Ποίηση

Τα λουλούδια κόβονται και ξεψυχούν, έτσι για μια επιθυμία της στιγμής, γιατί η ζωή μετριέται μόνο με το χρήμα. Άναυδος μένω, τη βαρβαρότητα τη συνηθίσαμε. Κάποιους ορίσαμε σαν τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Στους φτωχοδιάβολους ασκήσαμε την πρόσκαιρη κάποια εξουσία , όταν η άθλια ζωή μας πρόσφερε μια εφήμερη δήθεν υπεροχή, μια αποκτήνωση αποδεκτή στο […]

Το True Blue παίζει στο μπαρ: «Θέλω απλώς να ξέρεις ότι η καρδιά μου θα είναι πάντα αληθινή». Πίνω μια γερή γουλιά απ’ το ποτό μου. Η πόρτα ανοίγει — είχες μέρες να φανείς. Τα βήματά σου αργά μέχρι να σε φέρουν σε μένα. Κοιτάς χαμηλά, ύστερα εμένα κατάματα. Συγγνώμη — άηχο, σχηματίζει το στόμα […]

Χρόνια φυλάω μικρές στιγμούλες από κάθε έκπτωτο Αύγουστο Λίγη απαγορευμένη γλύκα από ένα παγωτό ξυλάκι   Μερικές στάλες αυτοπεποίθησης   από το πρώτο μακροβούτι Ένα ίχνος ανυπακοής από μια ανυπόμονη εφηβεία Την ανατριχίλα του πρώτου φιλιού Λίγη ευγνωμοσύνη από την ψευδαίσθηση της επιτυχίας Το φτερούγισμα μιας λιποτάκτισσας αγάπης Την αγωνία μιας ανεπίδοτης ματιάς Μια προσδοκία […]

Όλα πίσω κιτρινισμένα γράμματα κεντήματα κειμήλια αντικείμενα περίτεχνα νησιών θυμητάρια επιλεγμένα γιαλού πετραδάκια αμίλητα μια μνήμη κατά καιρούς δικά της σαν ξένα τα ξεσκονίζει   Ο Άγγελος Ερατεινός γεννήθηκε στη Χίο το 1950. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές: Κινάθισμα (1982), Της Καρδιώτισσας (1988), Το σκοτάδι πίσω (2017), Στίχος με στίχο (2019), Ενδοχώρας Αμάραντα (2023).   […]

Ἐν μέσῳ ἐκκλησίας ἀνοίξει τό στόμα αὐτῶν στον άμβωνα ως ψάλλουν τον βόγγο σου δονείται συθέμελα ο ναός τρεμοπαίζει τα κεριά                           το άθυρμα                                       […]

Μπαχαρικά της Νουμιβίας θα καίω, δίπλα στο ανθοστόλιστο κρεβάτι, κι΄αγγίζοντας τη σάρκα τη ροδάτη, ευωδιαστούς στίχους θα λέω! -Θυμίζοντας τον ερωτιάρη Αλκαίο.- Στη νύχτα την πλανεύτρα και δροσάτη, όπου αργά σφαλνά το κάθε μάτι, σε καπνούς ωχρορόδινους θα πλέω, -από νάρδο και κινάμωμο- και πάλι, μέσα στη λάγνα και ροδόφεγγη κραιπάλη -στου λύχνου τ΄αχνοφώς που […]

Αυτή η άμμος έχει εισδύσει από παντού και σε κανένα πέλαγος το στίγμα της δεν σβήνει. Δακρύζει πέλαγος στον αντικατοπτρισμό της ερήμου. Σκορπιός πεθαμένος κρυμμένος στο στήθος παλιό χαϊμαλί μου.     Η Αργυρώ Πατσού είναι ποιήτρια, συγγραφέας, μεταφράστρια και παιδαγωγός. Έχει μεταφράσει πληθώρα βιβλίων για λογαριασμό διαφόρων εκδοτικών οίκων. Το 2011 κυκλοφόρησε, από τις εκδόσεις […]

i. Γκρίζοι δρόμοι Στα ρημαγμένα ξέφωτα συλλέγει ξερόφυλλα αγάπης — μαύρες σκιές τα διαπερνούν. Αναδεύει σχήματα θολά στα ποδοπατημένα φύλλα του φθινοπώρου. Ασφυκτικά τα όρια τον περικυκλώνουν — σαν ιστοί αράχνης τον ρουφούν αργά. Τεντώνεται∙ οσμίζεται τη στυφή πνοή τους. Κι ύστερα, με μια έκρηξη, ισοπεδώνει τα πάντα. Ξέφρενη η κούρσα. Στο βάθος, γκρίζοι οι […]

Ώρα εντεκάμιση τη νύχτα. Όλα δείχνουν ότι τίποτα τίποτα δεν αισθάνεσαι για μένα μόνο σου αρέσει να παίζεις μαζί μου μη νομίζεις δεν είμαι ο χαζός που δεν αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μα να κοντεύουν μεσάνυχτα κι είναι η ώρα που με πνίγουν τα αισθήματα μου και δεν μ΄αφήνουν να ησυχάσω πάλι θα πω ψέματα στον […]