Βουτάω στη νύχτα
με τα δυο μου χέρια
και την ξεφλουδίζω.
Την τρώω πριν προλάβει
να γίνει πρωί,
ωμή,
ζεστή ακόμη
σαν ψωμί που μόλις κόπηκε.
Στα δόντια μου
κολλάει η σιωπή.
Την τραβάω με τη γλώσσα
και ματώνει λίγο.
Δεν πειράζει.
Έχω συνηθίσει
τις μικρές αιμορραγίες
των πραγμάτων που δεν λέγονται.
Στο τραπέζι
ένα ποτήρι νερό
έχει κρατήσει όλη τη νύχτα
το σχήμα του στόματος.
Το πίνω.
Κατεβαίνει μέσα μου
σαν παλιό δωμάτιο
που ξέχασε να αδειάσει.
Ύστερα ανοίγω το ψυγείο
χωρίς να πεινάω.
Ψάχνω κάτι
που να τρώγεται εύκολα
και να μη θυμίζει άνθρωπο.
Βρίσκω ένα μήλο
με μια μικρή καφέ πληγή.
Το δαγκώνω
ακριβώς εκεί.
Το ξινό του
μου γεμίζει τα μάτια.
Από το παράθυρο
μπαίνει η μυρωδιά της βροχής
και κάθεται πάνω στα ρούχα
σαν ζώο βρεγμένο.
Δεν την διώχνω.
Την αφήνω να μείνει.
Έτσι κι αλλιώς
μερικά πράγματα
δεν βγαίνουν με πλύσιμο.
Το πρωί
θα μαζέψω από το πάτωμα
τα ψίχουλα της νύχτας,
θα τα κρύψω στην παλάμη
και θα κάνω πως είναι άμμος.
Κανείς δεν θα καταλάβει.
Μόνο ίσως
όταν μιλήσω,
θα βρει στο στόμα μου
τη γεύση από κάτι
που κάποτε ήταν ολόκληρο
και τώρα
χωράει ανάμεσα σε δύο δόντια.
Η Ιωάννα Τάσιου σπούδασε Φιλολογία στο τμήμα Κλασικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι τελειόφοιτη του μεταπτυχιακού Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση στο ΕΚΠΑ ενώ παράλληλα σπουδάζει Ισπανική Φιλολογία στο Εκπα και εργάζεται στον χώρο της εκπαίδευσης.