Ποίηση

Ο φίλος μου ο Κάφκα Κάθομαι στο αναμμένο τζάκι κι είναι καλοκαίρι. Από τις φλόγες μια απίθανη πουλακίδα κακαρίζει. Εγώ βγάζω χιονίστρες κι ανοίγει μόνο του ένα ντουλάπι. Οι παλλακίδες περιέχονται. Πώς κατοικούν στο σπίτι μου ακάλεστες; Έχω τελειώσει την καφκική σχολή «λίαν καλώς.» Τώρα εξειδικεύομαι στις ατάκες του κόσμου. Προσπαθώ να μην κακομοιριάζω- ένας […]

(Άσκησις πρώτη) Ποτέ ή πότε; Άουσβιτς,1945· Μπιάφρα, 1968. Ποτέ ή πότε; Γάζα, 2025. Ποτέ ξανά ή πότε ξανά; Τονίστε.   Ο Νίκος Ι. Τζώρτζης κατάγεται από το χωριό Κριτσά. Γεννήθηκε το 1966 στον παρακείμενο Άγιο Νικόλαο Λασιθίου Κρήτης, όπου κατοικεί και εργάζεται. Η Αστοχία υλικού, Αναψηλάφηση, Γ΄ (Κέδρος, 2025) είναι η έκτη  ποιητική συλλογή του.  […]

Τι δουλειά έχει ένα νεκρό ποντίκι στα πόδια σου; μικρό πολύ, λίγο μεγαλύτερο απ’το μεγάλο σου δάχτυλο Ένα κομμάτι σαύρας, λίγη ουρά Προκλητικά σαλευει ακόμα ανάμεσά μας Εγώ ήμουν που τα τσακισα μ’αγρια χαρά μέσα στη νύχτα Ρίχνεις το βλέμμα το τραβάς με μιας Λες μπράβο με χαμόγελο και στο τηλέφωνο -ολα τ’ακουω- για μένα […]

Πορείες, παρελάσεις και μνημεία. Ακόμα και τα αρχαιότερα έθνη νιώθουν την ανάγκη να αναπαράγουν τον μύθο. Η μνήμη ήταν και θα είναι πάντα κατασκευασμένη — δούλη των επεμβάσεων, των αφηγήσεων και των μνημείων. Ο θρύλος είναι προϊόν χαλασμένου τηλεφώνου. Η ιστορία γράφει και αφήνει τα σημάδια της ανεξίτηλα: τα ποτάμια αυλάκια, οι ωκεανοί κοχύλια, οι […]

(Αγάρ) Αγάρ, μιασμένη καρδιά, με το βαθύ σου άρωμα οι νύχτες ποτισμένες. Αίμα πηγμένο στάγματα σκούρα στις κλίνες της Ανατολής. Τα αρσενικά που πήρε μες στο σώμα της για πάντα υπό τον έρωτα τα πήρε. Μα, Aγάρ, σαν εσένα, εκτίει κι εκείνη ποινή… ..πάντα ευωδιάζει από την πρώτη πληγή. Πάντα ανήκει ο ξενιστής στον μιαστή. […]

  Ενότητα Α’ “Η Εκ Βράχου Αυτοφυής”, ποίημα I Πάρε ένα ποίημα πρόλογο, ούτε περιεχόμενα, σημειώσεις απ’ τον επιμελητή, πύλη σ’ εκείνα που φοβάσαι να σου πω, παιδί μπροστά τους που λέξεις δεν έχει. Πέρνα μέσα και πάρε ένα μικρό εργάκι για σένα, πέρνα και φύγε γρήγορα! Μη σε μαγέψω με λόγια και δεν βρίσκεις […]

Η ΚΗΔΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΕΝΤΡΟΥ Σήμερα κήδεψα το μαγικό μου δέντρο. Απαρηγόρητη κλαίω. Στην απελπισία μου στέκω τόσο κυριαρχική που στριφογυρνώ τα σωθικά μου σαν να’ ναι μαύρα φίδια στο απύθμενο καζάνι της κοιλιάς. Τα πόδια μου χάνονται μικρές μαδημένες ρίζες στο κάτω άπειρο και το αίμα χάνει την πυξίδα του απ’ τους φυσικούς τους νόμους […]

Είναι ωραίο ν’ αγαπάς. Είναι ωραίο ν’ αγαπάς να σου λείπει ο άλλος, να χτυπά η καρδιά, να αρχίζει ο πόλεμος των ισορροπιών, να μη ξέρεις τι να κάνεις. Όσα έμαθες δεν δείχνουν δρόμο, οι παλμοί υπερτερούν στη σκέψη, την ατροφική, που θάβει το σπίτι με χώμα. Μία τελεία κι ένα κόμμα στο χιόνι, δίπλα […]

Κοιτάς; Τι; Ρωτάς; Στάζω αίμα σε κάθε φωνήεν. Βαθύ μπορντό λέξεις σεργιανίζουν σε κιτρινισμένο χαρτί. Σε κάθε σύμφωνο κουτσουρεμένο. Δεν αντέχω να με κοιτάξω. Τουρτουρίζω. Εγκατάλειψη ασύστολη. Δεν έχουν μάθει να αγαπούν. Σου ξεσκίζουν τις σάρκες, κομμάτι κομμάτι. Νεκροζώντανη. Ημιθανείς πόθοι. Σε πετούν στον γκρεμό και χειροκροτάνε αλαλάζοντας. Έτσι είναι οι «αγαπώντες» άνθρωποι; Δολοφονικά υποκριτές; […]

Προσμένω μιαν απάντηση. Μ’ ένα τσιγάρο ακόμα η σιωπή παρατάθηκε. Περιεργάζομαι τα όμορφα μάτια, μέσα τους κυνηγώ τα ουράνια τόξα. Στα ανθισμένα παρτέρια κρύφτηκαν τα φευγαλέα βλέμματα. Οι χτύποι στα στήθη, μια δύναμη κινητήρια που κάνει τις στερημένες αισθήσεις να θεριεύουν. Ένα τσιγάρο ακόμα περιμένοντας ένα σου νεύμα, ν’ απαρνηθώ τις μέρες της σήψης. Απόρροια […]