούμε που ανεβαίνει το δρόμο. Βάζει ένα χαρακτηριστικό τραγουδάκι στη διαπασών, τα παιδιά το γνωρίζουν απόξω. Το λένε μέρες μετά αφού έχει φύγει ο καπελάς. Τα μάτια τους δακρύζουν, ντρέπονται. Σκουπίζουν το πρόσωπό τους με την ανάποδη του χεριού και ρίχνονται στον μεγάλο αγώνα του […]

Ο Σαρλ, θύμα της νοσταλγίας Ο καιρός ήταν υπέροχος και το καλοκαίρι στα καλύτερά του. Είθισται, βλέπετε, να ονειρευόμαστε εκείνο που δεν μπορούμε με κανέναν τρόπο να έχουμε. Έτσι κάνει και αυτή η ιστορία. Ο Σαρλ κάθισε στην αναπαυτική πολυθρόνα από μπαμπού. Έτσι μικρόσωμος που ήταν χανόταν μες στην περίτεχνη σύνθεση από εξωτικά καλάμια, υψηλής […]

Άγγελος Βεργολυγερός Γιάννης Τσαρούχης 13 Ιανουαρίου 1910 – Αθήνα, 20 Ιουλίου 1989 Τίμησε όσο κανείς τη ζωγραφική. Στάθηκε και αυτός ισάξιο ταλέντο ανάμεσα σε άλλα ονόματα της γενιάς του, προικίζοντας την πολύπαθη την αισθητική μας με το ουσιώδες και το ακριβό, αυτό που ξεπερνάει το φοκλόρ και το αναβαθμίζει σε αίσθημα συλλογικό. Έκανε, λέει το […]

  Μικρό σχόλιο στο μυθιστόρημα του Καίσαρα Βαγιέχο και μερικές ιστορίες με ζωγραφιές Τα ανάγλυφα των αισθημάτων για το “Άγριο Παραμύθι”, εκδ. Ροές, Καίσαρ Βαγιέχο μτφρ. Δήμητρα Παπαβασιλείου   Κάτι ανεξήγητο καθιστά στα αλήθεια Άγριο, το Παραμύθι του Καίσαρα Βαγιέχο σε μετάφραση Δήμητρας Παπαβασιλείου από τις εκδόσεις Ροές. Με τις μικρές του διαστάσεις φαντάζομαι πως […]

Ο μόνος τρόπος για να μάθεις να μιλάς όπως αυτοί οι άνθρωποι, δεν είναι άλλος από το να προσπαθήσεις να γίνεις αυτοί οι ίδιοι.   Σηκώθηκε αχάραγα. Πλύθηκε, φόρεσε τα καλά της, την ποδιά με τα λουλούδια που αφήνει παντού ο ποδόγυρος της. Μάρτυς μου αυτές εδώ οι λέξεις, παντού σκορπίζει, λέει, ολόλευκα πέταλα, σαν […]