Ποίηση

ΧΙΙ Όνειρο Μια φαντασία μάντισσα προκαλεί το μέλλον Με τη φωνή της ανάγκης ξυπνά το παιδί μεγεθύνει τους κόσμους Τα νανουρίσματα δεν εγγυώνται πάντα τον ύπνο ΧΙΙΙ Σε περιμένω και φτάνεις χωρίς λόγια σκέψεις προπλάσματα  χρόνου μελλοντικού Φτάνεις καθαρός ασώματος άνεμος με περιβάλλεις Με κύμα χαράς φιλιέται η καρδιά μου Από τη συλλογή “Καρδιώτισσας…”

Ένα κλωνάρι γαζίας θέλω μυρωδάτο. Έστω ένα κλαράκι αποξηραμένο για τα ασπρόρουχα της μητέρας, που κείτονται εκεί στο βάθος του μπαούλου. Τιμωρημένα σε ισόβια φθορά και ερημία, χωρίς τη θαλπωρή ενός ισχνού σαρκίου. Δικαιούνται, όμως, λίγο άρωμα ακόμη, λίγη γαζία ανοιξιάτικου πρωινού και λίγη ευφροσύνη. Να ελευθερωθεί φως απ’ το χρυσό του άνθους. Να συνθέσει […]

Με ανάσες βαθιές διώχνω τις σκιές. Με χέρια βρεγμένα απ’τις καταιγίδες χρόνων ζωγραφίζω τις εκκωφαντικές σιωπές των εκστατικών συνευρέσεων. Στα ασάλευτα μάτια υφάνθηκαν οι ενοχές, μας συντροφεύουν στο ταξίδι διαφυγής. Στα δύσκολα μονοπάτια της ψυχής το απαγορευμένο αποδομείται. Η ζωή αλλάζει διστακτικά, αυτομολεί . Με κινήσεις σπασμωδικές ένα σώμα ακόρεστο αναζητά την τελειότητα . Λυσιτελής […]

Ανόργανα Άλατα Ανόργανη εποχή οργανικά αισθήματα εκριζώνεις. Πώς να γεμίσουνε τα φυλλοκάρδια με μηνύματα; Πώς να δροσίσουν τα χείλη με φιλιά; Όταν οι μάσκες κρεμμυδιού έγιναν φύλλα─ το σώμα τρέμει, ξεψυχά μέσα στο φως. Το μονοπάτι δείξε μου που βγάζει στην αφή. Κι η επαφή νάναι Θεός μου κι οδηγός. Όχι να χάνομαι στου ψεύδους […]

Φροντιστηριακή ωδή                     À la manière de Noa Tinsel Όταν τελειώσει το φροντιστήριο η Εριέττα υποσχέθηκε να μου πάρει πίπα, στην αυλή της Καθολικής Εκκλησίας. Έχω καυλώσει στην προσμονή. Πώς να συγκεντρωθώ τώρα στο θεώρημα των τριών καθέτων; 11.2025   Ο Πρίαμος Πέογλου γεννήθηκε στο Διδυμότειχο, […]

Πώς λέμε βρωμόσκυλο -αυτό- βρωμόγατα και δη απ’ τις μεγάλες της σαβάνας τα ΄χουμε πει και παλιότερα αυτά καιρό τώρα -το ξέρεις- διαλέγω το κλουβί για όσο χάσκει το πορτέλο του ανοιχτό ακόμα τις νύχτες πηδώ ψηλά στην οροφή να βλέπω ολόγυρα στην τέντα σαν με παρατηρείς εκεί να τριγυρνώ σ’ ακούω – την απόσυρση σχολιάζεις⋅ από […]

Ξοδεύεται πολύς άνθρωπος μέχρι να σταλεί ένα μήνυμα. Όχι χρόνος. Άνθρωπος. Φθείρεται πάνω στις λέξεις όπως το νύχι στην άκρη ενός τραπεζιού. Δοκιμάζει το «μήπως» γιατί το «θέλω» έχει θόρυβο. Δοκιμάζει το «αν μπορείς» γιατί το «έλα» μοιάζει απαίτηση. Κι ύστερα αφαιρεί μία μία τις επικίνδυνες συλλαβές, όσες μυρίζουν ανάγκη. Στο τέλος μένει ένα μήνυμα […]

I Η ΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΟΥ (Πίναξ καθηκόντων) Να φορώ* μάσκα ύπνου (για να βλέπω), να φορώ ωτοασπίδες (για να ακούω). *επιτρέπεται η ολιγόλεπτη μόνο αφαίρεση μάσκας και ωτοασπίδων, αποκλειστικώς για τη λήψη φωτογραφίας «σέλφι» (για κάθε χρήση)   II ΚΛΕΙΣΤΟΦΟΒΙΑ Τριγύρω μόνο κάμπος και βουνά. Δάπεδο-κάμπος, τοίχοι-βουνά – κι η θάλασσα στο μυαλό μου. (Θεσσαλικός […]

Ζω με τις αναθυμιάσεις των ωραίων στιγμών μέσα στον παγωμένο θρήνο ενός κόσμου κενού. Οι μέρες της ματαιοδοξίας ταλανίζουν τα μέσα μου. Βαδίζοντας στη μονότονη πραγματικότητα γινόμαστε νωθροί και άψυχοι. Η παλια πληγή απολογείται, στους άδειους δρόμους οι ελπίδες ανθίζουν. Διεκδικώ ένα μερίδιο ζωής μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ενός κόσμου υπερφίαλου. Τα βράδια βάφω το […]

Φθόγγοι Πομπηίας υποχθόνιοι μαζί με κατά καιρούς καταρρέουσες  λέξεις[…] Οδυσσέας Ελύτης The imagination is the only genius. Stevens Wallace   Ήρθε λοιπόν Η ήδη αργοπορημένη Ώρα της κρίσεως Με έναν νυσταγμένο ίππο και κοχύλια Γεωμετρημένα συνωμοτικά Ήρθε η ώρα της εκδίκησης Κάθε ελκυστής και μια ματωμένη απάντηση Ο Nicolescu χαμογελά στον Ιωάννη της Αποκάλυψης Και […]