Ποίηση

– Ι – (τι θα βγει) πίνοντας νερό σε ποτήρια γυάλινα μεταλλάσσεται το σάρκινο των χειλιών μου όλο και περισσότερο αποκτούν κάποια ευθραυστότητα φιλώ μ’ επιφύλαξη προσπαθώ να μην βλάψω κανέναν σε πιο προχωρημένο στάδιο ίσως αναγκαστώ και να μη μιλώ ή να δούμε επιτέλους τι θα βγει αν σπάσουν   – ΙΙ – (μαρτυρία) […]

Μάτια μας, ανέπνοα Που κρατάτε μοίρα Μέσα από το άχραντο Δώστε μας τη γη Θα λυγίσει ο χρόνος Σώμα θα αρνηθεί Θα πατήσει στάχτη Για να υψωθεί Κόκκινο μαντήλι Σε φωτιάς πληγή Σίδερο θα γίνει Και θα μοιραστεί Δάκρυ μες στο στόμα Σε λευκό φιλι Θ’ακουμπήσει μύρο Και θα απλωθεί Δεν φορεί σημαία Χώμα δεν […]

(απόσπασμα) Ύστερα μ’ άρπαξαν οι λέξεις – άλλο ναρκωτικό δεν γνώρισα. Γ.Λ.   ▼▼ Τι ήταν οι λέξεις πριν γίνουν ποίημα; Τι ήταν ο άνθρωπος πριν γίνει ποιητής; ▼▼ Λέξεις αγωνίζονται να ισορροπήσουν Ολισθηρό έδαφος η μνήμη. ▼▼ Απ΄ όλες τις λέξεις που συγκροτούν το ποίημα Εκείνη που λείπει είναι η πλέον σημαίνουσα. ▼▼ Το […]

στον Αλέξανδρο Γεωργίου Πλανήθηκε από κρατήρα σε κρατήρα, χαζεύοντας τις φουμαρόλες του ηφαιστείου ∙ «Κάποτε ήμουν υποψία ύπαρξης, ιδέα της σημερινής μου μεγαλειότητας, εγκλωβισμένη στην κουκίδα με την άπειρη                                              πυκνότητα, που η μεγάλη […]

Μια προσπάθεια συνεχής αποδόμησης του πεπρωμένου. Σε άμμο κινούμενη αποθέσαμε την υπέρβαση. Στην πορεία, κρατώ μόνο την απλότητα της συμπόρευσης δύο σωμάτων. Στα τόσα χρόνια αφαίρεσα τις συστολές προάγγελο ενός θρήνου καθημερινού. Τα κοινά μυστικά περιπλανιούνται στο χάος του κόσμου εμποτισμένου στην αναισθησία. Επιστρέφω καινός, απαγκιστρωμένος απ’την αδράνεια. Στο ημίφως αγγίζω ένα κορμί αψεγάδιαστο, μια […]

Θα συναντηθούμε ξανά μετά από χρόνια και δε θα ξέρουμε πόσος καιρός έχει περάσει. Θα περπατήσουμε ξανά μέσα στη νύχτα σ’ όλα τα μέρη που πήγαμε και σ’ όλα όσα θελήσαμε να πάμε. Οι λέξεις δε θα βγαίνουν εύκολα μα θα μιλούν τα χέρια και τα πρόσωπά μας. Κάποτε πια θα σταματήσουμε κι η νύχτα […]

Οκτώβρης κρύος φέτος και οι άνθρωποι κάνουν ετοιμασίες για το χειμώνα μόνο εσύ δεν φροντίζεις για τίποτα γιατί έχεις ένα τραύμα στην ψυχή σου έναν έρωτα που τον σκότωσαν εν τη γενέσει του δεν θέλεις να δεις άνθρωπο μα θα περάσει ο καιρός κι ο χρόνος θα γιάνει την πληγή σου μα τώρα ξέρεις πως […]

Όχι, δεν είναι ιδέα μου. Πήρα κιλά. Το βλέπω. Το νιώθω στα ρούχα μου. Εγώ, που προσέχω τόσο· που δεν τρώω τίποτα. Ναι, εγώ, μια κούκλα· όχι μια. Η κούκλα! Όλοι το λένε. Που φόρεσα συνολάκια, κομμάτια μοναδικά. Εγώ, που αν δεν αδυνατίσω… αν δεν, θα χάσω τη θέση μου, θα υπογειωθώ! Αχ, εγώ, η […]

Μέσα στη νύχτα ένα παιδί τρέχει, μια φυλλωσιά τρεμουλιάζει, ένα φως τρεμοπαίζει, μια θυμηδία ξεσπά. Ένας λυγμός ταράζει τη νύχτα και μια νυχτωδία τη λειαίνει. Ένα ποδοβολητό κουρσεύει την παρθένα νύχτα και μια ελπίδα τρυπά εγκάρσια την καπνισμένη Γη. Η ποίηση άλλα τα νταντεύει άλλα τα μαλώνει μα τα περιθάλπει όλα κοσκινίζοντας λέξεις καθημερινές, λέξεις […]

1. «Ημεῖς, πράξαμε ό,τι νομίζαμε καλύτερο: Τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε. Τώρα εγώ απέρχομαι, παιδί μου· αφήνω σε σένα στέρφα, γη καμένη. Αυτή είναι η μαύρη σου κληρονομιά, καμμένε μου γιε. Ελπίζω ότι θα τα πας καλύτερα…» Μοιάζει με νεκρή γυναίκα. Τη βρίσκω να λαγοκοιμάται. Όλη μέρα την περνάει ξαπλωμένη. «Γιαγιά;» Ανοίγουν οι οφθαλμοί. Κοιτάνε ψηλά: […]